Een ander dieet

Succesofmyday
Het duurde even voordat ik er aan wende, aan dat water drinken in plaats van limonade.

Maar het is de moeite al wel geweest.

Als ik die film niet kijk, zelfs al doet hij me geen kwaad, verlies ik niets.
Als ik in mijn bijbel lees, krijg ik inzicht en leer ik God beter kennen. En dus krijg ik alles.

Ik betwijfel het heel erg dat ik spijt zal hebben dat ik Pride en Prejudice een keertje minder heb gezien als ik voor God’s troon sta.
Ik betwijfel het heel erg dat ik spijt zal hebben dat ik nog een keer in Zijn woord heb zitten lezen. Ik denk dat ik blij zal zijn dat ik de tijd heb genomen om Hem beter te leren kennen, bij wie ik de eeuwigheid zal doorbrengen.?

Eerlijk gezegd maakt het mijn dag niet gemakkelijker in die zin dat er geen magische hulp komt opdagen in de vorm van een fee met een toverstokje of zo.?
Maar Hij herinnert me eraan dat ik moet groeien in geduld, wijsheid en liefde. Hij herinnert me aan de eeuwigheid, de zin van het leven. De reden waarom ik altijd vreugde kan beleven.

Dat maakt dan ook het verschil, omdat het dat ego?sme uit mijn hart duwt, en die plaats opvult met iets anders. Iets beters.

Vandaag was een goede dag. Eerst en vooral vergat ik niet dat het over mij gaat, over wat ik gedaan wil krijgen of wat ik het leukste zou vinden en hoe dat ik het beste zou functioneren.?

Ik herinnerde me vandaag dat het succes van mijn dag niet afhangt van afwas die wel of niet gedaan is, het hoofdstuk in mijn bijbel, devotional of boek dat wel of niet gelezen is. Het succes van mijn dag hangt af van dit: of ik geleefd heb op een manier die eer aan God brengt. En dat ziet er niet altijd hetzelfde uit.

Het ziet er nooit uit als dit: ik die gestrest ben omdat ik mijn lijstje niet heb kunnen afwerken. Zelfs al gaat het over in de bijbel lezen of bidden. Zelfs al gaat het over verven met de kinderen, bloemen planten, gaan wandelen.

Vandaag… was het drie kleine jongens in witte t-shirts zonder mouwen (ook gekend als ‘totte maalen’ t-shirts) en Mickey?Mouse onderbroekjes. We zaten op de mat en de jongens speelden met de Duplo omdat Duplo geweldig is, en ik probeerde niet eens die blauwe blok op de gele te zetten. Ik weet het… ik heb mezelf echt wel onder controle.

Caleb zat bij de speelgoed keuken, waar hij nu iedere dag zit, en at wat nep voedsel. Dat was heel voedzaam voor hem.

Als er een gevecht was kon ik al snel ingrijpen omdat ik niet gefocust was op wat ik wou doen, en ik kreeg geen woede aanvallen als ik hun uit elkaar moest gaan trekken. Want neen, het waren geen engeltjes. Blijkbaar zijn het geen engeltjes. Zei ze vol verbazing…

Deze post is deel van een serie:

compassion-bloggers-motherhood

To share the Thinkings...Share on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Print this page
Print
Pin on Pinterest
Pinterest

Leave a Reply

  

  

  

  

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.