De blauwe lucht

 

Ik houd het allermeeste van de lucht als hij helder blauw is.

Nog liever vind ik hem als er hete, krullende warmte door zweeft.Nu is hij helder, en ijskoud. Zo vind ik hem ook wel mooi, maar niet zo lief.

Hij bijt.

De blauwe lucht

De bomen hebben hun blaadjes laten vallen. Ze willen hun zacht groene blaadjes zo’n koude niet laten doorstaan.

Weet de koude, blauwe lucht dat de takken groen zijn van binnen? Weet hij dat het net fabrieken zijn, in volle voorbereiding voor wat komen gaat?

Want als de zwoele, krullende, mistige warmte de bijtende koude uit de lucht verdrijft, dan komen er wel duizenden, miljoenen blaadjes tevoorschijn.

Dan komen er kindjes tevoorschijn uit alle huizen, met blote voetjes.

Het gras vindt het misschien wat vermoeiend om de hele dag vertrapt te worden, maar het is sterk. Het wipt altijd terug naar boven.

Kom maar, kindertjes,” zegt het. “Jullie zijn erg vermoeiend, maar ik heb jullie toch zo heel graag hier bij mij. Ren maar over me heen en weer. Spelen jullie straks, als het zo warm is en ik de hele dag dorst heb, zo van die fijne spelletjes met water? Dat gaat geweldig zijn.”

Ik haal kindertjes op van school. De blauwe, koude lucht heeft ervoor gezorgd dat ze zijn verstopt in jasjes en mutsjes en laarsjes en sjaaltjes.

Hij laat zonnestralen vallen op hun glanzende, rode neusjes.
Ze ademen diep in, en de koude lucht vult hun longetjes met pikkende, stralende zonneschijn.

Hij kan best wel lief zijn; de koude, blauwe lucht.

De blauwe lucht

To share the Thinkings...Share on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Print this page
Print
Pin on Pinterest
Pinterest

1 comment to De blauwe lucht

Leave a Reply

  

  

  

  

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.