Als het leven niet idyllisch is

Vorig jaar gingen we naar het Hallerbos. Het is, zoals ik tegen Abel zei, een plaats waar elfjes wonen. Elke morgen, voordat er nog iemand anders wakker is pakken ze hun kleine emmertjes vol glitter water en poetsen ze alle bloemen op totdat ze schijnen.

Ik was de website van het Hallerbos al wel 6 weken aan het stalken, wachtend tot de hyacinthen in bloei stonden. Op een vrijdag halverwege April gingen we dan, en ik keek er zo naar uit!

Het jaar voordien was zonnig en warm geweest, we hadden een picnick gehad en het was prachtig. Al liepen we wel verloren en duurde de wandeling een pak langer dan verwacht.

Dus parkeerden we dit jaar bij een andere parking, hopend dat die dichter bij de bloemen was.

Dat was die dan toch niet.

Na 2 minuten te hebben gelopen vonden de kinderen dat het wel welletjes was geweest en wilden ze terug naar de auto.

Maar ik was vastberaden om van deze wandeling te genieten en dus werd ik de over-vrolijke en over-enthousiaste mama die de vele positieve attributen van het bos begon te loven.

Mike was niet aan het zeuren, maar de onge├»nteresseerdheid droop van […]

De afsluiting van serie, maar niet van de reis

Zo. Dat was dat dan. Ik heb geen 31 dagen gescreven, maar dat is helemaal geen probleem. Omdat ik dat zeg. En zoals ik Abel dagelijks vertel ‘Mama is de baas’.

Ik begon een heel eind terug, en ik ben zo’n beetje terecht gekomen waar ik nu ben. Dus zal ik verder gaan van hier, waar ik ben en waar ik naar toe ga.Ik hoop dat je nog wat blijft. Dat zou leuk zijn, denk ik.

Ik zal waarschijnlijk twee keer per week een ietsje schrijven. En als ik dat niet doe dan zal je dat zien. Waarmee ik bedoel dat je niets zal zien, en dat je dat zal zien.

Deze post is deel van een serie:

 

20 tips voor de vermoeide mama – gewijzigd en verbeterd

Overlaatst las ik ergens de?’20 tips voor de vermoeide mama’. Sommige dingen waren wel wat grappig, maar sommige helemaal niet. ?Ik snap het, echt waar, dat het helpt om alles soms eens te relativeren met een lach en wat sarcasme. Dat doe ik ook. Maar voordat ik het post vraag ik mezelf af ‘wil ik dat mijn zonen dit lezen als ze 15 zijn?’

Ik wil niet dat ze dingen lezen die doen uitschijnen dat ik niet van hen genoot als ze klein waren, want dat is niet waar. Ik wil ook niet dat ze het idee krijgen dat ze mijn leven hebben verpest, mijn plannen overhoop hebben gegooid. Want dat deden ze niet.

Ze hebben mijn leven verrijkt, veranderd, en hebben me geforceerd om te groeien en dat zullen ze blijven doen. Hoop ik. Sommige dingen zijn wel moeilijk, maar dat betekent niet dat ik dat op hun ga steken of hun ga uitschelden. Ze mogen weten dat het leven niet altijd gemakkelijk is, maar ze moeten me ook niet horen zagen en klagen.

En dus zijn hier mijn eigen 20 tips voor vermoeide mamas. Gewijzigd en verbeterd.

1. Woorden hebben kracht. Bouw op, breek niet af.

2. […]

De schattige dingen

Dit weekend sliepen wij in het huis van vrienden. Bij het naar bed gaan zei Mike tegen Abeltje dat er hier geen lichtje was. Daarop zei Abeltje erg zelfverzekerd ‘Dat is niet erg papa, ik heb de zon getekend’. En dat had hij:

Deze post is deel van een serie:

 

Als de de griep hebt

Als je de griep hebt kom je op een of andere manier je bed uit en ben je oh zo blij dat je twee oudsten naar school gaan, de hele dag. Je wacht ongeduldig het uur af waarop je je baby terug in bed kan leggen en je in je eigen bed kan crashen. Je drinkt thee omdat je toch iets moet slikken, en al ben je een grote fan van Super Duper Tonic, waar ajuinen, knoflook en appel cider azijn in voorkomen, slaag je dat toch maar over omdat het gewoon niet binnen zou blijven.

Je kreunt wanneer je baby wakker wordt en je bent blij dat je niet samen met hem van de trap tuimelt met het naar beneden gaan en je overleeft de twee uren voordat hij terug zijn bedje in gaat. Je drinkt meer thee want er moet melk gemaakt worden, zegt baby.

De was stapelt zich nog wat hoger op en de afwas doet dat ook, maar al te erg wordt dat niet omdat je toch niets eet. Dat is een enorme afwas-bespaarder.

Je dankt God uitbundig voor je schoonzus die de kinderen mee naar haar huis neemt, nog wel een anderhalf uur na schooltijd. […]

Een herfstdag

Het leven is mooi. Niet die stijlvolle schittering van in de magazines. Magazines willen dat we kijken naar de perfectie, dat we die willen, meer willen, daar willen.

We kunnen natuurlijk wel wat dingen kopen, maar we kunnen het nooit allemaal kopen. De mensen in de foto’s en de mensen die de foto’s maken hebben het ook niet allemaal. Magazines, reclame…ze maken ons soms ontevreden over ons leven. Behalve mijn grootmoeder dan. In haar eigen woorden: ‘ik vind het zo fijn om naar al die mooie spulletjes te kijken’. Ik zal hoogstwaarschijnlijk nooit zo goed zijn als zij.

Gisteren werd ik er weer aan herinnert hoe goed het leven is, en hoe we helemaal geen nood hebben aan dat perfecte plaatjes leven.

We gingen wandelen in de Ardennen met min familie.

Het regende en het was koud en ik was mijn jas vergeten. Ik ging bijna op de grond liggen roepen zoals Abel dat soms doet, en ik was van plan om de hele dag in de auto te blijven zitten. Maar mijn mama had extra truien mee, want ze is een mama. Meer nog, ze is mijn mama.

Toen besloot ik dat ik nooit en nooit en […]

Waarin ik een bekentenis doe

Ik doe Rapley met mijn baby.

Vorig jaar deed ik not Rapley-Bashing.

Op een mama-facebook groep zei iemand die een even sterke mening heeft als ikzelf iets over iets waar ik geen mening over had. Dus kreeg ik er automatisch een allergische reactie tegen, en plots had ik er een mening over bijgekregen. Dat was natuurlijk de tegenovergestelde mening van die ander persoon. Want ik kon het er toch niet zomaar mee eens gaan zijn, toch?

Inderdaad.

Daarom.

Omdat iemand zei dat Rapley geweldig is en leek te denken dat iedereen dat zou moeten doen, of dat toch leek te vinden naar mijn nederige en onbevooroordeelde gevoelens, daarom ging ik dus NIET Rapley doen. Van je leven niet. Ik ging er niet eens over denken. Rapley is belachelijk.

Alleen de naam al. Heb je nu ooit al zo’n belachelijke naam gehoord? Echt onnozel gewoon! En wat een onnozele fylosofie.

En toen werd mijn baby geboren en wou ik zolang mogelijk borstvoeding geven en ook wou ik niet doen wat iemand anders zei dat ik moest doen, namelijk vanaf 6 maanden papjes geven. En dus, in mijn poging om mijn baby geen papjes te geven, ging ik Rapley doen.

[…]