27 en de hele gewone dag

27 jaar geleden werd ik geboren.

Ik weet niet wanneer ik stopte met dat uren lang wakker liggen met vlinders in mijn buik omdat het morgen mijn verjaardag was.

Ik heb helemaal niets tegen feestjes en cadeautjes en vieren, maar toch is het niet meer het grote gebeuren dat het eens was. Niet meer waardig gekeurd om uren slaap voor te missen. De Memoirs of Life serie, voorzekers. Bellen met vriendinnen aan de andere kant van de wereld, soms. Gesprekken met zussen en vriendinnen hier in ?de living of in die van hun. Babies, hoewel ik dat niet altijd denk op het moment dat ze me wakker zijn. Ze zijn het toch altijd waard. Maar daar stopt het eigenlijk. Zelfs chocolade haalt het lijstje niet meer.

Hoe dat dan ook mag wezen, 27, dat ben ik een paar dagen geleden geworden.

Het was de meest anticlimactische verjaardagen van mijn leven, en ook een geweldige dag – op een stille manier.

Ik stond net iets later dan gewoonlijk op, nog net op tijd om me aan te kleden en de jongens netjes gekleed en gevoerd naar school uit te zwaaien. Ik ben nog niet dapper genoeg om ze zelf hun kleren te laten uit kiezen. Vooral op regenachtige dagen. Ze zouden in marcellekes en korte broekjes naar school gaan als ik dat toeliet, zo veel dat ze van de zon houden, die twee kleine boefjes!

Toen betaalde ik online de rekeningen en deed ik de was en de strijk en haalde ik kleine jongens op van school.

Ze waren moe en een beetje slecht gezind en dus was er een wildebras, een wenende dramaking en een ‘Ik moet de hele dag permanent aan jou vast zitten mama anders huil ik tot ik flauwval (echt) en ik moet in je armen zijn want in de draagdoek wil ik niet dan trek ik aan je haar en wriemel ik mezelf en jouzelf in de meest oncomfortabele posities’.

Voor avondeten warmde ik spagetti saus van de diepvries op. terwijl Mike in slaap viel op de bank onder onze jongens die zich in een hoopje op papa nestelden ruimde ik het huis op. En maakte ik thee en knoflook-met-honing voor mijn 3 kuchende jongens en van sinus-ontsteking-beterende grote jongen.

Dan was er bedtijd, waarin we ons probeerden te houden aan de geliefde routine van allemaal een verhaaltje te vertellen. Iedereen moet er aan geloven. Ik begon met wat Wert verhaaltjes maar schakelde dan gelukkig over naar The Green Ember want zo goed ben ik niet in het verzinnen van het verhaaltjes ‘on the spot’. ?Papa vertelt een verhaaltje dat een gebeurtenis uit de dag kopieert en Gabri?l benadrukt dan nog maar eens dat dat ‘zoals ons is maar niet ons’. Dan volgt er een wild en onduidelijk verhaal van Abel over Picket en Heather en een onmogelijk te volgen verhaal van Gabri?l dat meestal nog wel een Wert bevat, en een paar superhelden.sunshineandsummer

Een hele simpele dag, eigenlijk.
Maar als ik zo door de dag ging, voelde ik een vrede en voldaanheid. En nog meer dan op andere dagen ervaarde ik het als een geschenk. ?Ik keek naar mijn leven, waar ik ben en ik ben dankbaar dat ik hier mag zijn, met mijn 4 jongens en dat mijn leven niet perfect hoeft te zijn.

Ik ben dankbaar dat ik dankbaar ben en ik ben zo blij dat ik vandaag tevreden ben met mijn leven.

Ik vind en vond het niet erg om gewoon een doodgewone dag te hebben. Het leek wel het perfecte feestje voor deze verjaardag. Het zien van al deze gewone momenten als geschenken.

Spagetti vlekken op de vloer, het tafelkleed en mijn tshirt. Ik zou het kunnen steken op mijn drukke jongens maar in alle eerlijkheid…zijn al die vlekken mijn eigen fout.

De vloer vol kruimels en papier snippers van een knutselprojectje. Zelfs wat mieren op de vergeten korst van Caleb. ?Het opvegen met Caleb die zijn eigen kleine bezempje heeft maar toch woest en moedig de grote van mij probeert af te nemen. Tevreden zijn met een voornameliijk propere vloer, met een grotendeels opgeruimde ruimte.

Kijken naar de andere jongens op de bank, het geschreeuw over BLOED. Nog maar eens een pleister afknippen. Met mijn ogen draaien en mezelf dan een uitbrander geef omdat ik mijn ogen rol over BLOED.

Ze daarna in bed doen, met gigantisch veel hoofdpijn. Ze eigenlijk gewoon in bed willen smijten en dan de kamer uit RENNEN. Ze toch nog een verhaaltje vertellen. 1 bladje van The Green Ember, want een mens moet toch wel ergens de grens van zijn geduld kennen.

Bidden met Abel die woedend is omdat hij niet nog een boekje mag lezen. De man zien die hij zal worden terwijl we samen die kleine en grote emoties proberen uit te werken. Weten dat God ons allebei wijsheid zal geven in hoe we dat nu juist moeten doen. Vreden over zijn gezicht zien trekken terwijl hij nog volhoud dat hij ‘niet flink kan zijn’ maar nu al veel minder overtuigd klinkt. Zijn grote bulderende lach horen als ik doe alsof ik hem uit pak en vertel dat hij mijn allerleukste kado is van de hele wereld.

Een dag als een andere, het afsluiten van een jaar en het openen van een nieuw jaar. Kijkend naar alles dat veranderde in mijn leven, in mijn hart, mijn gedrag en wetende dat we in kleine stapjes vooruit gaan en dat dat mooi is.

Mijn vloer moet niet spiksplinterproper zijn om mooi te zijn. Mijn leven ook niet.
Mijn tshirt, dat is een ander verhaal.
To share the Thinkings...Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterPrint this pagePin on Pinterest

7 comments to 27 en de hele gewone dag

Leave a Reply