Het einde van de dag

De dag is voorbij.

Het huis is ??n grote rommel.

Duplo blokken vertellen het verhaal van 3 kleine jongens die ruimteschepen bouwden. Kleine sokjes die mollige kleine babyvoetjes warm hielden. Ik ben veel te moe om op te ruimen, ik heb slaap nodig. Te leeg en rusteloos om te slapen. Te moe om te douchen, mijn favoriete methode om rustig te worden na een zware dag. Het leven heeft geen zin. Ik heb geen zin in morgen, en al de morgens daarna. Ik weet niet waarom ik deze morgen zo opgewonden was. Over een proper keuken aanrecht. En rozijnen brood. Wie geeft er nu om propere keuken aanrechten en rozijnenbrood?

Ik zou er de rest van de dag, de rest van de week helemaal down over kunnen zijn. Maar vandaag niet.

Heel diep vanbinnen weet ik, onder het lege en rusteloze gevoel, dat dit ook weer voorbij gaat.?Geen nood om het op te blazen. Ik ben moe en ik moet slapen en een nieuwe dag zal morgen tevoorschijn komen.

Ik denk dat die nieuwe morgen fijner zal zijn in een proper(der) huis, dus geef ik mezelf 30 minuten emergency opruim tijd. Ik zou anders toch maar 30 minuten wakker […]

De foto’s van mijn oma

Met het overlijden van Mike zijn oma staan we weer stil bij het leven, nu en de eeuwigheid.

Ik schreef er over bij Breeze. De engelse vertaling staat hier, maar voor de nederlandse versie kan je naar Breeze.be gaan. De foto is niet van mijn oma, omdat ik er hier niet meteen ??n had liggen. Mijn schoonmoeder is een schat en liet me er een van haar gebruiken. Niet even lang geleden als die van mijn oma, maar toch wel vintage 😉 En ja, ze is en was echt super knap. Aan de binnenkant?EN de buitenkant 🙂

Driving in my car

De titel van deze post is geinspireerd door het liedje ‘Driving in my car’ van Mother Goose Club. Het achtervolgt mein mijn slaap. Ik heb het al zo’n 9 biljoen keer gehoord.Ik kreeg mijn voorlopig rijbewijs in New Mexico, toen ik 16 was. Een paar maanden voordat ik mijn rijbewijs mocht halen verhuisden we terug naar Belgi?.

En toen mocht ik terug van NUL beginnen. Ik zal niets zeggen over hoe vreselijk oneerlijk het was, dat mijn broer en zus hun rijbewijs al wel hadden, door naar en van het tankstation een eindje verder van het ‘examen centrum’ te rijden. En dat ze hun rijbewijs zonder problemen konden omruilen. Ze mogen hier zelfs met een vrachtwagen rijden.Ik zal ook niets zeggen over het feit dat mijn zus met een automatische auto leerde rijden, en dat je in Belgie eigenlijk altijd met stick shift rijdt. Ze had dus een rijbewijs maar kon niet rijden. Ik zal daar dus echt helemaal niets over zeggen.? Maar daar heb je het. Ik, het arme middelste kind, of toch ergens in het midden, moest helemaal opnieuw beginnen. Ik deed mijn theoretische examen, en omdat mijn vriendje 8 jaar ouder was dan mezelf, mocht hij […]

Als de dag slechtgezind begint

Dit is een oud stukje uit mijn dagboek. Van toen Caleb nog een kleine platte baby was die niet kon kruipen. Een eeuwigheid geleden dus. Maar de dagen zijn nog steeds hetzelfde. Sommige beginnen goed en sommige beginnen op een rare toon maar eindigen wel op een mooie.

Vandaag begon slecht en rottig. Caleb dronk om 4:30, en wou niet terug in slaap vallen. Zoals de meesten onder ons wel weten betekende dit dat ik ook niet meer kon slapen. Niet kunnen slapen bezorgd mij stress en stress maakt mij gemeen. Tegen 5:30 werd ik dus gemeen en tegen 6 uur begon ik het te verliezen. Ik legde hem in het midden van het bed, een beetje meer naar papa’s kant, en ik ging me douchen. Een lange, hete douche. Toen ik klaar was ging ik erg?zelf-opofferend naar beneden om het eten klaar te zetten, voornamelijk omdat ik geen zin had om met Mike te praten want stel je voor dat hij wakker was.En als ik slecht gezind ben heb ik geen zin om te praten. Als ik moe of slechtgezind ben, raak me dan niet aan, spreek me niet aan, stel niets voor, doe niets en laat het […]

De afsluiting van serie, maar niet van de reis

Zo. Dat was dat dan. Ik heb geen 31 dagen gescreven, maar dat is helemaal geen probleem. Omdat ik dat zeg. En zoals ik Abel dagelijks vertel ‘Mama is de baas’.

Ik begon een heel eind terug, en ik ben zo’n beetje terecht gekomen waar ik nu ben. Dus zal ik verder gaan van hier, waar ik ben en waar ik naar toe ga.Ik hoop dat je nog wat blijft. Dat zou leuk zijn, denk ik.

Ik zal waarschijnlijk twee keer per week een ietsje schrijven. En als ik dat niet doe dan zal je dat zien. Waarmee ik bedoel dat je niets zal zien, en dat je dat zal zien.

Deze post is deel van een serie: