Omdat we er soms niet zomaar overheen geraken

Omdat we er soms niet zomaar overheen geraken

Ik maak graag lijstjes.

Ik geniet van het gevoel dat ik krijg als ik iets kan uitstrepen. lt gives me a thrill. (Sorry Opa, maar er is dus echt geen nederlands woord dat ‘thrill” ook maar ietswat degelijk kan vertalen)

En als het gaat over de moeilijke dingen in het leven wil ik ook een lijstje. Ik wil er doorheen gaan en er mee klaar zijn zodat ik het kan afvinken. “Gedaan. Flink zo, Naomi.”

Maar je kan nu eenmaal niet alles met lijstjes afhandelen.

Ik begon babynamen te schrijven in mijn dagboek toen ik 13 was.

99% namen voor meisjes.

Ik maakte het mijn persoonlijke missie om mijn favoriete namen voortdurend aan Mike te herhalen voordat we zelfs nog maar getrouwd waren, zodat hij er aan zou wennen.

Het werkte, maar ik had geen meisjesnaam nodig voor de eerste, tweede of derde baby.

En dat vond ik vreselijk.

Ik bracht het naar God en probeerde het daar te laten, ik las dit geweldige boek over pijn en schreef in mijn dagboek dat ik er overheen was. En eventjes dacht ik ook dat dat zo was.

Totdat iemand dicht bij me een dochter kreeg en ik ontdekte dat ik […]

A picture doesn’t always say more than a 1000 words

’s Avonds zit ik op het trapje dat van de keuken beneden naar de living gaat, en ik wil een foto nemen. Voor Instagram, weet je wel. Omdat dit moment perfect is, en ik wil het onthouden. Want daar staat Mike, met Caleb op zijn voeten te dansen op Billy Joel, Piano Man. Gabriel springt van zetel naar zetel naar koffietafel. Abel die danst rond zijn papa en zijn broers, rennend en huppelend.

Maar Caleb heeft een oud joggingbroekje aan, en het valt af. Zijn t-shirt is vuil.

Gabriel heeft nog redelijk wat eten op zijn gezicht hangen. Met een genereuze hoeveelheid snot daarover en er rond gesmeerd. Abel zijn ene sok valt af en de andere zit over zijn broek en ik heb geen witte muur, die doen het altijd zo goed op Instagram.

Dus zit ik hier en kijk ik er goed naar, ik zit in een 3-D foto en hij gaat viraal in mijn hart.

Dit ongelofelijk perfecte moment dat er zo heel erg onperfect uitziet.

Ik lach naar Gabriel, die mij vertelt over de draak die hij zal doden. Al dansend en vallend, want hij is tenslotte mijn zoon en bijgevolg nogal onhandig.

Hij kijkt nog […]

Die keer dat ik mijn benen wou breken. Ook wel getiteld “In which I feel like sh*t”

Ik zou graag energie hebben en me geweldig voelen. En dan bedoel ik: ik wou dat ik geen Fibromyalgie had.

Daar wil ik mee zeggen, ik wou dat ik niet constant hoofdpijn had, ik wou dat ik niet 6 op de 10 dagen keel- en/of oorpijn had. Ik wou dat ik niet het gevoel had dat ik van net onder mijn huid tot aan mijn botten aan het branden was op de slechtere dagen, dat het niet was alsof er gigantische rekkers waren teruggesprongen over mijn hele lichaam. Want altijd als ik een rekkertje wil schieten, springt het terug.

Ik wou dat ik geen lage rugpijn, nek en schouder pijn had. Dat ik niet op willekeurige plaatsen scherpe pijnen had en dat ik me niet uitgeput en koortsachtig zou voelen. Ik wou dat havermoutpap roeren, aardappelen pureren en kinderen opheffen, autogordels vastklikken en zitten en staan en niet de hele dag in bed liggen met een warme water fles niet zo erg veel pijn en zo heel erg vermoeiend zou zijn.

Ik wou dat ik geen spieren had die me vertelden dat ze ontstoken waren terwijl die ontsteking maar in hun verbeelding zijn. Wie wist er dat spieren verbeelding […]

My fairy garden – voor regenachtige of koude vakantiedagen. En gebroken theekopjes

My fairy garden - voor regenachtige of koude vakantiedagen. En gebroken theekopjes

Zonnige zomer dagen. Ik doe mijn ogen toe en ik lig naast een beekje dat gezellig verder kabbelt naast me. Kleine bloemetjes fleuren het gras op.

Een klein huisje staat een paar meter verder, deuren open en binnen staat er een theepotje dat een sliertje rook maakt in de keuken.

Een konijn snuffelt en eet klavertjes onder de struiken achter mij en ik beweeg me niet, want ik wil hem niet afschrikken.

Vlinders and vogels zingen in de bomen, de zon schijnt en alles schittert en fonkelt?op de zaligste, kalmerende manier.

En dan word wakker van een lawaai dat voortkomt uit de keuken en niet veel goeds voorspelt.

Daar ligt het. Mijn allerlievelingste theekopje.

Ik neem de stukjes en net voor ik ze in het zakje doe om weg te gooien verander ik mijn gedachten, leg ze op het aanrecht.

Mijn slimheid en hersenen en buitengewone intelligentie vertellen me dat dat niet mogelijk is. Dus doe ik wat ieder ander mens zou doen in zulk een situatie.

Ik Google het.

Pinterest heeft wat hele leuke ideetjes, zoals juwelen maken en mozaik dienbladen met gebroken porcelein.

Maar dat wil ik niet. Dan moet er een porselein knipper en speciale lijm […]

Wachten

*UPDATE*

Ik vond het geweldig om iedereen zijn stukje over Wachten te lezen, en hetgene dat mij het meeste bij bleef was Biddend Wachten van Johanneke.

Wachten is zo geen populair iets, dat is het nooit geweest en?het wordt er niet beter op. Om die kleine momenten te gebruiken om naar God’s troon te gaan, om voor de mensen rondom ons te bidden, dat is iets waar ik vaker aan wil denken. Ik vond het een mooi stuk om te lezen 🙂

Iedereen, bedankt voor jullie inzendingen. Ze waren allemaal echt fijn!

Johanneke, proficiat, en veel plezier met het organiseren van de volgende bloghop. Ik ben al kei benieuwd naar het thema 🙂

————-

Ik deed even een sprong in de lucht omdat het wel fijn was de bloghop van September te winnen. Dankjewel Henny 🙂 Het thema dat ik voor deze maand koos is ‘Wachten‘. Voor diegenen die willen meedoen, scroll helemaal naar onder voor de regels. ? ? ? ? ? ? ? ? ? ?

Aan het eind van het zand en het begin van het water dat altijd maar komt en gaat. Voeten in het natte zand, en de golf is er weer, overspoelt […]

Wandelen op deze waterloze vloer

Abel gaat later met leeuwen vechten en Gabriel gaat de wereld redden zoals Superman.

Even later zijn ze bang van het donker en ze hebben zelf niet eens door dat dat toch niet echt steek houdt.

Ik ging vroeger weeskindjes redden en grootse dingen doen en alles beter maken.

En nu kuis ik de vloer en weet ik niet wat ik nu alweer moet koken. Ik word ongeduldig omdat mijn jongens mij storen bij het piekeren over eten en in mijn onderbewustzijn denk ik dat ik plots geduldig zou kunnen zijn in een weeshuis vol kinderen. Ik zal dan zeker een karakterverandering ondergaan op het vliegtuig naar het weeshuis toe? Daar zal ik vroeger vanuit zijn gegaan want hoewel ik nooit veel tekenen van geduld toonde tegenover mijn kleine broers en zussen was ik bijna een heilige in dat weeshuis van mijn dromen.

Wandelen op het water. ?Alsof ik dat pas kan doen als ik ergens anders naar toe ga en iets groots en goeds en nobels doe. Het heeft geen nut van het hier en nu te doen.

Het is natuurlijk wel heel zielig dat er kindjes zijn die geen mama en papa hebben. Het zou geweldig zijn […]

Zomer Vakantie, alle leuke en mooie en lekkere dingen!

Zomervakantie

Lange zomerse dagen, op blote?voeten rennen door het gras. Spelen in de zandbak. Zee, zon, boeken lezen.

Deze eerste dagen van de belgische vakantie zijn dan misschien niet zo zomers en idylisch, zoals die slow-motion beelden die ik van vroeger draai, maar ze hoeven daarom niet minder leuk te zijn.

Binnen op de bank kan je ook lezen. Wij zijn nu grote fan van dit boek:

We hebben ook een sponsor kindje, en ik heb de indruk dat Abel nu eindelijk begrijpt wat dat betekent.

Het boekje gaat over een kindje dat Abel heet, dat vind hij super. Abel woont in Kenia, waar ook ons sponsor kindje Leperan woont. De tekeningen zijn ongelofelijk mooi, ik denk erover om een extra boekje te kopen om wat tekeningen uit te knippen en in te kaderen als decoratie.

Ik zou graag de jongens wat meer betrekken in het brieven schrijven naar Leperan, maar tot nu toe hadden ze niet veel interesse omdat ze er niets van snapten. Hopelijk gaat het nu beter.

Het is ook wel mijn eigen fout. Ik schrijf helemaal niet genoeg. Ik had eerst een meisje, maar toen haar familie het Compassion project verliet en er een […]