Liefde

Gisteren betekende liefde dat jij van mij hield toen ik slechtgezind was en de hele dag Dickens las (en de kinderen wild los liet lopen) in een poging om de pijn te vergeten.

Het zag er niet zo mooi uit.

En toen jij om 5 uur naar beneden kwam, stuurde je me naar boven om in bad te gaan. Jij maakte het avondeten en gaf de jongens hun eten alvast.

Gisteren betekende liefde dat je na 10 uur nog naar beneden ging om hoppe-thee te maken. Zoals al die andere keren.

Vandaag zag liefde er uit als ik, die jou ontbijt van pannenkoekjes en koffie naar boven naar je kantoor bracht. Al was ik een beetje geirriteerd dat je niet naar beneden kwam om te eten, en ik even overwogen had om je doodleuk te laten verhongeren tot het middageten.

Liefde betekent blijven, zelfs al wil ik hard en snel weg rennen. En ik houd van jou. Ook als ik het alleen weet en het helemaal niet voel.

Ik houd van jou, omdat ik het beloofd heb. Ik heb beloofd dat ik zou blijven in de moeilijke tijden en hoewel er tijden zijn geweest dat ik wenste dat […]

Caleb

Caleb wou het moeilijkste deel.

Hij ging zomaar eventjes het moeilijkste deel vragen.

Niet de mooie, klaar liggende velden die Gad en Ruben wouden.

Niet wat Manasse vroeg: nog wat meer land, land dat niet meer moest worden ontbost, waar geen Kanaanieten woonden.

Hij vroeg voor de bergen met de versterkte steden met hun reuzen.

Want 45 jaar geleden had God hem beloofd dat het land waarop hij gelopen had het zijne zou zijn.

En hij wist dat God zijn beloften zou houden. Altijd. Hij had 45 jaar gewacht en hij was niet gestopt met op God te vertrouwen.

Die 45 jaren waren niet Caleb zijn fout. Maar hij moest ze nog steed doorlopen.

Hij vergat het niet. De opdracht: wees vastberaden en standvastig. Ook in de lange, lange jaren.

En God hield Zijn belofte.

Omdat Caleb Hem met zijn hele hart had gevolgd. Omdat hij met een ‘andere geest bezield’ was.

Hij, die vroeg om de berg met de reuzen, en of hij er alsjeblieft om mocht gaan vechten.

Ik kan maar niet stoppen met te denken aan Caleb, en hoe hij de zegening in het moeilijke zag.

Op zijn 85ste, 45 lange jaren nadat hij zijn […]

Zo heel rustigjes aan

Ik klaag wel eens dat het leven te snel gaat.

En dan haast ik jou.

Ik vind dat alles te snel gaat, en te druk is.

En dan zeg ik dat jij door moet doen.

Je doet dat zo goed. Traag leven.

De tandenstoker valt, en heel traag sta je op van je stoel. Je kruipt onder de tafel en je vindt niet alleen de tandenstoker, maar ook een balletje en een lepel. Dat vind je heerlijk.

Je mondje vormt zich in een ondeugende, vergenoegde glimlach. Je wangetjes gaan mee, verrukkelijk!

De kaas is verloren. Je kijkt je t-shirt na. Je broek. Je stoel. Je duwt de stoel weg van de tafel en met moeite houd ik mezelf tegen om het gewoon even voor je te doen. Een paar minuten later vind je de kaas onder de tafel. Je kleine vingers wrijven over de kaas, genietend van de textuur. Mij ziet het er weerzinwekkend uit. Voor jou is het een stukje goud.

Ik zeg dat je je bord NU moet leeg eten.

Je draait rond op je stoel in een nooit-eindigende dans. Je botst tegen je bord en je beker melk.

Alles wat ik kan zien is de mogelijkheid […]