Wandelen op deze waterloze vloer

Abel gaat later met leeuwen vechten en Gabriel gaat de wereld redden zoals Superman.

Even later zijn ze bang van het donker en ze hebben zelf niet eens door dat dat toch niet echt steek houdt.

Ik ging vroeger weeskindjes redden en grootse dingen doen en alles beter maken.

En nu kuis ik de vloer en weet ik niet wat ik nu alweer moet koken. Ik word ongeduldig omdat mijn jongens mij storen bij het piekeren over eten en in mijn onderbewustzijn denk ik dat ik plots geduldig zou kunnen zijn in een weeshuis vol kinderen. Ik zal dan zeker een karakterverandering ondergaan op het vliegtuig naar het weeshuis toe? Daar zal ik vroeger vanuit zijn gegaan want hoewel ik nooit veel tekenen van geduld toonde tegenover mijn kleine broers en zussen was ik bijna een heilige in dat weeshuis van mijn dromen.

Wandelen op het water. ?Alsof ik dat pas kan doen als ik ergens anders naar toe ga en iets groots en goeds en nobels doe. Het heeft geen nut van het hier en nu te doen.

Het is natuurlijk wel heel zielig dat er kindjes zijn die geen mama en papa hebben. Het zou geweldig zijn […]

Hoe de wasmand me vertelde van nu te leven

Er is een stukje bruine verhuis tape op onze wasmand boven.yes

Ik plakte het er een jaar en vijf maand geleden op om het deksel en de mand samen te houden tijdens de verhuis. Ik merk het niet zo vaak meer op. Als ik dat dan wel eens er evengoed kan op laten totdat we weer verhuizen.

We blijven het hier toch niet.

Misschien is de tijd gekomen om het eraf te nemen.?Het kan een gewoonte worden om te verhuizen.

We blijven hier toch niet.

Ik wil mezelf hier niet meer in investeren. Het is te risicovol en zal het nog pijnlijker maken om te vertrekken. Ik laat misschien zelfs een stukje van mezelf achter.

Ik neem afstand, droom en plan al over de toekomst in plaats van in het nu aanwezig te zijn. 14 huizen heb ik thuis genoemd. Het langste ?dat we in een huis woonden was 4 jaar, de kortste keer 5 maanden. Er is in het begin altijd het initi?le alles-eraan-geven. Wortels willen hebben, ze in de grond proberen te duwen en stampen, alles eraan geven om vrienden te maken. Het spannende van het nieuwe. En dan naar het einde toe, wanneer ik de […]

27 en de hele gewone dag

27 jaar geleden werd ik geboren.

Ik weet niet wanneer ik stopte met dat uren lang wakker liggen met vlinders in mijn buik omdat het morgen mijn verjaardag was.

Ik heb helemaal niets tegen feestjes en cadeautjes en vieren, maar toch is het niet meer het grote gebeuren dat het eens was. Niet meer waardig gekeurd om uren slaap voor te missen. De Memoirs of Life serie, voorzekers. Bellen met vriendinnen aan de andere kant van de wereld, soms. Gesprekken met zussen en vriendinnen hier in ?de living of in die van hun. Babies, hoewel ik dat niet altijd denk op het moment dat ze me wakker zijn. Ze zijn het toch altijd waard. Maar daar stopt het eigenlijk. Zelfs chocolade haalt het lijstje niet meer.

Hoe dat dan ook mag wezen, 27, dat ben ik een paar dagen geleden geworden.

Het was de meest anticlimactische verjaardagen van mijn leven, en ook een geweldige dag – op een stille manier.

Ik stond net iets later dan gewoonlijk op, nog net op tijd om me aan te kleden en de jongens netjes gekleed en gevoerd naar school uit te zwaaien. Ik ben nog niet dapper genoeg om ze zelf hun […]

Thuisblijfmama zijn – Interview op Het Moederfront

Een paar dagen geleden kwam er een interview over het thuisblijfmama zijn online, op Het Moederfront. Daar staat uiteraard enkel de nederlandse vertaling, dus vertaalde een vriendin het voor me en kan ik nu de engelse versie op mijn blog delen voor engels sprekende vrienden. Hier alvast het begin, bezoek voor het volledige artikel Het Moederfront eventjes 🙂

Naomi (26) studeerde verpleegkunde. Na en snelle en zware zwangerschap bleef ze fulltime thuis bij haar kind. Naomi is getrouwd met Mike, en samen met hebben ze drie kinderen.

Was?het?een makkelijke/moeilijke beslissing om fulltime te moederen?

Ik heb nooit overwogen om te gaan werken met kindjes, dus het was zeker een gemakkelijke beslissing.

Vroeger was ik Mennoniet. Dit heeft misschien wel een rol gespeeld bij mijn keuze voor fulltime moederen. Bij de Amish Mennonieten, waar ik opgroeide, blijven alle mama’s thuis bij de kinderen.

Aan de andere kant zou ik het waarschijnlijk sowieso niet gedaan hebben. Zelfs voordat we Amish Mennoniet werden, bleef mijn mama thuis. En zij is tenslotte mijn inspiratie om het ook te doen 🙂

 

Voor de rest van de tekst, ga even naar hetmoederfront.com

[…]

In het paarse toverbos

Ieder jaar, van ongeveer half April tot begin Mei als we geluk hebben, is er een bos hier in Belgi?, het Hallerbos, dat een sprookjesbos wordt.

Stilletjes en zonder pretenties openen duizenden, miljoenen kleine bloemetjes zichzelf. Ze staan schouder aan schouder en bedekken de bosbodem in een tapijt van paarse glorie. Als je enigszins kan, ga er dan dit weekend heen.

Het zijn de laatste dagen dat de bloemen zo mooi bloeien. Foto’s zijn mooi, maar als je daar gaat wandelen,?dan ruik je wel een miljoen paarse bloemendromen. Je ziet hoe ver en wijd de bloemen gaan.

Je ziet hoe mooi het is als ieder bloemetje gewoon staat waar God het plantte, zijn kleur af geeft en zijn heerlijke geur. Eentje is al heel mooi. Maar al deze bloemen samen? Te mooi voor woorden.

Een dag in de zonneschijn.Magisch paars, overal.Als er fee?n zouden zijn, dan zouden ze hier zijn.Maar wij hebben geen fee?n nodig. Wij hebben een miljoen paarse bloemen en een romige geur.

We hebben kleine jongens die letters schrijven in het zand.

We hebben hebben boomstammen om op te wandelen en bomen om te knuffelen. Blauwe vlindertjes om achteraan te rennen.We hebben blauwe […]

De hele moedige tulpen

Mijn tulpen staan dapper in de wind. Ze worden bijna omver geblazen, ze raken?bijna de grond als de wind op z’n hardst blaast. Ze zien er maar fragiel uit, alsof een klein zuchtje wind hun blaadjes zou afblazen. Hoe houden ze zo goed vast?

Ik wil ook dapper zijn in de wind.

Ik wil mijn blaadjes en kleuren goed vast houden. Ziet dat er dan uit als moedig zijn, met een lach, liefde en vreugde?

Ik wil die dingen vast houden terwijl ik voorover buig, terwijl de wind recht op mij af komt en me bijna doet omver vallen. En dan terug recht staan.

Ik denk soms wel eens dat mijn leven moet zijn als dat van een tulp in een mooi groen bloemperkje op een zonnige dag in juni, heel de dag en iedere dag.

Als het dan niet zo is, begin ik al snel te denken dat het allemaal verschrikkelijk is en dat ik verschrikkelijk ben, en dat alles altijd verschrikkelijk zal zijn, alsof er iets heel erg mis is met mijn leven en met mezelf.

Ach, domme ik. Ben ik dan zo snel gefopt? In ontevredenheid geluisd?

Blijkbaar toch wel.

Er is regen en er […]

grote blauwe ogen en gele bloemen

De kleine handjes met die schattige kuiltjes houden me vast. Heel goed vast.

De grote blauwe ogen die iedereen kunnen charmeren zijn gewoon te perfect. Kleine meertjes blauwe zonneschijn, liefde en drama. Zijn eerste stapjes, de manier waarop hij zich languit in mijn armen laat vallen omdat hij te lui is om te leren stappen. Hij weet dat ik hem vang. De kleine babygeluidjes, die mij proberen na te zeggen. Een baby lachje dat begint van diep binnenin het buikje. Het borrelt naar boven en komt eruit, overal, in dat kleine expressieve gezichtje en door dat mondje dat geen schrik heeft om heel erg luid te worden.

Verrukkelijk is het. Is hij. Net als de bloemetjes die hij zomaar wil grijpen. Ik kan het hem niet kwalijk nemen want ze zijn dan ook zo mooi, met hun felle kleuren.

Het is ook vermoeiend. E?n seconde op de vloer en hij huilt voor Mama, luid en met een gebroken hartje omdat zijn kleine hersentjes het zo niet snappen dat Mama nog van hem houdt, al pakt ze hem niet op. E?n seconde uit mijn zicht en zijn wereldje stort ineen, zijn hoofdje tilt naar achteren en een luide […]