De onesthethische Kerstboom

kerst
Nadat kerstbomen 10 jaar lang verboden waren geweest in ons huis, waren ze nu terug welkom. Met het enthousiasme van een 17-jarige viel ik de boom aan.

Hij zou prachtig zijn. En perfect. En helemaal geweldig.

Mijn zusje van 8 was het er helemaal mee eens, maar had die eventjes een andere mening over wat ‘helemaal geweldig’ betekende!

Om een of andere reden vond iemand het een goed  idee om haar een gigantische, fluo-roos en geel hart aan een touwtje te geven. En mijn zusje was er helemaal van overtuigd dat het versiering was voor de kerstboom. Niets wat ik zei kon haar doen inzien dat het niet waar was.

In mijn jachtig streven naar perfectie gebruikte ik mijn grote mond om bazig iedereen te dirigeren. En probeerde ik de verwoesting die 4 kinderen tussen de 3 en 8 jaar een kerstboom kunnen toebrengen, te beperken. Uiteindelijk liet ik ze alles hangen waar ze het hangen wilden, want dat deden ze toch. Met het geniale plan van alles te herdoen eens ze in bed lagen.

Met een gezellige kop thee en een kritische blik stond ik even later voor de boom en verplaatste ik de meeste dingen. Het Roze Lelijke Hart verhuisde ik als eerste, achteraan in de boom, waarna de meeste andere dingen hun juiste plaats vonden. En daarna ging ik met een voldaan gevoel naar bed.

De volgende ochtend stond ik op, wat later dan mijn broertjes en zusjes, want mensen van 17 appreciëren dat ding dat Uitslapen heet, en mensen van 8 en daaronder snappen dat zo niet. Ik wandelde de living binnen en daar hing het dan. Trots, vooraan in de boom hing het in al zijn roze glorie te pronken.
De rest van dat kerstseizoen was het een dagelijks gebeuren: ik hing het hart vanachter in de boom, en mijn zusje hing het terug in zijn rechtmatige plaats vooraan.

En iedere kerst tot ik trouwde en het huis uit ging, deden we diezelfde dans. Ik kon niet begrijpen waarom mijn moeder dat onnozele ding niet gewoon naar achter verhuisde met de niet mis te verstane boodschap dat het daar moest blijven.

Tot op de dag van vandaag hangt dat roze hart in de kerstboom van mijn ouders, al vind ik persoonlijk dat mijn zusje van 18 nu toch beter moet weten. Dat dat hart bijvoorbeeld geen kerstversiering is.

Maar ik wijk af.

Ik snapte nooit waarom mijn moeder zo verfoeilijk onbehulpzaam was in mijn streven naar de perfecte boom.

Tot dit jaar.

Ik heb toevallig 3 kleine, drukke jongens. En als je niets over jongens weet dan zal ik je eens 1 ding vertellen. Jongens van 1, 4 en 5 zijn geen begaafde Kerstboom-Versierders, maar ze lijden onder de illusie dat ze dat wel zijn. En dus hangen ze grote ballen vanboven en strooien ze alle dingen overal in het rond met geen oog voor kleur of grootte. Nu heb ik wel graag een chaotische boom en ben ik niet zo’n fan van bomen met een kleurenthema, maar dit was… alsof de kerstversiering had overgegeven in de boom.  Er is wel zo iets als te ver gaan.

Toen ik wat later op de bank zat nadat ik ze had ingestopt, dronk ik mijn geliefde thee en bekeek ik de boom.

En daar was het.

Een Kleine persoon had zijn Superman-auto in de boom gestoken, net onder de ster.

En? Dat was het moment waarin ik ontdekte dat al dat harde pionierswerk dat mijn kleine zusje al die jaren geleden heeft gedaan, eindelijk zijn werk deed. De Superman auto bleef in de boom, net als het papieren ruimteschip dat de volgende dag verscheen.

Het vreemdste? Ik vind het niet erg. Ik vind het geweldig dat mijn jongens een Superman auto en een ruimteschip in de boom hangen. En ik vind onze boom prachtig, ondanks de rommel.

Want hij doet me denken aan het feit dat God niet enkel de monochrome, bij elkaar passende kerstversiering wil, die de wereld goedkeurt. De mooie en getalenteerde, met succes verhalen. Die dit jaar toevallig hip en in zijn.

Hij wil de gebroken slee en het papieren ruimteschip en de scheve ster.

Hij wil ons, niet alleen diegene van ons waar wij allemaal naar op kijken.

Hij wil de vervelend luide, de sociaal minder begaafde. Het lange meisje en het korte meisje. Hij kiest diegene die wil bijkomen en diegene die gewicht wil verliezen.

Die met het perfecte haar, de man die vals zingt. De mama die koekjes bakt met haar kindjes en de mama die onderweg naar de kerstdienst nog riep tegen haar zoon. Die met trots worstelt en die probeert te stoppen met vloeken en roken.

En het is niet dat Hij niet alles weet van ons, en ons daarom aanvaardt en tolereert. Hij kent alles, ons falen en onze successen. En Hij kiest ieder van ons voor Zijn boom in Zijn woonkamer, en Hij lacht groot en diep en verwelkomend.

 

Die keer dat ik mijn benen wou breken. Ook wel getiteld “In which I feel like sh*t”

Ik zou graag energie hebben en me geweldig voelen. En dan bedoel ik: ik wou dat ik geen Fibromyalgie had.

Daar wil ik mee zeggen, ik wou dat ik niet constant hoofdpijn had, ik wou dat ik niet 6 op de 10 dagen keel- en/of oorpijn had. Ik wou dat ik niet het gevoel had dat ik van net onder mijn huid tot aan mijn botten aan het branden was op de slechtere dagen, dat het niet was alsof er gigantische rekkers waren teruggesprongen over mijn hele lichaam. Want altijd als ik een rekkertje wil schieten, springt het terug.

Ik wou dat ik geen lage rugpijn, nek en schouder pijn had. Dat ik niet op willekeurige plaatsen scherpe pijnen […]

Het is goed

? Er zijn drukke mensen en rustige mensen, trage en snelle, vrolijke en melancholische. Er zijn allemaal soorten mensen en er zijn allemaal soorten dagen.

Drukke en rustige, vrolijke en melancholische. Dagen vol plannen en dromen en energie, dagen die leeg, moe en zonder visie zijn.

Er zijn mensen die in extremen leven en daar ben ik er misschien een heel klein beetje een van. Als er een vrolijke dag is ben ik er zeker van dat alle dagen nu altijd zo gaan zijn, of wil ik er in ieder geval voor zorgen dat ze zo zullen zijn. Als er dan een trage, visieloze dag langs komt word ik opslag depressief en ben ik er van overtuigd dat alle […]

My fairy garden – voor regenachtige of koude vakantiedagen. En gebroken theekopjes

Zonnige zomer dagen. Ik doe mijn ogen toe en ik lig naast een beekje dat gezellig verder kabbelt naast me. Kleine bloemetjes fleuren het gras op.

Een klein huisje staat een paar meter verder, deuren open en binnen staat er een theepotje dat een sliertje rook maakt in de keuken.

Een konijn snuffelt en eet klavertjes onder de struiken achter mij en ik beweeg me niet, want ik wil hem niet afschrikken.

Vlinders and vogels zingen in de bomen, de zon schijnt en alles schittert en fonkelt?op de zaligste, kalmerende manier.

En dan word wakker van een lawaai dat voortkomt uit de keuken en niet veel goeds voorspelt.

Daar ligt het. Mijn allerlievelingste theekopje.

Ik neem de stukjes en […]

Wachten

*UPDATE*

Ik vond het geweldig om iedereen zijn stukje over Wachten te lezen, en hetgene dat mij het meeste bij bleef was Biddend Wachten van Johanneke.

Wachten is zo geen populair iets, dat is het nooit geweest en?het wordt er niet beter op. Om die kleine momenten te gebruiken om naar God’s troon te gaan, om voor de mensen rondom ons te bidden, dat is iets waar ik vaker aan wil denken. Ik vond het een mooi stuk om te lezen 🙂

Iedereen, bedankt voor jullie inzendingen. Ze waren allemaal echt fijn!

Johanneke, proficiat, en veel plezier met het organiseren van de volgende bloghop. Ik ben al kei benieuwd naar het thema 🙂

————-

Ik deed even een […]

Wandelen op deze waterloze vloer

Abel gaat later met leeuwen vechten en Gabriel gaat de wereld redden zoals Superman.

Even later zijn ze bang van het donker en ze hebben zelf niet eens door dat dat toch niet echt steek houdt.

Ik ging vroeger weeskindjes redden en grootse dingen doen en alles beter maken.

En nu kuis ik de vloer en weet ik niet wat ik nu alweer moet koken. Ik word ongeduldig omdat mijn jongens mij storen bij het piekeren over eten en in mijn onderbewustzijn denk ik dat ik plots geduldig zou kunnen zijn in een weeshuis vol kinderen. Ik zal dan zeker een karakterverandering ondergaan op het vliegtuig naar het weeshuis toe? Daar zal ik vroeger vanuit zijn gegaan want hoewel […]

Zomer Vakantie, alle leuke en mooie en lekkere dingen!

Zomervakantie

Lange zomerse dagen, op blote?voeten rennen door het gras. Spelen in de zandbak. Zee, zon, boeken lezen.

Deze eerste dagen van de belgische vakantie zijn dan misschien niet zo zomers en idylisch, zoals die slow-motion beelden die ik van vroeger draai, maar ze hoeven daarom niet minder leuk te zijn.

Binnen op de bank kan je ook lezen. Wij zijn nu grote fan van dit boek:

We hebben ook een sponsor kindje, en ik heb de indruk dat Abel nu eindelijk begrijpt wat dat betekent.

Het boekje gaat over een kindje dat Abel heet, dat vind hij super. Abel woont in Kenia, waar ook ons sponsor kindje Leperan woont. De tekeningen zijn ongelofelijk mooi, ik denk erover […]