Betovering in de tuin


Ik wandel naar het einde van de tuin, waar de heg het gras ontmoet. De takken, al twee jaar niet gesnoeid, hangen zachtjes naar beneden. Als een groene, golvende waterval.Nu en dan dansen de takken in de zachte zomer wind.

Over een paar weken zal de heg gesnoeid worden. In een rechthoek. Dan zal het een saaie oude dame worden, heel netjes en met perfecte manieren.

Nu is ze nog een lieve vriendin, een vriendin die alle geheimen van de tuin kent, en ze wel wil delen aan een paar uitverkorenen. Ze verstopt kevertjes, en nestjes van vogels. Ze beschermt kindjes van de wind en maakt een veilig hoekjes.Het gras is lang, in zaad geschoten. Het lijkt een veld waarin gespeeld wil worden, wachtend tot er iemand komt liggen in haar groene tapijt. Zacht en kietelend, met kleine kevertjes die de grassprieten, de lichamen en de boeken die erop liggen komen verkennen.

Boterbloemen en madeliefjes zijn willekeurig in het gras uitgestrooid, waar de feeën ze het meeste wouden.

Als ik op sta wil het gras nog even herinneren dat ik er was geweest. Het houd mjn vorm even vast en laat dan heel traag lost. Zo traag dat ik het bijna mis, buigt het gras weer naar boven, om in de wind te dansen. Nog eventjes.

Het gras zal ook gesneden worden. Over twee uurtjes zal Mike met een brullende machine over het zwaaiend gras gaan, en de boterbloempjes en madeliefjes zullen zonder genade afgeschoren worden, in ruil voor een tuin met perfect, recht afgesneden gras.

Een tuin die zijn karakter verstopt onder een jurkje van de laatste mode, dat niet echt past.Maar zo moet een tuin zijn.

De lucht zal nog precies zo blauw zijn, de vogel zal zijn lied verder zetten nadat het geluid van de machine weg sterft.

Maar de betovering en de feeën, die zullen weg zijn.

Er is iets, en dat moet ik toegeven, iets heel proper en nets en fris aan de tuin nadat het gras gemaaid werd. Iets dat uitnodigt om te kijken, maar niet om te dwalen. Ik versta de tuin nu. Ik ben er meester van. Ze kan nu geen sprookjes en geheimen meer herbergen en verbergen.











Als het leven niet idyllisch is

Vorig jaar gingen we naar het Hallerbos. Het is, zoals ik tegen Abel zei, een plaats waar elfjes wonen. Elke morgen, voordat er nog iemand anders wakker is pakken ze hun kleine emmertjes vol glitter water en poetsen ze alle bloemen op totdat ze schijnen.

Ik was de website van het Hallerbos al wel 6 weken aan het stalken, wachtend tot de hyacinthen in bloei stonden. Op een vrijdag halverwege April gingen we dan, en ik keek er zo naar uit!

Het jaar voordien was zonnig en warm geweest, we hadden een picnick gehad en het was prachtig. Al liepen we wel verloren en duurde de wandeling een pak langer dan verwacht.

Dus parkeerden we dit jaar bij […]

10 redenen waarom regen best wel leuk is

Het is lente. En al kwam de lente binnen met zonneschijn en een helder blauwe hemel, ze is nu wat ouder geworden en een deel van de zonneschijn maakte plaats voor regen.

Maar als ik Abel zeg dat er altijd goede dingen te vinden zijn, zelfs op hele slechte dagen, dan moet ik ook goede dingen vinden in de regen. Anders lieg ik, en als ik nu ga liegen dan kan ik hem niet onder ogen durven komen als hij 20 is. Hij kan nogal wat wrok koesteren. Hij zou laten een verkoper of een advocaat kunnen worden. Iemand die eender welke opinie kan aannemen en je dan gaan uitleggen waarom het de juiste is. Op een nogal […]

Omdat we er soms niet zomaar overheen geraken

Ik maak graag lijstjes.

Ik geniet van het gevoel dat ik krijg als ik iets kan uitstrepen. lt gives me a thrill. (Sorry Opa, maar er is dus echt geen nederlands woord dat ‘thrill” ook maar ietswat degelijk kan vertalen)

En als het gaat over de moeilijke dingen in het leven wil ik ook een lijstje. Ik wil er doorheen gaan en er mee klaar zijn zodat ik het kan afvinken. “Gedaan. Flink zo, Naomi.”

Maar je kan nu eenmaal niet alles met lijstjes afhandelen.

Ik begon babynamen te schrijven in mijn dagboek toen ik 13 was.

99% namen voor meisjes.

Ik maakte het mijn persoonlijke missie om mijn favoriete namen voortdurend aan Mike te herhalen voordat we zelfs […]

Als je je afvraagt wanneer je jezelf zal vinden

Er bestaat een hardnekkige mythe dat we als kind opgroeien en een karakter vormen, als tiener ontdekken we wie we echt zijn, en als we volwassen worden, zijn we klaar om zelfverzekerd de wereld in te gaan, klaar om te zijn wie we zijn. En dan vinden we uit wie we echt zijn en voelen we ons niet erg volwassen en denken we dat ons leven zonder ons is verder gegaan.

Wat we niet helemaal door hebben, wat net uit ons handbereik rond dwarrelt? Is dat we zijn wie we zijn en dat al de hele tijd waren. We veranderen en blijven veranderen.

Ontdekken dat je iets graag doet als je 30 bent, betekent niet dat je jezelf niet […]

A picture doesn’t always say more than a 1000 words

’s Avonds zit ik op het trapje dat van de keuken beneden naar de living gaat, en ik wil een foto nemen. Voor Instagram, weet je wel. Omdat dit moment perfect is, en ik wil het onthouden. Want daar staat Mike, met Caleb op zijn voeten te dansen op Billy Joel, Piano Man. Gabriel springt van zetel naar zetel naar koffietafel. Abel die danst rond zijn papa en zijn broers, rennend en huppelend.

Maar Caleb heeft een oud joggingbroekje aan, en het valt af. Zijn t-shirt is vuil.

Gabriel heeft nog redelijk wat eten op zijn gezicht hangen. Met een genereuze hoeveelheid snot daarover en er rond gesmeerd. Abel zijn ene sok valt af en de andere zit over zijn […]

De onesthethische Kerstboom

Nadat kerstbomen 10 jaar lang verboden waren geweest in ons huis, waren ze nu terug welkom. Met het enthousiasme van een 17-jarige viel ik de boom aan.

Hij zou prachtig zijn. En perfect. En helemaal geweldig.

Mijn zusje van 8 was het er helemaal mee eens, maar had die eventjes een andere mening over wat ‘helemaal geweldig’ betekende!

Om een of andere reden vond iemand het een goed idee om haar een gigantische, fluo-roos en geel hart aan een touwtje te geven. En mijn zusje was er helemaal van overtuigd dat het versiering was voor de kerstboom. Niets wat ik zei kon haar doen inzien dat het niet waar was.

In mijn jachtig streven naar perfectie gebruikte ik […]