De D-day waarin er helemaal niks gebeurd

Ik word een beetje gek. Ik ben 40 weken zwanger en ik moet dringend niet meer zwanger zijn.
Ik moet mooie jurkjes kunnen aan doen, want dat is een essentieel deel van het leven.
Ik moet kunnen bewegen. Als een mens, geen robot.
Ik moet kunnen slapen zonder van binnenuit gestampd te worden.
Ik moet..

Ach ja, je hebt het al wel door.

It just means... I will try to be nice

En komaan, ik heb erover zitten bidden. Echt serious gebeden. En gevraagd dat de baby al geboren mag worden…zo’n 3 weken geleden. En dit gebed…staat op repeat.

Hoe moeilijk is het voor God, die alles en iedereen heeft geschapen, om de baby te laten komen? Ik vraag voor brood en ik krijg een steen. Zo voelt het dan toch.

Maar dan komen de maren.

Ik denk aan wijze?woorden die ik overlaatst las. Vraag me niet waar.?Mijn hersenen functioneren momenteel niet ten volle.

Ik weet niet meer hoe het er stond, maar het ging zo ongeveer als dit:

‘Heb ik alles wat God me gaf gegrepen, gulzig aan het verorberen? Heb ik van al Zijn cado’s zitten genieten zonder de Gever te danken?

En nu, nu dat Hij me iets niet geeft waar ik voor vraag, zeur en zaag ik.

Ik heb besloten dat ik me ga gedragen als een volwassene. (Soms doe ik dat)

Want…
God is zo veel groter dan dit.
Als het beter zou zijn voor Zijn naam en Zijn koningkrijk dat deze baby al geboren was, of zelfs voor ik en mezelf en mij, dan ben ik redelijk zeker dat deze baby er al zou zijn.

En dat is nu ?niet bepaald het geval.

Dus is het goed zo. Ik voel me niet goed, maar toch is het goed. Misschien is het voor geen enkele reden. Misschien een grote of een kleine reden. Wat het dan ook is….ik ga Hem vertrouwen.

*Disclaimer: dit wil helemaal niet zeggen dat ik hier vrolijk ga rond huppelen.
Dit wil ook niet zeggen dat je geen moordende blik krijgt als je me vraagt ‘is het al geboren?’
En het is ook geen garantie dat je nog gaat leven nadat je me vraagt om ‘te wachten tot je verjaardag, want dat zou zo leuk zijn’.

Het wil gewoon zeggen dat ik ga?proberen lief te zijn.

 

“Waarom ben ik toch zo onrustig en terneergeslagen? Ik wil op God vertrouwen; Hem wil ik lofprijzen, want Hij is mijn bevrijder en mijn God! Psalm 43:5”

 

 

 

 

To share the Thinkings...Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterPrint this pagePin on Pinterest

Leave a Reply