Het laatste uur van deze dag

De dag is al een hele tijd geleden de nacht ingegleden.

Kinderlijfjes liggen bezweet over hun dekens heen gedrapeerd. Drie buikjes bewegen zich met kleine zuchtjes op en neer, en drie kleine mondjes hangen open om de lucht wat efficienter binnen en buiten te kunnen laten.

Achter gesloten oogleden ontwaken er kleine jongens in een andere wereld, verslaan ze draken en vliegen ze over de daken.

Naast mij ligt hun papa, waar ik ze allemaal in mindere of meerdere mate in terug kan vinden. Zijn zware ademhaling kan je net geen snurken noemen en zijn mond hangt net zo als die van hen een beetje open.

Ik ga nog even naar beneden om de deur te sluiten, en ik kan het niet laten om nog even naar buiten te gaan.

Om op het vochtige gras te gaan liggen en de nachtlucht in te kijken. De sterren staren terug.

Zij zien de dag van morgen al aankomen, ver, ver over de horizon. Ik smeek hen om hem nog af te houden. Ze staren steeds maar zwijgend terug.

De koude avond sluipt rond me heen, kruipt over mijn huid heen alsof hij een verfborstel is met kippenvel-verf.

Ik wil nog niet […]

wat ik nodig heb

Ik ben gekocht met een prijs. Maar Hij zal me opgeven als dat is wat ik wil. Ik kan wegwandelen en Hij zal me laten gaan.

Ik doe het niet, want ik wil gekocht worden. Ik wil gekocht worden, gered en gemaakt worden.

Ik wil zijn wie Hij zag toen Hij mijn ziel maakte.

Want ik weet niet altijd wie ik ben, en wat ik moet doen. Ik weet niet altijd wie ik wil zijn, en wat ik wil doen.En soms ben ik wie ik niet wil zijn en doe ik wat ik niet wil doen, niet wetend hoe te stoppen.

Degene die mij gemaakt en gekocht heeft toen ik in de verkeerde handen viel, Hij weet hoe Hij me moet vormen tot wie ik eigenlijk moest zijn.

Hij houd me dicht bij Zijn hart tot ik het kan horen kloppen, en toont me wie ik kan zijn.

Ik blijf en vertrouw en ik voel dat het water het vuil van me afwast, vuil waar ik niet eens van wist dat het er was.

Eventjes voelt het alsof Hij de oorzaak van het vuil is. Ik denk erover om mijn rug naar Hem toe te keren, weg van […]

Nooit alleen

Tien dagen lang maakten paarse bloemen een deken die de bodem van het Hallerbos bedekte en duizenden mensen betoverde.

De hyacinthen doen het ieder jaar: een jaar lang voorbereiden om dan, 10 korte dagen, de mensheid een blik te gunnen in perfectie.Ze zijn fragiel, breekbaar en overal.

Als er iemand op de bloemen stapt komen die het nooit te boven.

Hun zaadjes misschien wel, maar als er onvoorzichtige schoenen meer den 25 keer over de bosgrond lopen hebben de zaadjes geen kans om wortel te schieten.

Het duurt jaren en dan nog wat voordat de omringende bloemen dichterbij kunnen komen, om het lege gat op te vullen.

Het kan moeilijk zijn om terug recht te komen, als het leven je telkens weer neer smijt. Opnieuw en opnieuw en opnieuw.

En het kan voelen alsof het het allemaal niet waard is, als mensen over je heen lopen alsof je er niet eens bent. Als het leven je naar beneden zuigt als een golf in de oceaan, en je in de diepte achterlaat.

Het is ongelofelijk cliche… maar je bent nooit alleen.

Zelfs in de donkere diepte, in de zwarte verdoving die om je heen kruipt en […]

Vroeger in nu

Vroeger is voorbij, en blijft altijd bij je.

Ik wil weleens terug naar vroeger. Naar wie ik was. Naar een plekje dat thuis was. Naar mensen die toen bij mijn verhaal hoorden.

Ik heb vastgehouden aan mijn verleden en ik heb de tijd terug willen draaien.

Ik heb gedacht dat ik, moest ik dat kunnen, wel wat dingen van nu terug zou willen nemen naar toen.

En ik heb gedacht dat ik, moest ik dat kunnen, nog meer dingen in het nu zou laten liggen.

Maar vroeger was toen, en nu is nu.

Vroeger ligt achter mij, en nu ligt rondom mij. Dan moet nog komen.

Toch ligt wat achter mij is ook een stukje in mij. Als een schaduw die voor altijd in een spiegel blijft staan.

En als een wit plastic potje waar nog jaren lang de rode kleur van de spaghettisaus in achterblijft.

Ik heb mijn kindertijd als een last beschouwd, iets om te vergeten. En ik heb het bezien als het enige dat er toe doet, iets om me angstvallig aan vast te klampen als al het andere in mijn leven en in de wereld onzeker lijkt.

Ik heb gezien dat het […]

Klein zijn

Al vanaf dat we nog maar heel erg klein zijn willen we heel erg graag groot zijn.

Mamas en papas en juffen en meesters zeggen, of het is dan toch wenselijk dat ze zeggen, dat we belangrijk en uniek en speciaal en bijzonder zijn.

En dan worden we groter en dan zien we dat we eigenlijk maar kleine stipjes zijn. Stipjes onder stipjes, als zandkorreltjes op het strand.

We zijn niet meteen gediend met dat gevoel.

Dus gaan we op een verhoogje staan. We zwaaien met onze armen heen en weer. En mensen lopen ons straal voorbij.

We slaken een diepe zucht en zwaaien nog eens halfhartig in het rond alvorens moedeloos te gaan zitten.

Zandkorreltjes berusten zich dan misschien in het feit dat ze deel van een geheel zijn, dat ze niet apart op een verhoogje gezet worden om boven al de andere zandkorreltjes bewonderd te worden, wij berusten ons daar niet in.

Wij willen gezien worden, en liefst alleen. Het aantal bewonderaars is nooit genoeg. We voelen ons altijd uit, ondanks de hoge aantallen die sommigen onders ons wel zien vast te krijgen.

Alsof er een elite in-groep is, en als je daar maar deel van […]

Onder de zandstorm

Aan mij, soms.

Aan jou, nu. Of dan.

Ik wou dat ik je kon omhelzen in een cirkel van veiligheid.

Dat ik je mijn zekerheid kon geven, dat alles goed komt al is alles te moeilijk.

Zou ik dan de aventuren van je ziel stelen?

Ik zou dat ik je kon tonen dat er hoop is die een warm licht geef, zelfs al voel je het niet. Het is er, net als de zon zelfs al is die niet zichtbaar in jou vandaag. Misschien is hij net om de hoek, wachtend op de ochtend.

Ik wou dat ik je kon doen verstaan dat je het niet moet voelen… Dat je niet OK hoeft te zijn.

Dat er een dag komt dat al deze donkerte weg glijdt, en je zal aarzelend naar voeren stappen. Voorzichtig vind je dan uit dat je zo heel triomfantelijk bent. Dan zal je je schouders recht trekken, lachen en vol moed vooruit stappen.

Ik wou dat ik je kon tonen hoe hoog en diep en wijdt Zijn liefde voor jou is. Ik wou dat ik altijd de juiste houding had en de juiste woorden kon spreken zodat je overtuigd zou zijn.

Dat ik zou kunnen vooruit […]

Boek Recensie – Always Plenty

Boek Recensie - Always Plenty

Vandaag schrijf ik een recensie voor een engelstalig boek. Ik zal de recensie zelf dus niet vertalen 😉

—————-

Starting the night early with a cup of tea and a book is always a good idea. Especially when you are sick. Yesterday I did just that, with the cutest book! It was short enough to read in 45 minutes so that I could still go to sleep early enough, which is a smart thing when you are sick.I do love finishing the book before I go to sleep. It makes it so much easier to go to sleep ;)I loved the style of this book. It was reminiscent of some of my favorite childrens classics, such as ‘Little House on the Prairie’ and ‘Grandma’s Attic Series‘. It has a vintage, classic feel, without being too old-fashioned, or out-dated.The drawings are cute, I especially love the black and white ones inside: simple but oh-so-sweet. They leave room for imagination, which is ideal, I think. It gives you something to start with, for example a whimsically drawn pickle jar, and your imagination finishes furnishing the rest of the room. At least mine does.The story is true, and that, I always love. It’s […]