Zo heel rustigjes aan

Ik klaag wel eens dat het leven te snel gaat.

En dan haast ik jou.

Ik vind dat alles te snel gaat, en te druk is.

En dan zeg ik dat jij door moet doen.

Je doet dat zo goed. Traag leven.

De tandenstoker valt, en heel traag sta je op van je stoel. Je kruipt onder de tafel en je vindt niet alleen de tandenstoker, maar ook een balletje en een lepel. Dat vind je heerlijk.

Je mondje vormt zich in een ondeugende, vergenoegde glimlach. Je wangetjes gaan mee, verrukkelijk!

De kaas is verloren. Je kijkt je t-shirt na. Je broek. Je stoel. Je duwt de stoel weg van de tafel en met moeite houd ik mezelf tegen om het gewoon even voor je te doen. Een paar minuten later vind je de kaas onder de tafel. Je kleine vingers wrijven over de kaas, genietend van de textuur. Mij ziet het er weerzinwekkend uit. Voor jou is het een stukje goud.

Ik zeg dat je je bord NU moet leeg eten.

Je draait rond op je stoel in een nooit-eindigende dans. Je botst tegen je bord en je beker melk.

Alles wat ik kan zien is de mogelijkheid […]

Om dichterbij te komen

Al sinds ik een jaar of 10 ben wil ik de Bijbel door lezen.

Mijn vader bemoedigde ons altijd om met vragen over de Bijbel naar hem te komen, dus toen ik bij Leviticus aankwam ging ik hem er wat over vragen.

Het resulteerde in een reeks van preken over Leviticus.

Ik was mega trots dat ik de, eum, oprichter was van deze reeks. Ik moet wel zeggen dat ik ze vooral erg saai en veel te lang vond duren. (Sindsdien ben ik van mening veranderd en is het mijn onbevoorordeelde mening dat mijn papa de beste predikant van de hele wereld is. Maar dat vond ik dus nog niet toen ik 10 was)

Ik probeerde het nog een keer of 4, en het verste dat ik ooit geraakte was Kronieken. Of was het koningen? Het ging in ieder geval over koningen en vechten.

Afgelopen jaar volgde ik het leesrooster van Breeze.

En deze keer lukte het!

Sommige dagen las ik maar om de dag te kunnen doorstrepen. Sommige dagen was ik helemaal gëinspireerd en andere dagen totaal niet.

Aan het eind van het jaar ervaarde ik echt dat ik dichter bij God stond. Of Hem beter had leren […]

Onder de zandstorm

Aan mij, soms.

Aan jou, nu. Of dan.

Ik wou dat ik je kon omhelzen in een cirkel van veiligheid.

Dat ik je mijn zekerheid kon geven, dat alles goed komt al is alles te moeilijk.

Zou ik dan de aventuren van je ziel stelen?

Ik zou dat ik je kon tonen dat er hoop is die een warm licht geef, zelfs al voel je het niet. Het is er, net als de zon zelfs al is die niet zichtbaar in jou vandaag. Misschien is hij net om de hoek, wachtend op de ochtend.

Ik wou dat ik je kon doen verstaan dat je het niet moet voelen… Dat je niet OK hoeft te zijn.

Dat er een dag komt dat al deze donkerte weg glijdt, en je zal aarzelend naar voeren stappen. Voorzichtig vind je dan uit dat je zo heel triomfantelijk bent. Dan zal je je schouders recht trekken, lachen en vol moed vooruit stappen.

Ik wou dat ik je kon tonen hoe hoog en diep en wijdt Zijn liefde voor jou is. Ik wou dat ik altijd de juiste houding had en de juiste woorden kon spreken zodat je overtuigd zou zijn.

Dat ik zou kunnen vooruit […]

Omdat we er soms niet zomaar overheen geraken

Omdat we er soms niet zomaar overheen geraken

Ik maak graag lijstjes.

Ik geniet van het gevoel dat ik krijg als ik iets kan uitstrepen. lt gives me a thrill. (Sorry Opa, maar er is dus echt geen nederlands woord dat ‘thrill” ook maar ietswat degelijk kan vertalen)

En als het gaat over de moeilijke dingen in het leven wil ik ook een lijstje. Ik wil er doorheen gaan en er mee klaar zijn zodat ik het kan afvinken. “Gedaan. Flink zo, Naomi.”

Maar je kan nu eenmaal niet alles met lijstjes afhandelen.

Ik begon babynamen te schrijven in mijn dagboek toen ik 13 was.

99% namen voor meisjes.

Ik maakte het mijn persoonlijke missie om mijn favoriete namen voortdurend aan Mike te herhalen voordat we zelfs nog maar getrouwd waren, zodat hij er aan zou wennen.

Het werkte, maar ik had geen meisjesnaam nodig voor de eerste, tweede of derde baby.

En dat vond ik vreselijk.

Ik bracht het naar God en probeerde het daar te laten, ik las dit geweldige boek over pijn en schreef in mijn dagboek dat ik er overheen was. En eventjes dacht ik ook dat dat zo was.

Totdat iemand dicht bij me een dochter kreeg en ik ontdekte dat ik […]

Als je je afvraagt wanneer je jezelf zal vinden

Er bestaat een hardnekkige mythe dat we als kind opgroeien en een karakter vormen, als tiener ontdekken we wie we echt zijn, en als we volwassen worden, zijn we klaar om zelfverzekerd de wereld in te gaan, klaar om te zijn wie we zijn. En dan vinden we uit wie we echt zijn en voelen we ons niet erg volwassen en denken we dat ons leven zonder ons is verder gegaan.

Wat we niet helemaal door hebben, wat net uit ons handbereik rond dwarrelt? Is dat we zijn wie we zijn en dat al de hele tijd waren. We veranderen en blijven veranderen.

Ontdekken dat je iets graag doet als je 30 bent, betekent niet dat je jezelf niet helemaal kende tot nu toe. Of misschien betekent dat het wel, en dat is het net. God heeft ons zo complex en prachtig en vol verandering gemaakt dat we een leven nodig hebben om onszelf te leren kennen.

Als er iets nieuws je verhaal binnen komt, wilt dat niet zeggen dat wie je tot dat moment was een leugen was. Het was gewoon een ander deel van je verhaal, maar het laatste hoofdstuk is net zozeer deel van het boek […]

A picture doesn’t always say more than a 1000 words

’s Avonds zit ik op het trapje dat van de keuken beneden naar de living gaat, en ik wil een foto nemen. Voor Instagram, weet je wel. Omdat dit moment perfect is, en ik wil het onthouden. Want daar staat Mike, met Caleb op zijn voeten te dansen op Billy Joel, Piano Man. Gabriel springt van zetel naar zetel naar koffietafel. Abel die danst rond zijn papa en zijn broers, rennend en huppelend.

Maar Caleb heeft een oud joggingbroekje aan, en het valt af. Zijn t-shirt is vuil.

Gabriel heeft nog redelijk wat eten op zijn gezicht hangen. Met een genereuze hoeveelheid snot daarover en er rond gesmeerd. Abel zijn ene sok valt af en de andere zit over zijn broek en ik heb geen witte muur, die doen het altijd zo goed op Instagram.

Dus zit ik hier en kijk ik er goed naar, ik zit in een 3-D foto en hij gaat viraal in mijn hart.

Dit ongelofelijk perfecte moment dat er zo heel erg onperfect uitziet.

Ik lach naar Gabriel, die mij vertelt over de draak die hij zal doden. Al dansend en vallend, want hij is tenslotte mijn zoon en bijgevolg nogal onhandig.

Hij kijkt nog […]

De onesthethische Kerstboom

Nadat kerstbomen 10 jaar lang verboden waren geweest in ons huis, waren ze nu terug welkom. Met het enthousiasme van een 17-jarige viel ik de boom aan.

Hij zou prachtig zijn. En perfect. En helemaal geweldig.

Mijn zusje van 8 was het er helemaal mee eens, maar had die eventjes een andere mening over wat ‘helemaal geweldig’ betekende!

Om een of andere reden vond iemand het een goed idee om haar een gigantische, fluo-roos en geel hart aan een touwtje te geven. En mijn zusje was er helemaal van overtuigd dat het versiering was voor de kerstboom. Niets wat ik zei kon haar doen inzien dat het niet waar was.

In mijn jachtig streven naar perfectie gebruikte ik mijn grote mond om bazig iedereen te dirigeren. En probeerde ik de verwoesting die 4 kinderen tussen de 3 en 8 jaar een kerstboom kunnen toebrengen, te beperken. Uiteindelijk liet ik ze alles hangen waar ze het hangen wilden, want dat deden ze toch. Met het geniale plan van alles te herdoen eens ze in bed lagen.

Met een gezellige kop thee en een kritische blik stond ik even later voor de boom en verplaatste ik de meeste dingen. Het […]