Bloed dat mag en bloed dat niet mag

Bloed dat mag en bloed dat niet mag
“Doe het nu maar zelf”, zeg ik.

“Ga eens spelen.”

Ik wou dat hij al groot was.

“Stel je niet aan.”
“Je bent een zeurpiet.”
“Bloed is niet erg. Dat geneest wel terug.”

Ik denk dan weleens dat mijn empathie en mijn bezorgde moederhart ver te zoeken zijn.

Maar daar zijn ze:
Iemand doet zijn hartje pijn…

Diep vanbinnen voel ik een woeste orkaan opkomen, gericht naar de oorzaak van zijn verdriet.

Bloed uit je vel: dat komt wel goed.

Bloed uit je hart: dat is erg.

Ik wil hem vasthouden, heel dichtbij.
Alsof ik al de hartzeer die deze wereld kan geven kan tegenhouden.
Alsof ik hem zo kan beschermen.

En toch neem ik mijn armen telkens weer weg, pers ik hem opnieuw de wijde wereld in.

Ik voel mijn wenkbrouwen fronsen met bezorgdheid, en ik voel zijn pijn ook diep binnen in mij.

Al de pijn die ik ooit gevoeld heb, komt weer bovendrijven als olie op het heldere water. Maak ik me nu zorgen om zijn pijn? Of om de mijne?

Ik kijk hem na als hij verder gaat, een stukje van de wereld in, zonder mij.

Omdat ik ook wel weet dat een beetje bloed in je hart niet erg is.

En toch.

Kom hier, ik sla mijn armen terug om je heen. En ik laat je nooit meer los.

To share the Thinkings...Share on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Print this page
Print
Pin on Pinterest
Pinterest

4 comments to Bloed dat mag en bloed dat niet mag

Leave a Reply

  

  

  

  

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.