Als ik het meisje op de foto ben

Als ik het meisje op de foto ben

Januari 1922. Een jong Nederlands meisje zit op school in Zaventem, Belgie. Ze schrijft de datum voorzichtig in haar schrift, iedere letter een kunstwerk op zich. 96 jaar later houd ik het vast.

Ik streel de letters die ze toen schreef, mijn overgrootmoeder.

Ze begon ze te schrijven net na een wereldoorlog, niet wetende dat het maar de eerste zou zijn. Voordat ze kinderen had, en voordat die kinderen groter werden.Maakte ze ooit de recepten die ze toen neerschreef, voor bezoek of schoonfamilie?

Soms denk ik aan het leven van toen als zwart-wit, of toch tenminste in de vervaagde kleuren zoals op de foto’s die ik vind.

Maar de zon scheen net zo fel en het gras was net zo groen.

Het leven leek zich net even eindeloos voor haar uit te strekken. Toen ze terug naar huis ging en haar simpele bruine boekje met z’n uitgebreide krullen op haar boekenrek neerzette, kon ze niet geweten hebben dat haar boekje zich bijna een eeuw later terug in belgie zou bevinden, zo dicht bij de plaats waar het z’n eerste mooie letters kreeg.

Op een dag zal ik het meisje zijn in de ouderwetse foto. Al zal hij niet zwart-wit […]

De blauwe lucht

 

Ik houd het allermeeste van de lucht als hij helder blauw is.

Nog liever vind ik hem als er hete, krullende warmte door zweeft.Nu is hij helder, en ijskoud. Zo vind ik hem ook wel mooi, maar niet zo lief.

Hij bijt.

De bomen hebben hun blaadjes laten vallen. Ze willen hun zacht groene blaadjes zo’n koude niet laten doorstaan.

Weet de koude, blauwe lucht dat de takken groen zijn van binnen? Weet hij dat het net fabrieken zijn, in volle voorbereiding voor wat komen gaat?

Want als de zwoele, krullende, mistige warmte de bijtende koude uit de lucht verdrijft, dan komen er wel duizenden, miljoenen blaadjes tevoorschijn.

Dan komen er kindjes tevoorschijn uit alle huizen, met blote voetjes.

Het gras vindt het misschien wat vermoeiend om de hele dag vertrapt te worden, maar het is sterk. Het wipt altijd terug naar boven.

“Kom maar, kindertjes,” zegt het. “Jullie zijn erg vermoeiend, maar ik heb jullie toch zo heel graag hier bij mij. Ren maar over me heen en weer. Spelen jullie straks, als het zo warm is en ik de hele dag dorst heb, zo van die fijne spelletjes met water? Dat gaat geweldig zijn.”

Ik […]

Zo heel rustigjes aan

Ik klaag wel eens dat het leven te snel gaat.

En dan haast ik jou.

Ik vind dat alles te snel gaat, en te druk is.

En dan zeg ik dat jij door moet doen.

Je doet dat zo goed. Traag leven.

De tandenstoker valt, en heel traag sta je op van je stoel. Je kruipt onder de tafel en je vindt niet alleen de tandenstoker, maar ook een balletje en een lepel. Dat vind je heerlijk.

Je mondje vormt zich in een ondeugende, vergenoegde glimlach. Je wangetjes gaan mee, verrukkelijk!

De kaas is verloren. Je kijkt je t-shirt na. Je broek. Je stoel. Je duwt de stoel weg van de tafel en met moeite houd ik mezelf tegen om het gewoon even voor je te doen. Een paar minuten later vind je de kaas onder de tafel. Je kleine vingers wrijven over de kaas, genietend van de textuur. Mij ziet het er weerzinwekkend uit. Voor jou is het een stukje goud.

Ik zeg dat je je bord NU moet leeg eten.

Je draait rond op je stoel in een nooit-eindigende dans. Je botst tegen je bord en je beker melk.

Alles wat ik kan zien is de mogelijkheid […]

Nooit genoeg en altijd de beste

Ik ben nooit goed genoeg voor jou. Voor jou kleine lieve lachje.

Ik houd ieder moment van jou, maar als je schreeuwt dan vergeet ik dat soms.

Ik wil de mama zijn die ik ben in mijn gedachten, mijn plannen en mijn dromen. En dan wil jij dingen die niet gaan.

Ik wil er de hele dag voor je zijn en alles doen wat jij wilt.

Niet veel lukt.

Toch sla jij je armen rond me, als je slapen gaat.

Toch zeg je dat je van me houdt.

Je zegt me dat je nog een knuffel wilt, en nog een kusje.

Van mij.

Zelfs van mij.

Altijd van mij.

De Droom Draak van Nostillitumtijd

De Droom Draak van Nostillitumtijd

Vandaag ben ik naar de zon gevlogen. Ik gleed zomaar van de zonnestralen af, de grootse glijbaan ter wereld. Ze brachten me naar het ZonneLicht Station en met de ZonExpress reed ik naar het midden van de zon. Daar at ik kleine zonnesnoepjes, die smaakten naar licht.

Ik mocht mee met een vallende ster, en zo kwam ik terug naar huis. Heel stilletjes sloop ik op mijn tenen door het huis en ging ik terug in bed liggen. Niemand heeft het ooit geweten.

Daarna kon ik natuurlijk niet van aventuren weg blijven. Dus vanacht zal ik dansen in een regenwolk, met al de regendruppeltjes. Dan zullen we naar beneden vallen en ik zal van de regenboog afglijden op de rug van een draak. We zullen door de donkere hemel vliegen, en zweven door de slapende steden en dorpjes en de DroomDraak zal dromen blazen op al de slapende kinderen.

Als we gedaan zijn zullen we een drakerig ontbijt hebben van gepofte wolk met een windvlaag en wat maneschijn voor desert.

Hij zal me terugbrengen naar mijn huis, en me stilletjes door het raam blazen. Voordat hij vertrekt zal hij me een grote, natte, slobberige kus geven en een […]

Betovering in de tuin

Betovering in de tuin

Ik wandel naar het einde van de tuin, waar de heg het gras ontmoet. De takken, al twee jaar niet gesnoeid, hangen zachtjes naar beneden. Als een groene, golvende waterval.Nu en dan dansen de takken in de zachte zomer wind.

Over een paar weken zal de heg gesnoeid worden. In een rechthoek. Dan zal het een saaie oude dame worden, heel netjes en met perfecte manieren.

Nu is ze nog een lieve vriendin, een vriendin die alle geheimen van de tuin kent, en ze wel wil delen aan een paar uitverkorenen. Ze verstopt kevertjes, en nestjes van vogels. Ze beschermt kindjes van de wind en maakt een veilig hoekjes.Het gras is lang, in zaad geschoten. Het lijkt een veld waarin gespeeld wil worden, wachtend tot er iemand komt liggen in haar groene tapijt. Zacht en kietelend, met kleine kevertjes die de grassprieten, de lichamen en de boeken die erop liggen komen verkennen.

Boterbloemen en madeliefjes zijn willekeurig in het gras uitgestrooid, waar de fee├źn ze het meeste wouden.

Als ik op sta wil het gras nog even herinneren dat ik er was geweest. Het houd mjn vorm even vast en laat dan heel traag lost. Zo traag dat ik […]

Als het leven niet idyllisch is

Vorig jaar gingen we naar het Hallerbos. Het is, zoals ik tegen Abel zei, een plaats waar elfjes wonen. Elke morgen, voordat er nog iemand anders wakker is pakken ze hun kleine emmertjes vol glitter water en poetsen ze alle bloemen op totdat ze schijnen.

Ik was de website van het Hallerbos al wel 6 weken aan het stalken, wachtend tot de hyacinthen in bloei stonden. Op een vrijdag halverwege April gingen we dan, en ik keek er zo naar uit!

Het jaar voordien was zonnig en warm geweest, we hadden een picnick gehad en het was prachtig. Al liepen we wel verloren en duurde de wandeling een pak langer dan verwacht.

Dus parkeerden we dit jaar bij een andere parking, hopend dat die dichter bij de bloemen was.

Dat was die dan toch niet.

Na 2 minuten te hebben gelopen vonden de kinderen dat het wel welletjes was geweest en wilden ze terug naar de auto.

Maar ik was vastberaden om van deze wandeling te genieten en dus werd ik de over-vrolijke en over-enthousiaste mama die de vele positieve attributen van het bos begon te loven.

Mike was niet aan het zeuren, maar de onge├»nteresseerdheid droop van […]