Omdat we er soms niet zomaar overheen geraken

Ik maak graag lijstjes.

Ik geniet van het gevoel dat ik krijg als ik iets kan uitstrepen. lt gives me a thrill. (Sorry Opa, maar er is dus echt geen nederlands woord dat ‘thrill” ook maar ietswat degelijk kan vertalen)

En als het gaat over de moeilijke dingen in het leven wil ik ook een lijstje. Ik wil er doorheen gaan en er mee klaar zijn zodat ik het kan afvinken. “Gedaan. Flink zo, Naomi.”

Maar je kan nu eenmaal niet alles met lijstjes afhandelen.

Ik begon babynamen te schrijven in mijn dagboek toen ik 13 was.

99% namen voor meisjes.

Ik maakte het mijn persoonlijke missie om mijn favoriete namen voortdurend aan Mike te herhalen voordat we zelfs nog maar getrouwd waren, zodat hij er aan zou wennen.

Het werkte, maar ik had geen meisjesnaam nodig voor de eerste, tweede of derde baby.

En dat vond ik vreselijk.

Ik bracht het naar God en probeerde het daar te laten, ik las dit geweldige boek over pijn en schreef in mijn dagboek dat ik er overheen was. En eventjes dacht ik ook dat dat zo was.

Totdat iemand dicht bij me een dochter kreeg en ik ontdekte dat ik er helemaal niet over was.

Ik probeerde mijn zussen meisjes-baby-kleren te geven en maakte een prinsessenjurkje voor een ander nichtje, probeerde van anderen hun dochters te genieten.

Voor een hele tijd ging het heel goed. Totdat het niet meer werkte.

We kregen het blijde nieuws dat er weer een meisje geboren was.

En ik ging zitten, op de keuken vloer en huilde de hele ochtend. Toen ik stopte met huilen begon ik weer omdat ik had gehuild.

Ik las “Pain Redeemed” nog eens en schreef in mijn dagboek dat ik er nu echt wel over was.

Tot er nog een meisje kwam en ik 5 dagen lang huilbuien had.

Als bliksem die naar beneden schiet en donder die valt, kwam de realizatie dat ik er nog helemaal niet overheen was, een klap in mijn gezicht die mij weer liet neerstorten op een heel erg onelegante manier.

Ik was overstuur omdat ik geen dochter had, omdat ik er niet over was, omdat ik overstuur was terwijl iemand anders net zo blij was. Overstuur dus. Over alle dingen.

Het kan heel goed zijn dat ik nooit een dochter heb, en het kan heel goed zijn dat ik daar nooit overheen geraak.

En dat is in orde.

Ik zal er mee moeten leren omgaan.
Soms zal er iets gebeuren waardoor ik er weer extra aan herinnerd word.
Maar het zal niet altijd hetzelfde voelen.

Soms zal het een feit zijn, andere keren een doffe pijn. En af en toe zal het zo’n felle pijn zijn dat ik het fysiek kan voelen alsof ik verdrink of stik, en er geen lucht binnen kan.

En door ieder gevoel, iedere dag, zal er altijd de God zijn die genoeg is.

Die mij vreugde en hoop en een toekomst geeft.

Die iedere wonde geneest als ik er mee naar Hem kom, in plaats van het zelf te proberen vergeten of maken.

Die ook pijn heeft gevoeld en ook de mijne voelt.

Die niet op Zijn troon zit, mij te negeren. Of in Zijn handen wrijft, tevreden dat Hij me nu wel lekker veel pijn heeft gedaan.

Maar diegene die, nadat Hij een perfecte wereld schiep, die wereld niet aan zijn lot overliet nadat mensen er slechtheid in toelieten. Maar die kwam en redde met Liefde en Genade.

Want uiteindeijk gaat het leven niet over de dingen die ik niet heb.

Het gaat zelfs niet over de dingen die ik wel heb.

Het gaat over de God die mij gemaakt heeft en mijn verhaal schrijft. Me uitnodigt, maar nooit forceert, om mee in Zijn verhaal te stappen.

En dat kan ik afvinken in mijn lijstje.

5 comments to Omdat we er soms niet zomaar overheen geraken

  • Ah, nog zo iemand die al zo vroeg namen op schreef. Ik heb ook een schriftje op zolder waarin ik dat op die leeftijd bij hield 😉
    Ik herken wat je schrijft, zij het iets anders. Wij hebben een jongenstweeling en daarna 3 meisjes gekregen, waarvan 1 van de jongens als baby is overleden. Hij heette Jonathan, een naam die ik als 13 jarige ook al in m’n schriftje had staan. Wat vond (vindt, bij tijden) het moeilijk dat ik die naam niet meer kon zeggen tegen mijn zoon, op de manier waar ik van gedroomd had. Met zijn overlijden heb ik het jaren moeilijk gehad, en toen het beter ging hoopte ik heel erg dat ik nog een keer een zoontje zou krijgen. Dat zou voor mij als een soort afsluiting van een proces voelen, en ultieme dankbaarheid betekenen dat God ons gedragen had door die moeilijke tijd. Ik wilde het kind Juda noemen, wat God loven betekent.
    Maar we kregen, tot mijn verbazing, nog een dochter.
    We noemden haar Michal, vernoemd naar mijn man Micha, maar ook; het betekent; Wie is wat God is!? en daarin ligt dan voor mij: Hij staat boven ons leven, Hij geeft wat goed (voor ons) is. En soms, misschien bij sommigen vaak, is dat anders dan wij verwachten of hopen.
    Ik schreef destijds een blog over ‘Brother’s love’ http://zeeuwsemama.blogspot.nl/2013/11/brothers-love.html over hoe m’n zoon (en ik) het beleefde(n).

    Ik herken dat je blijft worstelen met je verlangen. Misschien is worstelen niet altijd het juiste woord. Het lijkt ‘iets’ wat ‘slaapt’ in je hart, maar van tijd tot tijd weer aanwezig is. Ik heb dat ook, daarin ben je niet alleen. Het mag er zijn, het maakt ons niet tot ondankbare mensen. (we zijn tenslotte allebei gezegend met kinderen)
    Toen mijn zusje een tweede zoontje kreeg, en hem Juda noemde, moest ik dat echt verwerken. Ik had een droom bij die naam, die zo bij ons leek te horen. Van een jongetje, lopend in het geruite jasje van m’n zoon, optrekkend met z’n vader en grote broer.
    Ik heb het shirtje met de naam erop, wat ik jaren eerder had laten maken, aan haar gegeven. Als een soort afsluiting.
    Het is goed zo.
    Verloren verlangens en vervlogen dromen zijn onderdeel van het leven. Ik leer, met vallen en opstaan, dat te omarmen. Het delen met elkaar en elkaar daarin laten zijn wie we zijn, vind ik zo waardevol. Daarom vond ik het fijn om je blog te lezen.

    Lieve groet!

  • Dank je wel voor je openheid. Ik vond het heel aangrijpend op te lezen.

  • El

    Hoi Naomi,

    Herkenbaar dat de pijn van iets waarvan je denkt dat je het hebt verwerkt en achter je gelaten, je ineens weer in alle heftigheid overvalt. Mooi verwoord dat in deze pijn altijd die God bij ons is die altijd genoeg is en ons alles zal geven wat we nodig hebben. Hij is onze Schepper en weet wat ons bezighoudt, weet van onze pijn en verdriet zelfs nog voordat we het Hem verteld hebben. Het mag ons bemoedigen en sterken dat God de leegte die er kan zijn in ons leven wil vullen met Zichzelf waardoor we mogen leven in vreugde en dankbaarheid voor Hem, ondanks ons verdriet. Sterkte en veel kracht maar ook vrede en vreugde van onze Hemelse Vader toegewenst! Groetjes El

Leave a Reply