grote blauwe ogen en gele bloemen




calebmama

De kleine handjes met die schattige kuiltjes houden me vast. Heel goed vast.

De grote blauwe ogen die iedereen kunnen charmeren zijn gewoon te perfect. Kleine meertjes blauwe zonneschijn, liefde en drama. Zijn eerste stapjes, de manier waarop hij zich languit in mijn armen laat vallen omdat hij te lui is om te leren stappen. Hij weet dat ik hem vang. De kleine babygeluidjes, die mij proberen na te zeggen. Een baby lachje dat begint van diep binnenin het buikje. Het borrelt naar boven en komt eruit, overal, in dat kleine expressieve gezichtje en door dat mondje dat geen schrik heeft om heel erg luid te worden.

Verrukkelijk is het. Is hij. Net als de bloemetjes die hij zomaar wil grijpen. Ik kan het hem niet kwalijk nemen want ze zijn dan ook zo mooi, met hun felle kleuren.

cf


Het is ook vermoeiend. E?n seconde op de vloer en hij huilt voor Mama, luid en met een gebroken hartje omdat zijn kleine hersentjes het zo niet snappen dat Mama nog van hem houdt, al pakt ze hem niet op. E?n seconde uit mijn zicht en zijn wereldje stort ineen, zijn hoofdje tilt naar achteren en een luide schreeuw weerklinkt door het huis. Of hij laat zijn kleine lichaampje vallen, billen in de lucht en gezichtje op de grond, een klein hoopje ellende. Hij gluurt eens even snel naar mij, om te zien of ik wel gezien heb wat ik hem aan doe. Dat gluren is me bijna teveel en ik moet wel lachen, al zucht ik tegelijkertijd en wens ik voor een momentje rust.

Mijn hersenen zijn vol witte, mistige wolken en wat modder. Al snel denk ik dat alles te moeilijk is en dat ik nooit of te nimmer meer een goede nachtrust zal hebben en er altijd te veel werk zal zijn.?Ik zal iedere dag en de hele dag een wriemelend kind vast houden tot ik 80 ben.

Dan lees ik een wonderlijk vers dat me niet meer laat gaan.?

‘Hij ?hangt de aarde op aan niets’?(job 26:7)

Ik stel me God voor, die een gigantische bal aarde door de donkere ruimtes slingert, die Hij net daar plaatste. Ik stel me voor dat Hij hem voorzichtig vasthoud in zijn handen, en Hij hangt hem op met een onzichtbare lus. Hij hangt de aarde in de ruimte net zoals ik onze kerstballen omhoog hang in onze boom, met een klein gouden lusje. Hij heeft geen gouden lusjes nodig, ook geen boom. Hij heeft gewoon niets nodig.?

Ik stel me voor dat ik op die grote bal ben, die bal water, aarde, jungle, woestijn, steden en dorpen met weggetjes die ze allemaal samen verbinden. Ben ik boven of hang ik ondersteboven?

Geen van beide. God is overal, helemaal rondom die bal.

Dan kan ik hem toch zeker vertrouwen met die nachten gemiste slaap, de dagen met dat kleine lichaampje dat aan het mijne vastkleefd en?Hem danken voor de bloemen en de blauwe ogen?

hf

To share the Thinkings...Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterPrint this pagePin on Pinterest

2 comments to grote blauwe ogen en gele bloemen

Leave a Reply