Dag 27. Hallo 28


Dag 27. Hey daar 28. Om eerlijk te zijn klinkt 28 echt niet zo veel ouder dan 27, dus krijg het maar niet te hoog in je bol. Bedankt om me wat meer geduld te leren. Ik hoop wel dat 28 een wat zachtere leerkracht is. Moest je het echt zo in mijn gezicht smijten? Bedankt voor de goede momenten en de slechte. Allez ja, ik bedoel eigenlijk alleen de goede momenten, maar ik weet wat ik moet zeggen, weet je. Net als in de zondagschool. Antwoorden met ‘Jezus’ en alles komt goed. Je leerkracht en papa zullen ongelofelijk trots op je zijn. Hoewel ik, als ik even stop met sarcastisch te zijn, moet toegeven dat hoewel ik het moeilijke nooit zou kiezen, ik geen spijt heb van al de lessen die ze me geleerd hebben. Ik zou misschien nog altijd liever een elfje hebben dat komt en op magische hocus-pocus-pats maniertjes mij een liefelijk, vergevend, super fijn karakter geeft zonder dat ik zo door die vervelende dingen heen moet.Maar goed. Als het zo moet, zo zij het. Door te leven leren we hoe we moeten leven. Ik leef dus.

En ik denk wel dat ik fijner ben op het begin van 28 dan het begin van 27. Stel je eens voor hoe leuk ik ga zijn als ik 100 ben!

Bedankt voor de nieuwe boeken en door de boeken de verhalen en werelden en reizen en vrienden.

Voor de nieuwe muziek en voor de liedjes die ik maak.

Bedankt voor mijn drie jongens een beetje groter en zelfstandiger te maken. Dat is een heel spannend en geweldig iets. Zelfs al mis ik het hele baby-ding ook wel. Zeg dat niet aan 28. Ik vind babies wel leuk maar het 9-maanden-een-depresieve-olifant zijn vind ik net iets minder tof. Hoewel ik me er wel heel bewust van ben dat ik heel gezegend ben met zomaar 3 mooie kinderen.

Bedankt om me te leren om door te blijven gaan.

Om me te leren dat ik me niet over alles schuldig moet voelen. Over de dingen die ik zeg en doe of niet zeg en niet doe. Ik kan je niet beloven dat ik dat in de praktijk ga brengen maar ik ken de theorie behoorlijk goed nu.

Dankjewel om me te tonen dat Jezus van me houdt op de manier die ik ben. Als Hij me liever perfect had gehad, had Hij me zo kunnen maken. Om me te tonen dat fouten maken prachtig kan zijn. Kijk maar eens naar al de per-ongeluk babies die er op deze wereld rondlopen!

Dat Hij van mijn verhaal houdt zoals het loopt. Anders zou Hij alles wel even kunnen forceren. Bedankt om me te tonen dat falen en onzekerheden en opstaan en doorgaan een mooi en menselijks iets is.

Dat het goed is zelfs als het niet goed is, omdat we kunnen liefhebben en lachen en boeken lezen en handen vasthouden hoe vervelend het allemaal ook is, en hoe onliefelijk we ons ook voelen.

En mensen hebben om van te houden en relaties opbouwen is beter dan een prachtig nieuw huis, 100 antieke boeken, een cruise, of welke prestaties en dromen we maar op kunnen dromen. Gewoon leven, samen met de mensen rondom je.

Bedankt voor mooie momenten met vrienden die blijven, al ben ik soms vreselijk ambetant, en die me gemeende complimentjes geven als ik geweldig ben.

Voor bemoedigende mensen en woorden die langs komen op de perfecte dagen.

Vaarwel mooie dagen van 27. Hallo mooie dagen van 28.

To share the Thinkings...Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterPrint this pagePin on Pinterest

De Droom Draak van Nostillitumtijd

Vandaag ben ik naar de zon gevlogen. Ik gleed zomaar van de zonnestralen af, de grootse glijbaan ter wereld. Ze brachten me naar het ZonneLicht Station en met de ZonExpress reed ik naar het midden van de zon. Daar at ik kleine zonnesnoepjes, die smaakten naar licht.

Ik mocht mee met een vallende ster, en zo kwam ik terug naar huis. Heel stilletjes sloop ik op mijn tenen door het huis en ging ik terug in bed liggen. Niemand heeft het ooit geweten.

Daarna kon ik natuurlijk niet van aventuren weg blijven. Dus vanacht zal ik dansen in een regenwolk, met al de regendruppeltjes. Dan zullen we naar beneden vallen en ik zal van de regenboog afglijden op de rug van een draak. We zullen door de donkere hemel vliegen, en zweven door de slapende steden en dorpjes en de DroomDraak zal dromen blazen op al de slapende kinderen.

Als we gedaan zijn zullen we een drakerig ontbijt hebben van gepofte wolk met een windvlaag en wat maneschijn voor desert.

Hij zal me terugbrengen naar mijn huis, en me stilletjes door het raam blazen. Voordat hij vertrekt zal hij me een grote, natte, slobberige kus geven en een […]

Betovering in de tuin

Ik wandel naar het einde van de tuin, waar de heg het gras ontmoet. De takken, al twee jaar niet gesnoeid, hangen zachtjes naar beneden. Als een groene, golvende waterval.Nu en dan dansen de takken in de zachte zomer wind.

Over een paar weken zal de heg gesnoeid worden. In een rechthoek. Dan zal het een saaie oude dame worden, heel netjes en met perfecte manieren.

Nu is ze nog een lieve vriendin, een vriendin die alle geheimen van de tuin kent, en ze wel wil delen aan een paar uitverkorenen. Ze verstopt kevertjes, en nestjes van vogels. Ze beschermt kindjes van de wind en maakt een veilig hoekjes.Het gras is lang, in zaad geschoten. Het lijkt een veld waarin gespeeld wil worden, wachtend tot er iemand komt liggen in haar groene tapijt. Zacht en kietelend, met kleine kevertjes die de grassprieten, de lichamen en de boeken die erop liggen komen verkennen.

Boterbloemen en madeliefjes zijn willekeurig in het gras uitgestrooid, waar de fee├źn ze het meeste wouden.

Als ik op sta wil het gras nog even herinneren dat ik er was geweest. Het houd mjn vorm even vast en laat dan heel traag lost. Zo traag dat ik […]

Als het leven niet idyllisch is

Vorig jaar gingen we naar het Hallerbos. Het is, zoals ik tegen Abel zei, een plaats waar elfjes wonen. Elke morgen, voordat er nog iemand anders wakker is pakken ze hun kleine emmertjes vol glitter water en poetsen ze alle bloemen op totdat ze schijnen.

Ik was de website van het Hallerbos al wel 6 weken aan het stalken, wachtend tot de hyacinthen in bloei stonden. Op een vrijdag halverwege April gingen we dan, en ik keek er zo naar uit!

Het jaar voordien was zonnig en warm geweest, we hadden een picnick gehad en het was prachtig. Al liepen we wel verloren en duurde de wandeling een pak langer dan verwacht.

Dus parkeerden we dit jaar bij een andere parking, hopend dat die dichter bij de bloemen was.

Dat was die dan toch niet.

Na 2 minuten te hebben gelopen vonden de kinderen dat het wel welletjes was geweest en wilden ze terug naar de auto.

Maar ik was vastberaden om van deze wandeling te genieten en dus werd ik de over-vrolijke en over-enthousiaste mama die de vele positieve attributen van het bos begon te loven.

Mike was niet aan het zeuren, maar de onge├»nteresseerdheid droop van […]

10 redenen waarom regen best wel leuk is

Het is lente. En al kwam de lente binnen met zonneschijn en een helder blauwe hemel, ze is nu wat ouder geworden en een deel van de zonneschijn maakte plaats voor regen.

Maar als ik Abel zeg dat er altijd goede dingen te vinden zijn, zelfs op hele slechte dagen, dan moet ik ook goede dingen vinden in de regen. Anders lieg ik, en als ik nu ga liegen dan kan ik hem niet onder ogen durven komen als hij 20 is. Hij kan nogal wat wrok koesteren. Hij zou laten een verkoper of een advocaat kunnen worden. Iemand die eender welke opinie kan aannemen en je dan gaan uitleggen waarom het de juiste is. Op een nogal overtuigende manier.

Wie heeft er dan ooit gezegd dat regen vreselijk is?

Ik. Ik geef het toe. Ik heb het opnieuw en opnieuw gedaan maar hier, beste mensen, zijn 10 redenen waarom regen eigenlijk best wel leuk is.

1. Regenplassen en laarzen.

2. Op hele bijzondere dagen zijn er regenbogen.

3. Je kan een paraplu vast houden. Iederen houdt van paraplus. En iedereen houdt er van om kleine kindjes het woord ‘paralalaplu’ te horen zeggen.

4. Je kan, als […]

Omdat we er soms niet zomaar overheen geraken

Ik maak graag lijstjes.

Ik geniet van het gevoel dat ik krijg als ik iets kan uitstrepen. lt gives me a thrill. (Sorry Opa, maar er is dus echt geen nederlands woord dat ‘thrill” ook maar ietswat degelijk kan vertalen)

En als het gaat over de moeilijke dingen in het leven wil ik ook een lijstje. Ik wil er doorheen gaan en er mee klaar zijn zodat ik het kan afvinken. “Gedaan. Flink zo, Naomi.”

Maar je kan nu eenmaal niet alles met lijstjes afhandelen.

Ik begon babynamen te schrijven in mijn dagboek toen ik 13 was.

99% namen voor meisjes.

Ik maakte het mijn persoonlijke missie om mijn favoriete namen voortdurend aan Mike te herhalen voordat we zelfs nog maar getrouwd waren, zodat hij er aan zou wennen.

Het werkte, maar ik had geen meisjesnaam nodig voor de eerste, tweede of derde baby.

En dat vond ik vreselijk.

Ik bracht het naar God en probeerde het daar te laten, ik las dit geweldige boek over pijn en schreef in mijn dagboek dat ik er overheen was. En eventjes dacht ik ook dat dat zo was.

Totdat iemand dicht bij me een dochter kreeg en ik ontdekte dat ik […]

Als je je afvraagt wanneer je jezelf zal vinden

Er bestaat een hardnekkige mythe dat we als kind opgroeien en een karakter vormen, als tiener ontdekken we wie we echt zijn, en als we volwassen worden, zijn we klaar om zelfverzekerd de wereld in te gaan, klaar om te zijn wie we zijn. En dan vinden we uit wie we echt zijn en voelen we ons niet erg volwassen en denken we dat ons leven zonder ons is verder gegaan.

Wat we niet helemaal door hebben, wat net uit ons handbereik rond dwarrelt? Is dat we zijn wie we zijn en dat al de hele tijd waren. We veranderen en blijven veranderen.

Ontdekken dat je iets graag doet als je 30 bent, betekent niet dat je jezelf niet helemaal kende tot nu toe. Of misschien betekent dat het wel, en dat is het net. God heeft ons zo complex en prachtig en vol verandering gemaakt dat we een leven nodig hebben om onszelf te leren kennen.

Als er iets nieuws je verhaal binnen komt, wilt dat niet zeggen dat wie je tot dat moment was een leugen was. Het was gewoon een ander deel van je verhaal, maar het laatste hoofdstuk is net zozeer deel van het boek […]