Nooit genoeg en altijd de beste

Ik ben nooit goed genoeg voor jou. Voor jou kleine lieve lachje.

Ik houd ieder moment van jou, maar als je schreeuwt dan vergeet ik dat soms.

Ik wil de mama zijn die ik ben in mijn gedachten, mijn plannen en mijn dromen. En dan wil jij dingen die niet gaan.

Ik wil er de hele dag voor je zijn en alles doen wat jij wilt.

Niet veel lukt.

Toch sla jij je armen rond me, als je slapen gaat.

Toch zeg je dat je van me houdt.

Je zegt me dat je nog een knuffel wilt, en nog een kusje.

Van mij.

Zelfs van mij.

Altijd van mij.

De Droom Draak van Nostillitumtijd

Vandaag ben ik naar de zon gevlogen. Ik gleed zomaar van de zonnestralen af, de grootse glijbaan ter wereld. Ze brachten me naar het ZonneLicht Station en met de ZonExpress reed ik naar het midden van de zon. Daar at ik kleine zonnesnoepjes, die smaakten naar licht.

Ik mocht mee met een vallende ster, en zo kwam ik terug naar huis. Heel stilletjes sloop ik op mijn tenen door het huis en ging ik terug in bed liggen. Niemand heeft het ooit geweten.

Daarna kon ik natuurlijk niet van aventuren weg blijven. Dus vanacht zal ik dansen in een regenwolk, met al de regendruppeltjes. Dan zullen we naar beneden vallen en ik zal van de regenboog afglijden op de rug van een draak. We zullen door de donkere hemel vliegen, en zweven door de slapende steden en dorpjes en de DroomDraak zal dromen blazen op al de slapende kinderen.

Als we gedaan zijn zullen we een drakerig ontbijt hebben van gepofte wolk met een windvlaag en wat maneschijn voor desert.

Hij zal me terugbrengen naar mijn huis, en me stilletjes door het raam blazen. Voordat hij vertrekt zal hij me een grote, natte, slobberige kus geven en een […]

Betovering in de tuin

Ik wandel naar het einde van de tuin, waar de heg het gras ontmoet. De takken, al twee jaar niet gesnoeid, hangen zachtjes naar beneden. Als een groene, golvende waterval.Nu en dan dansen de takken in de zachte zomer wind.

Over een paar weken zal de heg gesnoeid worden. In een rechthoek. Dan zal het een saaie oude dame worden, heel netjes en met perfecte manieren.

Nu is ze nog een lieve vriendin, een vriendin die alle geheimen van de tuin kent, en ze wel wil delen aan een paar uitverkorenen. Ze verstopt kevertjes, en nestjes van vogels. Ze beschermt kindjes van de wind en maakt een veilig hoekjes.Het gras is lang, in zaad geschoten. Het lijkt een veld waarin gespeeld wil worden, wachtend tot er iemand komt liggen in haar groene tapijt. Zacht en kietelend, met kleine kevertjes die de grassprieten, de lichamen en de boeken die erop liggen komen verkennen.

Boterbloemen en madeliefjes zijn willekeurig in het gras uitgestrooid, waar de fee├źn ze het meeste wouden.

Als ik op sta wil het gras nog even herinneren dat ik er was geweest. Het houd mjn vorm even vast en laat dan heel traag lost. Zo traag dat ik […]

Als het leven niet idyllisch is

Vorig jaar gingen we naar het Hallerbos. Het is, zoals ik tegen Abel zei, een plaats waar elfjes wonen. Elke morgen, voordat er nog iemand anders wakker is pakken ze hun kleine emmertjes vol glitter water en poetsen ze alle bloemen op totdat ze schijnen.

Ik was de website van het Hallerbos al wel 6 weken aan het stalken, wachtend tot de hyacinthen in bloei stonden. Op een vrijdag halverwege April gingen we dan, en ik keek er zo naar uit!

Het jaar voordien was zonnig en warm geweest, we hadden een picnick gehad en het was prachtig. Al liepen we wel verloren en duurde de wandeling een pak langer dan verwacht.

Dus parkeerden we dit jaar bij een andere parking, hopend dat die dichter bij de bloemen was.

Dat was die dan toch niet.

Na 2 minuten te hebben gelopen vonden de kinderen dat het wel welletjes was geweest en wilden ze terug naar de auto.

Maar ik was vastberaden om van deze wandeling te genieten en dus werd ik de over-vrolijke en over-enthousiaste mama die de vele positieve attributen van het bos begon te loven.

Mike was niet aan het zeuren, maar de onge├»nteresseerdheid droop van […]

Omdat we er soms niet zomaar overheen geraken

Ik maak graag lijstjes.

Ik geniet van het gevoel dat ik krijg als ik iets kan uitstrepen. lt gives me a thrill. (Sorry Opa, maar er is dus echt geen nederlands woord dat ‘thrill” ook maar ietswat degelijk kan vertalen)

En als het gaat over de moeilijke dingen in het leven wil ik ook een lijstje. Ik wil er doorheen gaan en er mee klaar zijn zodat ik het kan afvinken. “Gedaan. Flink zo, Naomi.”

Maar je kan nu eenmaal niet alles met lijstjes afhandelen.

Ik begon babynamen te schrijven in mijn dagboek toen ik 13 was.

99% namen voor meisjes.

Ik maakte het mijn persoonlijke missie om mijn favoriete namen voortdurend aan Mike te herhalen voordat we zelfs nog maar getrouwd waren, zodat hij er aan zou wennen.

Het werkte, maar ik had geen meisjesnaam nodig voor de eerste, tweede of derde baby.

En dat vond ik vreselijk.

Ik bracht het naar God en probeerde het daar te laten, ik las dit geweldige boek over pijn en schreef in mijn dagboek dat ik er overheen was. En eventjes dacht ik ook dat dat zo was.

Totdat iemand dicht bij me een dochter kreeg en ik ontdekte dat ik […]

A picture doesn’t always say more than a 1000 words

’s Avonds zit ik op het trapje dat van de keuken beneden naar de living gaat, en ik wil een foto nemen. Voor Instagram, weet je wel. Omdat dit moment perfect is, en ik wil het onthouden. Want daar staat Mike, met Caleb op zijn voeten te dansen op Billy Joel, Piano Man. Gabriel springt van zetel naar zetel naar koffietafel. Abel die danst rond zijn papa en zijn broers, rennend en huppelend.

Maar Caleb heeft een oud joggingbroekje aan, en het valt af. Zijn t-shirt is vuil.

Gabriel heeft nog redelijk wat eten op zijn gezicht hangen. Met een genereuze hoeveelheid snot daarover en er rond gesmeerd. Abel zijn ene sok valt af en de andere zit over zijn broek en ik heb geen witte muur, die doen het altijd zo goed op Instagram.

Dus zit ik hier en kijk ik er goed naar, ik zit in een 3-D foto en hij gaat viraal in mijn hart.

Dit ongelofelijk perfecte moment dat er zo heel erg onperfect uitziet.

Ik lach naar Gabriel, die mij vertelt over de draak die hij zal doden. Al dansend en vallend, want hij is tenslotte mijn zoon en bijgevolg nogal onhandig.

Hij kijkt nog […]

Die keer dat ik mijn benen wou breken. Ook wel getiteld “In which I feel like sh*t”

Ik zou graag energie hebben en me geweldig voelen. En dan bedoel ik: ik wou dat ik geen Fibromyalgie had.

Daar wil ik mee zeggen, ik wou dat ik niet constant hoofdpijn had, ik wou dat ik niet 6 op de 10 dagen keel- en/of oorpijn had. Ik wou dat ik niet het gevoel had dat ik van net onder mijn huid tot aan mijn botten aan het branden was op de slechtere dagen, dat het niet was alsof er gigantische rekkers waren teruggesprongen over mijn hele lichaam. Want altijd als ik een rekkertje wil schieten, springt het terug.

Ik wou dat ik geen lage rugpijn, nek en schouder pijn had. Dat ik niet op willekeurige plaatsen scherpe pijnen had en dat ik me niet uitgeput en koortsachtig zou voelen. Ik wou dat havermoutpap roeren, aardappelen pureren en kinderen opheffen, autogordels vastklikken en zitten en staan en niet de hele dag in bed liggen met een warme water fles niet zo erg veel pijn en zo heel erg vermoeiend zou zijn.

Ik wou dat ik geen spieren had die me vertelden dat ze ontstoken waren terwijl die ontsteking maar in hun verbeelding zijn. Wie wist er dat spieren verbeelding […]