Over babies die de zee in een slok willen

Als Gabri?l drinkt en het gaat niet zo snel als hij wil dat het gaat, begint hij te schreeuwen. Hij stopt met drinken en maakt zich zo druk dat hij helemaal hysterisch wordt, voetjes en handjes al rondzwaaiend in de lucht; hij vindt het veel fijner om alles in een teug te kunnen binnenslokken.
Soms betrap ik mezelf erop dat ik het ook doe.

IMG_20130815_150937

God zegt dat Hij me de kracht zal geven die ik nodig heb wanneer ik die nodig heb. Hij gaat me niet zomaar superwoman maken of me mijn hele leven geven in een seconde. Ik moet doorgaan, een stap in vertrouwen nemen, en Hij zal daar zijn. Zoals Petrus die op het water liep. Gewoon niet zo eng.
(Echt! Ik ben eens gaan snorkelen en ik was zo bang dat ik bijna stierf toen ik naar de diepe, donkere plaatsen onder mij keek. Aan de andere kant…Petrus had geen duikbril en hij kon die diepe donkere plaatsen dus ook niet zo goed zien)
Als ik ga stampen met mijn voeten omdat het me niet aanstaat is dat bijlange niet zo acceptabel als wanneer Gabri?l dat doet. Zelfs voor hem is het riskant.
Mijn punt is dus, net zoals ik wil dat mijn baby rustig blijft en vertrouwd dat het komt op een tempo dat goed is voor hem, wil God ook dat ik rustig blijf. Leven, wijsheid, en alle andere dingen zullen komen op een tempo dat Hij geschikt vind voor mij.
Want als Hij me nu plotseling alles gaf waarvan ik het in mijn hoofd krijg dat ik het wil, zou mijn leven een rommeltje zijn.
Vandaag wil ik naar mijn (ahem) wijze woorden luisteren, en God vertrouwen. Ik wil wandelen waar Hij me heeft gezet zonder vooruit te rennen en te willen grijpen wat er achter het hoekje staat, of boos zijn dat ik nu niet krijgt wat Hij voor volgend jaar heeft gepland.
?Trustinthelord
To share the Thinkings...Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterPrint this pagePin on Pinterest

1 comment to Over babies die de zee in een slok willen

Leave a Reply