Vroeger in nu

Vroeger is voorbij, en blijft altijd bij je.

Ik wil weleens terug naar vroeger. Naar wie ik was. Naar een plekje dat thuis was. Naar mensen die toen bij mijn verhaal hoorden.

Ik heb vastgehouden aan mijn verleden en ik heb de tijd terug willen draaien.

Ik heb gedacht dat ik, moest ik dat kunnen, wel wat dingen van nu terug zou willen nemen naar toen.

En ik heb gedacht dat ik, moest ik dat kunnen, nog meer dingen in het nu zou laten liggen.

Maar vroeger was toen, en nu is nu.

Vroeger ligt achter mij, en nu ligt rondom mij. Dan moet nog komen.

Toch ligt wat achter mij is ook een stukje in mij. Als een schaduw die voor altijd in een spiegel blijft staan.

En als een wit plastic potje waar nog jaren lang de rode kleur van de spaghettisaus in achterblijft.

Ik heb mijn kindertijd als een last beschouwd, iets om te vergeten. En ik heb het bezien als het enige dat er toe doet, iets om me angstvallig aan vast te klampen als al het andere in mijn leven en in de wereld onzeker lijkt.

Ik heb gezien dat het […]

Klein zijn

Al vanaf dat we nog maar heel erg klein zijn willen we heel erg graag groot zijn.

Mamas en papas en juffen en meesters zeggen, of het is dan toch wenselijk dat ze zeggen, dat we belangrijk en uniek en speciaal en bijzonder zijn.

En dan worden we groter en dan zien we dat we eigenlijk maar kleine stipjes zijn. Stipjes onder stipjes, als zandkorreltjes op het strand.

We zijn niet meteen gediend met dat gevoel.

Dus gaan we op een verhoogje staan. We zwaaien met onze armen heen en weer. En mensen lopen ons straal voorbij.

We slaken een diepe zucht en zwaaien nog eens halfhartig in het rond alvorens moedeloos te gaan zitten.

Zandkorreltjes berusten zich dan misschien in het feit dat ze deel van een geheel zijn, dat ze niet apart op een verhoogje gezet worden om boven al de andere zandkorreltjes bewonderd te worden, wij berusten ons daar niet in.

Wij willen gezien worden, en liefst alleen. Het aantal bewonderaars is nooit genoeg. We voelen ons altijd uit, ondanks de hoge aantallen die sommigen onders ons wel zien vast te krijgen.

Alsof er een elite in-groep is, en als je daar maar deel van […]

Onder de zandstorm

Aan mij, soms.

Aan jou, nu. Of dan.

Ik wou dat ik je kon omhelzen in een cirkel van veiligheid.

Dat ik je mijn zekerheid kon geven, dat alles goed komt al is alles te moeilijk.

Zou ik dan de aventuren van je ziel stelen?

Ik zou dat ik je kon tonen dat er hoop is die een warm licht geef, zelfs al voel je het niet. Het is er, net als de zon zelfs al is die niet zichtbaar in jou vandaag. Misschien is hij net om de hoek, wachtend op de ochtend.

Ik wou dat ik je kon doen verstaan dat je het niet moet voelen… Dat je niet OK hoeft te zijn.

Dat er een dag komt dat al deze donkerte weg glijdt, en je zal aarzelend naar voeren stappen. Voorzichtig vind je dan uit dat je zo heel triomfantelijk bent. Dan zal je je schouders recht trekken, lachen en vol moed vooruit stappen.

Ik wou dat ik je kon tonen hoe hoog en diep en wijdt Zijn liefde voor jou is. Ik wou dat ik altijd de juiste houding had en de juiste woorden kon spreken zodat je overtuigd zou zijn.

Dat ik zou kunnen vooruit […]

Boek Recensie – Always Plenty

Vandaag schrijf ik een recensie voor een engelstalig boek. Ik zal de recensie zelf dus niet vertalen 😉

—————-

Starting the night early with a cup of tea and a book is always a good idea. Especially when you are sick. Yesterday I did just that, with the cutest book! It was short enough to read in 45 minutes so that I could still go to sleep early enough, which is a smart thing when you are sick.I do love finishing the book before I go to sleep. It makes it so much easier to go to sleep ;)I loved the style of this book. It was reminiscent of some of my favorite childrens classics, such as ‘Little House on the Prairie’ and ‘Grandma’s Attic Series‘. It has a vintage, classic feel, without being too old-fashioned, or out-dated.The drawings are cute, I especially love the black and white ones inside: simple but oh-so-sweet. They leave room for imagination, which is ideal, I think. It gives you something to start with, for example a whimsically drawn pickle jar, and your imagination finishes furnishing the rest of the room. At least mine does.The story is true, and that, I always love. It’s […]

Schatten uit mijn tienerjaren

Toen ik een jaar of 14 was stuurde een vriendin me dit gedicht. Ik vond het toen heel mooi, en ik was en ben een grote Amy Carmichael ‘fan’, maar met al de verhuizen is het verloren gegaan. Het was dus super leuk om plots het blad terug te vinden in een boek, na al die jaren 🙂

Sinds ik het vorig jaar vond heb ik al vaak herlezen. Ik kan er niets aan toevoegen dus ik zwijg verder 🙂

Deze post is deel van een serie:

Wat geloof voor mij betekent

De laatste jaren heb ik enkele documentaires gezien en artikels gelezen waarin men God probeert te bewijzen op een wetenschappelijke manier. Bewijzen dat God echt is. Ik vind dat allemaal heel interessant en ik hou ervan om nieuwe dingen te leren, feiten te weten en over nieuwe vondsten te lezen. Toch komt het voor mij uiteindelijk neer op geloof. Ik wil niet zeggen dat mensen die zich met deze dingen bezig zijn slecht bezig zijn. Ze doen het super. Maar uiteindelijk kunnen wij als mensen niet echt veel bewijzen over deze Grote, Majesteitelijke, Geweldige God die we de onze mogen noemen.

Ik kan Hem niet op een tastbare manier tonen aan jou. Hem uit de kast nemen waar ik Hem in een doosje heb steken. Ik kan je niet de ark van Noach tonen en je bewijzen dat het wel degelijk de ark van Noach is, en 100% zeker zijn. Ik kan je niet even meenemen naar de hemel en we kunnen niet samen gaan kijken naar God die de eerste mens maakt uit aarde, in de tuin van Eden.

En eigenlijk vind ik dat wel logisch. Waarom zou ik, een klein menselijk wezen, een halve druppel in de ocean, […]

De onmogelijkheid van niet te geloven

Ik groeide op in een Christelijk gezin. Ik ben hier heel dankbaar voor omdat ik het Evangelie van jongs af aan hoorde. Toch zou je kunnen zeggen dat het nadeel hiervan is dat het iets heel normaal is en je het je leven niet laat veranderen. Voor mij was Christen-zijn meer een religie (de regeltjes uit de bijbel volgen) dan een relatie te hebben met God.

Toen werd ik ouder en kreeg ik vriendinnen buiten de zondagschool. En zij vonden God blijkbaar allemaal maar belachelijk. Zelf twijfelde ik nooit aan God. Ik heb altijd geweten en geloofd dat Hij bestond. Ik wist dit in mijn hoofd, hart, ziel en emoties. Ik twijfelde er gewoon aan of ik hem wel wou volgen of niet, omdat dat zo oncool was.

Dus leefde ik voor enkele jaren een dubbel leven. Thuis was ik het flinke Christen meisje, terwijl ik op school ieder onderwerp meed dat tot God zou kunnen leiden. Ik had dan wel morele waarden, maar leefde daar in het geheel niet naar. Ik geloofde nog steeds dat God er was, en voelde mij schuldig over mijn levenstijl, maar uiteindelijk deed ik er nooit iets aan.

Rond deze tijd […]