Waarom de boterbloemen en de babies?

In deze wereld zijn er boterbloemen en baby teentjes en piepkleine dauwdruppels.

Ook is er het kwade dat binnenstormt met een oorverdovende stilte, hartsverdriet dat in de wereld schiet. Ze schieten het in levens terwijl ze levens wegschieten.

Ik? Ik weet soms niet wat het is dat ik zou moeten doen.

Zou ik me moeten focussen op het mooie, het schattige?- de gebroken harten aan zichzelf overlaten? Of zou ik me moeten focussen op de pijn, de gebroken dingen en mensen?

Houd ik mezelf veilig, en zorg ik voor mijn kinderen, en alleen voor hen?

Er is misschien wel een balans, maar daar houd ik niet zo van. Balans lijkt me altijd zo halfhartig. Lauw. Ik geef er de voorkeur aan om me volop in dingen te gooien. Ik zeg niet dat dit een wijze weg is om in te slaan. Ik zeg enkel dat dit het meest natuurlijk komt voor mijn impulsieve karakter.

Ik kijk naar buiten en zie een triestige grijze lucht. Het is verrassend koud. De grote boom die over ons niet zo kleine huis torent heeft de meeste van zijn bladeren al verloren. De lege takken steken strak af tegen de grijze lucht van waterverf. […]