Slow-motion momenten. Of hoe je leest met drie kleine jongens.

Photo credits: Jelis & Joses Van Calster

De oudste eerst. Want zo hoort het, weet je wel. Hij was er tenslotte ook eerst. Zijn ogen zijn bruin. Zijn haar, dat vandaag niet wil meewerken met de kam, staat overeind in zijn volle zandkleurige glorie. Zijn beentjes zijn perfect. Bruin door de zon, en er nog wat modder over voor zijn imago.

De jongere waggeld achter hem aan. Hij loopt nu al een hele tijd, maar de ganzenpas blijft. Hij leunt eerst de ene kant op en dan de andere, en mist maar net een lelijke val die de bulten op zijn voorhoofd tot een even getal van 4 zou maken. De kleine man buigt voorover om zijn gevallen schat op te rapen. Een verimpelde aardappel. Hij gaat achterwaards het trapje af, begint al veel te vroeg te kruipen, wachtende tot het trapje naar beneden gaat.

Eens hij er veilig af is, rent hij achter z’n broer aan.

Grote jongen in de baby schommel, kleine jongen op de grote-jongens schommel. Want zo hebben ze het graag. Zo zitten ze daar, bruine oogjes vol verwachting naar mij aan het kijken, blauwe oogjes samengeknepen voor de zon, ook vol verwachting […]

Mooiheid vinden in kippen poep

Ik sta s’morgens op en ziet zo erg tegen de dag op omdat er 10 lange uren in zijn en het regent buiten en de kinderen zijn al kleine zotten. Ze eten havermoutpap en de tafel en de handjes zitten al snel onder de pap. Er valt ook wat op de vloer.

Na een eeuwigheid zijn ze klaar, opgekuist, en gaan ze spelen.

1 seconde later weerklinkt de eerst gil. Mama, altijd de rechter en vredestichter, komt tussen de twee kleine kannibalen in staan.

Onze dag is nu al 24 minuten bezig. Een eeuwigheid staat ons nog te wachten.

Ik neem me voor om geduldig en lief te zijn en ik slaag mijn Bijbel open. Dat blijkt het signaal te zijn voor de jongens om over een boek te gaan vechten. Mijn ergernis bubbelt naar boven, van onder in mijn buik naar mijn borstkas door mijn keel totdat het mijn ogen bereikt en er vuur uit schiet naar mijn twee kleine ventjes. Gabri?l is jong genoeg om kwetsbaar te zijn. Abel is oud genoeg om ook in woede te reageren en zijn woede is krachtig, woest, en duwt me weg met flitsende, boze oogjes.

Ik leg?mijn Bijbel […]

Hoe dat je je ouders zover krijgt om je naar het ziekenhuis te brengen

Door gastschrijver Gabriel Brignola, 2 jaar.

Hey daar, aan alle peuters!Vind jij het even leuk als ik om naar de dokter te gaan? Ik houd toch zo veel van de dokter! Ik snap dus echt niet waarom mama mij er nooit heen wil brengen als ik mijn vinger of mijn teen of mijn been pijn doe! Er mag dan misschien geen bloed zijn, maar het doet wel degelijk pijn!

Zondagavond viel ik van de trap. Het was een gigantische val, echt spectaculair. Het is nog onzeker hoe het gebeurde, maar de mogelijkheid bestaat dat mijn broer me in zijn enthusiasme om de eerste te zijn aan de kant schoof. Hij kan nogal opgewonden worden door zulke dingen.

Maar goed. We gingen dus naar het ziekenhuis, en het was geweldig. We gingen naar een ziekenhuis dat net iets verder is, omdat mijn nonkel daar werkt met de ambulance. We gingen dus naar nonkel Nick zijn ziekenhuis en zijn dokter en zijn verpleegsters hebben mij weer heel gemaakt. Ze vonden me allemaak kei schattig. Dat ben ik dan?Het was daar super leuk! Ik wou al snel eens terug gaan, maar voor een of andere reden wou mama me niet brengen. Niet […]