Because sometimes, we don’t “get over it”

I’m a list-maker. I just love making lists.

I love that feeling of putting a check beside a line, of crossing out a line. It gives me a thrill.

When it comes to dealing with the though stuff of life, I want to put it in a list too. I want to deal with it and get it over with so that I can put a check beside that line.

But it just so happens to be that you can’t deal with everything by throwing it in a list and checking it of. A pity.

I started writing baby names in my journal when I was 13.

99% of them girl names.

I made it my mission to repeat my favorite names to my husband before we were even married, to get him used to the ones he didn’t like.

It worked (yay me), but we didn’t need the girl name for the first, the second or the third baby.

And I had the hardest time with that.

I brought it to God and tried to leave it there, I read this wonderful book about how God redeems our pain, and wrote down in my journal that I was fine with it. For a while, I thought I was.

Then someone close to me got a daughter and I discovered I was not fine with it at all.

I tried giving my sisters baby girl clothing and made a princess dress for another niece, to enjoy other people’s daughters and for a while I was fine. Until I wasn’t.

When we got the happy news that another girl had been born I sat down on the kitchen floor and cried all morning, and when I stopped crying I cried because I had cried.

I read Pain Redeemed again and wrote in my journal and concluded that I was over it this time.

Until another baby girl was born and I cried for 5 days.

Like lightning shoots and the thunder crashes down, the realization that I was still not over it slapped me in the face and brought me crashing down in a very unelegant and unladylike way.

I was upset about not having a daughter, about not being over it, about being upset while someone else was overjoyed. So basically, upset. About all the things.

I may very well never have a daughter, and I may very well never get over that.

And that is OK.

I will have to keep on dealing with it.

Sometimes something will happen, and I will remember.

It won’t always feel the same, though.

Sometimes it will be a fact, other times it will be a dull pain, and then there will be times where the longing and wanting will be so fierce that it will be a sharp, physical pain. The feeling of drowning or suffocating, denying air all entrance.

And through every feeling, every day, will be the God who is enough.

Who gives me joy and hope and a future.

Who heals every single wound if I bring it to him instead of trying to fix it or forget it on my own.

Who felt pain, and who feels my pain.

Who is not sitting up on His throne ignoring me or rubbing His hands together, satisfied that He has properly hurt me.

But the one who, after creating a perfect world, did not leave it to itself after men brought evil into it, but who came and rescued with only Love and Mercy and Grace.

In the end life is not about the things I don’t have.

It isn’t even about the things I do have.

It’s about the God who made me and who writes my story and invites me, but never forces me, into His story.

And that, I can check off in my list.

To share the Thinkings...Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterPrint this pagePin on Pinterest

5 comments to Because sometimes, we don’t “get over it”

  • Ah, nog zo iemand die al zo vroeg namen op schreef. Ik heb ook een schriftje op zolder waarin ik dat op die leeftijd bij hield 😉
    Ik herken wat je schrijft, zij het iets anders. Wij hebben een jongenstweeling en daarna 3 meisjes gekregen, waarvan 1 van de jongens als baby is overleden. Hij heette Jonathan, een naam die ik als 13 jarige ook al in m’n schriftje had staan. Wat vond (vindt, bij tijden) het moeilijk dat ik die naam niet meer kon zeggen tegen mijn zoon, op de manier waar ik van gedroomd had. Met zijn overlijden heb ik het jaren moeilijk gehad, en toen het beter ging hoopte ik heel erg dat ik nog een keer een zoontje zou krijgen. Dat zou voor mij als een soort afsluiting van een proces voelen, en ultieme dankbaarheid betekenen dat God ons gedragen had door die moeilijke tijd. Ik wilde het kind Juda noemen, wat God loven betekent.
    Maar we kregen, tot mijn verbazing, nog een dochter.
    We noemden haar Michal, vernoemd naar mijn man Micha, maar ook; het betekent; Wie is wat God is!? en daarin ligt dan voor mij: Hij staat boven ons leven, Hij geeft wat goed (voor ons) is. En soms, misschien bij sommigen vaak, is dat anders dan wij verwachten of hopen.
    Ik schreef destijds een blog over ‘Brother’s love’ http://zeeuwsemama.blogspot.nl/2013/11/brothers-love.html over hoe m’n zoon (en ik) het beleefde(n).

    Ik herken dat je blijft worstelen met je verlangen. Misschien is worstelen niet altijd het juiste woord. Het lijkt ‘iets’ wat ‘slaapt’ in je hart, maar van tijd tot tijd weer aanwezig is. Ik heb dat ook, daarin ben je niet alleen. Het mag er zijn, het maakt ons niet tot ondankbare mensen. (we zijn tenslotte allebei gezegend met kinderen)
    Toen mijn zusje een tweede zoontje kreeg, en hem Juda noemde, moest ik dat echt verwerken. Ik had een droom bij die naam, die zo bij ons leek te horen. Van een jongetje, lopend in het geruite jasje van m’n zoon, optrekkend met z’n vader en grote broer.
    Ik heb het shirtje met de naam erop, wat ik jaren eerder had laten maken, aan haar gegeven. Als een soort afsluiting.
    Het is goed zo.
    Verloren verlangens en vervlogen dromen zijn onderdeel van het leven. Ik leer, met vallen en opstaan, dat te omarmen. Het delen met elkaar en elkaar daarin laten zijn wie we zijn, vind ik zo waardevol. Daarom vond ik het fijn om je blog te lezen.

    Lieve groet!

  • Dank je wel voor je openheid. Ik vond het heel aangrijpend op te lezen.

  • El

    Hoi Naomi,

    Herkenbaar dat de pijn van iets waarvan je denkt dat je het hebt verwerkt en achter je gelaten, je ineens weer in alle heftigheid overvalt. Mooi verwoord dat in deze pijn altijd die God bij ons is die altijd genoeg is en ons alles zal geven wat we nodig hebben. Hij is onze Schepper en weet wat ons bezighoudt, weet van onze pijn en verdriet zelfs nog voordat we het Hem verteld hebben. Het mag ons bemoedigen en sterken dat God de leegte die er kan zijn in ons leven wil vullen met Zichzelf waardoor we mogen leven in vreugde en dankbaarheid voor Hem, ondanks ons verdriet. Sterkte en veel kracht maar ook vrede en vreugde van onze Hemelse Vader toegewenst! Groetjes El

Leave a Reply