Als ik het meisje op de foto ben

Als ik het meisje op de foto ben

Januari 1922. Een jong Nederlands meisje zit op school in Zaventem, Belgie. Ze schrijft de datum voorzichtig in haar schrift, iedere letter een kunstwerk op zich. 96 jaar later houd ik het vast.

Ik streel de letters die ze toen schreef, mijn overgrootmoeder.

Ze begon ze te schrijven net na een wereldoorlog, niet wetende dat het maar de eerste zou zijn. Voordat ze kinderen had, en voordat die kinderen groter werden.Maakte ze ooit de recepten die ze toen neerschreef, voor bezoek of schoonfamilie?

Soms denk ik aan het leven van toen als zwart-wit, of toch tenminste in de vervaagde kleuren zoals op de foto’s die ik vind.

Maar de zon scheen net zo fel en het gras was net zo groen.

Het leven leek zich net even eindeloos voor haar uit te strekken. Toen ze terug naar huis ging en haar simpele bruine boekje met z’n uitgebreide krullen op haar boekenrek neerzette, kon ze niet geweten hebben dat haar boekje zich bijna een eeuw later terug in belgie zou bevinden, zo dicht bij de plaats waar het z’n eerste mooie letters kreeg.

Op een dag zal ik het meisje zijn in de ouderwetse foto. Al zal hij niet zwart-wit […]

Liefde

Liefde

Gisteren betekende liefde dat jij van mij hield toen ik slechtgezind was en de hele dag Dickens las (en de kinderen wild los liet lopen) in een poging om de pijn te vergeten.

Het zag er niet zo mooi uit.

En toen jij om 5 uur naar beneden kwam, stuurde je me naar boven om in bad te gaan. Jij maakte het avondeten en gaf de jongens hun eten alvast.

Gisteren betekende liefde dat je na 10 uur nog naar beneden ging om hoppe-thee te maken. Zoals al die andere keren.

Vandaag zag liefde er uit als ik, die jou ontbijt van pannenkoekjes en koffie naar boven naar je kantoor bracht. Al was ik een beetje geirriteerd dat je niet naar beneden kwam om te eten, en ik even overwogen had om je doodleuk te laten verhongeren tot het middageten.

Liefde betekent blijven, zelfs al wil ik hard en snel weg rennen. En ik houd van jou. Ook als ik het alleen weet en het helemaal niet voel.

Ik houd van jou, omdat ik het beloofd heb. Ik heb beloofd dat ik zou blijven in de moeilijke tijden en hoewel er tijden zijn geweest dat ik wenste dat […]

Zo heel rustigjes aan

Ik klaag wel eens dat het leven te snel gaat.

En dan haast ik jou.

Ik vind dat alles te snel gaat, en te druk is.

En dan zeg ik dat jij door moet doen.

Je doet dat zo goed. Traag leven.

De tandenstoker valt, en heel traag sta je op van je stoel. Je kruipt onder de tafel en je vindt niet alleen de tandenstoker, maar ook een balletje en een lepel. Dat vind je heerlijk.

Je mondje vormt zich in een ondeugende, vergenoegde glimlach. Je wangetjes gaan mee, verrukkelijk!

De kaas is verloren. Je kijkt je t-shirt na. Je broek. Je stoel. Je duwt de stoel weg van de tafel en met moeite houd ik mezelf tegen om het gewoon even voor je te doen. Een paar minuten later vind je de kaas onder de tafel. Je kleine vingers wrijven over de kaas, genietend van de textuur. Mij ziet het er weerzinwekkend uit. Voor jou is het een stukje goud.

Ik zeg dat je je bord NU moet leeg eten.

Je draait rond op je stoel in een nooit-eindigende dans. Je botst tegen je bord en je beker melk.

Alles wat ik kan zien is de mogelijkheid […]

Onder de zandstorm

Aan mij, soms.

Aan jou, nu. Of dan.

Ik wou dat ik je kon omhelzen in een cirkel van veiligheid.

Dat ik je mijn zekerheid kon geven, dat alles goed komt al is alles te moeilijk.

Zou ik dan de aventuren van je ziel stelen?

Ik zou dat ik je kon tonen dat er hoop is die een warm licht geef, zelfs al voel je het niet. Het is er, net als de zon zelfs al is die niet zichtbaar in jou vandaag. Misschien is hij net om de hoek, wachtend op de ochtend.

Ik wou dat ik je kon doen verstaan dat je het niet moet voelen… Dat je niet OK hoeft te zijn.

Dat er een dag komt dat al deze donkerte weg glijdt, en je zal aarzelend naar voeren stappen. Voorzichtig vind je dan uit dat je zo heel triomfantelijk bent. Dan zal je je schouders recht trekken, lachen en vol moed vooruit stappen.

Ik wou dat ik je kon tonen hoe hoog en diep en wijdt Zijn liefde voor jou is. Ik wou dat ik altijd de juiste houding had en de juiste woorden kon spreken zodat je overtuigd zou zijn.

Dat ik zou kunnen vooruit […]

Dag 27. Hallo 28

Dag 27. Hey daar 28. Om eerlijk te zijn klinkt 28 echt niet zo veel ouder dan 27, dus krijg het maar niet te hoog in je bol. Bedankt om me wat meer geduld te leren. Ik hoop wel dat 28 een wat zachtere leerkracht is. Moest je het echt zo in mijn gezicht smijten? Bedankt voor de goede momenten en de slechte. Allez ja, ik bedoel eigenlijk alleen de goede momenten, maar ik weet wat ik moet zeggen, weet je. Net als in de zondagschool. Antwoorden met ‘Jezus’ en alles komt goed. Je leerkracht en papa zullen ongelofelijk trots op je zijn. Hoewel ik, als ik even stop met sarcastisch te zijn, moet toegeven dat hoewel ik het moeilijke nooit zou kiezen, ik geen spijt heb van al de lessen die ze me geleerd hebben. Ik zou misschien nog altijd liever een elfje hebben dat komt en op magische hocus-pocus-pats maniertjes mij een liefelijk, vergevend, super fijn karakter geeft zonder dat ik zo door die vervelende dingen heen moet.Maar goed. Als het zo moet, zo zij het. Door te leven leren we hoe we moeten leven. Ik leef dus.

En ik denk wel dat ik fijner ben op […]

Betovering in de tuin

Betovering in de tuin

Ik wandel naar het einde van de tuin, waar de heg het gras ontmoet. De takken, al twee jaar niet gesnoeid, hangen zachtjes naar beneden. Als een groene, golvende waterval.Nu en dan dansen de takken in de zachte zomer wind.

Over een paar weken zal de heg gesnoeid worden. In een rechthoek. Dan zal het een saaie oude dame worden, heel netjes en met perfecte manieren.

Nu is ze nog een lieve vriendin, een vriendin die alle geheimen van de tuin kent, en ze wel wil delen aan een paar uitverkorenen. Ze verstopt kevertjes, en nestjes van vogels. Ze beschermt kindjes van de wind en maakt een veilig hoekjes.Het gras is lang, in zaad geschoten. Het lijkt een veld waarin gespeeld wil worden, wachtend tot er iemand komt liggen in haar groene tapijt. Zacht en kietelend, met kleine kevertjes die de grassprieten, de lichamen en de boeken die erop liggen komen verkennen.

Boterbloemen en madeliefjes zijn willekeurig in het gras uitgestrooid, waar de fee├źn ze het meeste wouden.

Als ik op sta wil het gras nog even herinneren dat ik er was geweest. Het houd mjn vorm even vast en laat dan heel traag lost. Zo traag dat ik […]

Als het leven niet idyllisch is

Vorig jaar gingen we naar het Hallerbos. Het is, zoals ik tegen Abel zei, een plaats waar elfjes wonen. Elke morgen, voordat er nog iemand anders wakker is pakken ze hun kleine emmertjes vol glitter water en poetsen ze alle bloemen op totdat ze schijnen.

Ik was de website van het Hallerbos al wel 6 weken aan het stalken, wachtend tot de hyacinthen in bloei stonden. Op een vrijdag halverwege April gingen we dan, en ik keek er zo naar uit!

Het jaar voordien was zonnig en warm geweest, we hadden een picnick gehad en het was prachtig. Al liepen we wel verloren en duurde de wandeling een pak langer dan verwacht.

Dus parkeerden we dit jaar bij een andere parking, hopend dat die dichter bij de bloemen was.

Dat was die dan toch niet.

Na 2 minuten te hebben gelopen vonden de kinderen dat het wel welletjes was geweest en wilden ze terug naar de auto.

Maar ik was vastberaden om van deze wandeling te genieten en dus werd ik de over-vrolijke en over-enthousiaste mama die de vele positieve attributen van het bos begon te loven.

Mike was niet aan het zeuren, maar de onge├»nteresseerdheid droop van […]