Papa’s boy

Gillend en lachend verwelkomen de jongens hun papa. Ze hebben de hele dag op hem gewacht. Vanaf dat hij vanochtend de deur uitstapte, en ze brullend aan het raam stonden. Ze vonden dat ze een heel er tragisch leven hadden.

Nadat we samen een hoge duplo toren gebouwd hebben en de oudste die om mocht ?schoppen, besloten ze dat het leven toch nog wel de moeite waard was.

Gabri?l doet nog een slaapje in de voormiddag. Daarna, beloof ik aan Abel, zullen we naar Izaak gaan. Zijn gezich wordt een lachje. Een stralend, grinnikend, ondeugend lachje. Volgens hem is baby nu wel gedaan met slapen. Ik zeg van niet. 5 minuten later is baby toch wel echt klaar met slapen, vertelt Abeltje aan mama. Maar mama is het niet met hem eens.

We maken een trein, een berg van kussens om in te springen, kieperen de speelgoed dozen van de autos en babyspeeltjes omver, we tekenen Abel zijn hand, gaan de post halen, en eten rozijntjes. Dan horen we boven een geluidje. ?We rennen de trap op en het geluidje wordt een weentje. Het weentje wordt al snel een lachje als mama het kindje vast heeft en […]

Vreugde vinden op de dagen dat het regent

Het is grijs en het regent en kindjes krijgen tandjes en worden ziek.

Soms moet je hard zoeken voordat je vreugde vindt. Soms lukt het even niet en dan vergeet je gisteren. Soms moet je zitten en staren en nog een kop thee drinken.

Maar het is echt wel waar : ‘Joy comes in the morning’. ?Er is nooit, nooit een moment waarop we niet op God kunnen hopen. In de regen en tussen het gehuil kunnen we op hem hopen.

En iedere keer stuurt Hij weert troost, en zijn glimlach. Niet op dezelfde manier. Altijd iets anders. Je moet er voor zoeken. Ervoor open staan.

Een mutsje terugvinden, bezoek dat de ramen lapt en tulpen meebrengt, een uurtje met baby voordat de anderen wakker zijn en kusjes voor mama alleen.

God zorgt voor mij. God houd van mij.

Soms vergeet ik het even in mijn hoofd, maar mijn hart weet het altijd wel. Soms wil ik het even niet, maar ik ren altijd weer terug.

Linking with lisajobaker.com for?Five Minute Friday

Mama en het jongetje

De zon schijnt en hij wil zijn jasje aan doen.

Ik pak z’n handje vast en we wandelen naar buiten, de zon in. De tuin is een grote rommel, maar dat stoort hem niet. Hij ziet blaadjes en een balletje, zand en een leeg potje. Ik loop verder. Hij grinnikt.

Pas als ik halverwege het padje ben begint hij sneller te stappen. Hij dabbert naar me toe, gelukzaligheid in z’n snoetje. Helemaal aan het stralen van de zon, die haar licht best wel wil delen. Bij de kipjes stoppen de schoentjes, en het handje grijpt naar het hek. Het is maar krakkemikkig, dus hij kan het lekker heen en weer bewegen. De kipjes komen aan de draad staan, vol hoop op nog wat lekkers. De graantjes die ze krijgen vinden ze maar zo-zo. De appelschillen en de pap vinden ze al beter. Misschien hopen ze op wat gras, want soms is er van dat lekkers uit dat kleine handje te krijgen.

De schoentjes staan in de vieze modder, tussen het padje en de draad. Ik pak het kleine ventje op en hij kijkt achterom, naar zijn vriendjes, de kipjes. Hij kijkt een vaarwelletje.

Ik zet hem voor […]