Dag 27. Hallo 28

Dag 27. Hey daar 28. Om eerlijk te zijn klinkt 28 echt niet zo veel ouder dan 27, dus krijg het maar niet te hoog in je bol. Bedankt om me wat meer geduld te leren. Ik hoop wel dat 28 een wat zachtere leerkracht is. Moest je het echt zo in mijn gezicht smijten? Bedankt voor de goede momenten en de slechte. Allez ja, ik bedoel eigenlijk alleen de goede momenten, maar ik weet wat ik moet zeggen, weet je. Net als in de zondagschool. Antwoorden met ‘Jezus’ en alles komt goed. Je leerkracht en papa zullen ongelofelijk trots op je zijn. Hoewel ik, als ik even stop met sarcastisch te zijn, moet toegeven dat hoewel ik het moeilijke nooit zou kiezen, ik geen spijt heb van al de lessen die ze me geleerd hebben. Ik zou misschien nog altijd liever een elfje hebben dat komt en op magische hocus-pocus-pats maniertjes mij een liefelijk, vergevend, super fijn karakter geeft zonder dat ik zo door die vervelende dingen heen moet.Maar goed. Als het zo moet, zo zij het. Door te leven leren we hoe we moeten leven. Ik leef dus.

En ik denk wel dat ik fijner ben op […]

Betovering in de tuin

Ik wandel naar het einde van de tuin, waar de heg het gras ontmoet. De takken, al twee jaar niet gesnoeid, hangen zachtjes naar beneden. Als een groene, golvende waterval.Nu en dan dansen de takken in de zachte zomer wind.

Over een paar weken zal de heg gesnoeid worden. In een rechthoek. Dan zal het een saaie oude dame worden, heel netjes en met perfecte manieren.

Nu is ze nog een lieve vriendin, een vriendin die alle geheimen van de tuin kent, en ze wel wil delen aan een paar uitverkorenen. Ze verstopt kevertjes, en nestjes van vogels. Ze beschermt kindjes van de wind en maakt een veilig hoekjes.Het gras is lang, in zaad geschoten. Het lijkt een veld waarin gespeeld wil worden, wachtend tot er iemand komt liggen in haar groene tapijt. Zacht en kietelend, met kleine kevertjes die de grassprieten, de lichamen en de boeken die erop liggen komen verkennen.

Boterbloemen en madeliefjes zijn willekeurig in het gras uitgestrooid, waar de fee├źn ze het meeste wouden.

Als ik op sta wil het gras nog even herinneren dat ik er was geweest. Het houd mjn vorm even vast en laat dan heel traag lost. Zo traag dat ik […]

Als het leven niet idyllisch is

Vorig jaar gingen we naar het Hallerbos. Het is, zoals ik tegen Abel zei, een plaats waar elfjes wonen. Elke morgen, voordat er nog iemand anders wakker is pakken ze hun kleine emmertjes vol glitter water en poetsen ze alle bloemen op totdat ze schijnen.

Ik was de website van het Hallerbos al wel 6 weken aan het stalken, wachtend tot de hyacinthen in bloei stonden. Op een vrijdag halverwege April gingen we dan, en ik keek er zo naar uit!

Het jaar voordien was zonnig en warm geweest, we hadden een picnick gehad en het was prachtig. Al liepen we wel verloren en duurde de wandeling een pak langer dan verwacht.

Dus parkeerden we dit jaar bij een andere parking, hopend dat die dichter bij de bloemen was.

Dat was die dan toch niet.

Na 2 minuten te hebben gelopen vonden de kinderen dat het wel welletjes was geweest en wilden ze terug naar de auto.

Maar ik was vastberaden om van deze wandeling te genieten en dus werd ik de over-vrolijke en over-enthousiaste mama die de vele positieve attributen van het bos begon te loven.

Mike was niet aan het zeuren, maar de onge├»nteresseerdheid droop van […]

Als je je afvraagt wanneer je jezelf zal vinden

Er bestaat een hardnekkige mythe dat we als kind opgroeien en een karakter vormen, als tiener ontdekken we wie we echt zijn, en als we volwassen worden, zijn we klaar om zelfverzekerd de wereld in te gaan, klaar om te zijn wie we zijn. En dan vinden we uit wie we echt zijn en voelen we ons niet erg volwassen en denken we dat ons leven zonder ons is verder gegaan.

Wat we niet helemaal door hebben, wat net uit ons handbereik rond dwarrelt? Is dat we zijn wie we zijn en dat al de hele tijd waren. We veranderen en blijven veranderen.

Ontdekken dat je iets graag doet als je 30 bent, betekent niet dat je jezelf niet helemaal kende tot nu toe. Of misschien betekent dat het wel, en dat is het net. God heeft ons zo complex en prachtig en vol verandering gemaakt dat we een leven nodig hebben om onszelf te leren kennen.

Als er iets nieuws je verhaal binnen komt, wilt dat niet zeggen dat wie je tot dat moment was een leugen was. Het was gewoon een ander deel van je verhaal, maar het laatste hoofdstuk is net zozeer deel van het boek […]

A picture doesn’t always say more than a 1000 words

’s Avonds zit ik op het trapje dat van de keuken beneden naar de living gaat, en ik wil een foto nemen. Voor Instagram, weet je wel. Omdat dit moment perfect is, en ik wil het onthouden. Want daar staat Mike, met Caleb op zijn voeten te dansen op Billy Joel, Piano Man. Gabriel springt van zetel naar zetel naar koffietafel. Abel die danst rond zijn papa en zijn broers, rennend en huppelend.

Maar Caleb heeft een oud joggingbroekje aan, en het valt af. Zijn t-shirt is vuil.

Gabriel heeft nog redelijk wat eten op zijn gezicht hangen. Met een genereuze hoeveelheid snot daarover en er rond gesmeerd. Abel zijn ene sok valt af en de andere zit over zijn broek en ik heb geen witte muur, die doen het altijd zo goed op Instagram.

Dus zit ik hier en kijk ik er goed naar, ik zit in een 3-D foto en hij gaat viraal in mijn hart.

Dit ongelofelijk perfecte moment dat er zo heel erg onperfect uitziet.

Ik lach naar Gabriel, die mij vertelt over de draak die hij zal doden. Al dansend en vallend, want hij is tenslotte mijn zoon en bijgevolg nogal onhandig.

Hij kijkt nog […]

De onesthethische Kerstboom

Nadat kerstbomen 10 jaar lang verboden waren geweest in ons huis, waren ze nu terug welkom. Met het enthousiasme van een 17-jarige viel ik de boom aan.

Hij zou prachtig zijn. En perfect. En helemaal geweldig.

Mijn zusje van 8 was het er helemaal mee eens, maar had die eventjes een andere mening over wat ‘helemaal geweldig’ betekende!

Om een of andere reden vond iemand het een goed idee om haar een gigantische, fluo-roos en geel hart aan een touwtje te geven. En mijn zusje was er helemaal van overtuigd dat het versiering was voor de kerstboom. Niets wat ik zei kon haar doen inzien dat het niet waar was.

In mijn jachtig streven naar perfectie gebruikte ik mijn grote mond om bazig iedereen te dirigeren. En probeerde ik de verwoesting die 4 kinderen tussen de 3 en 8 jaar een kerstboom kunnen toebrengen, te beperken. Uiteindelijk liet ik ze alles hangen waar ze het hangen wilden, want dat deden ze toch. Met het geniale plan van alles te herdoen eens ze in bed lagen.

Met een gezellige kop thee en een kritische blik stond ik even later voor de boom en verplaatste ik de meeste dingen. Het […]

Die keer dat ik mijn benen wou breken. Ook wel getiteld “In which I feel like sh*t”

Ik zou graag energie hebben en me geweldig voelen. En dan bedoel ik: ik wou dat ik geen Fibromyalgie had.

Daar wil ik mee zeggen, ik wou dat ik niet constant hoofdpijn had, ik wou dat ik niet 6 op de 10 dagen keel- en/of oorpijn had. Ik wou dat ik niet het gevoel had dat ik van net onder mijn huid tot aan mijn botten aan het branden was op de slechtere dagen, dat het niet was alsof er gigantische rekkers waren teruggesprongen over mijn hele lichaam. Want altijd als ik een rekkertje wil schieten, springt het terug.

Ik wou dat ik geen lage rugpijn, nek en schouder pijn had. Dat ik niet op willekeurige plaatsen scherpe pijnen had en dat ik me niet uitgeput en koortsachtig zou voelen. Ik wou dat havermoutpap roeren, aardappelen pureren en kinderen opheffen, autogordels vastklikken en zitten en staan en niet de hele dag in bed liggen met een warme water fles niet zo erg veel pijn en zo heel erg vermoeiend zou zijn.

Ik wou dat ik geen spieren had die me vertelden dat ze ontstoken waren terwijl die ontsteking maar in hun verbeelding zijn. Wie wist er dat spieren verbeelding […]