Genezing na depressie

Je kan deel 1 van Sara’s verhaal hier lezensarasneyersRond mijn zestiende gleed ik als het gevolg van emotioneel misbruik langzaamaan in een depressie. Die periode was enorm donker en uitzichtloos. Het is raar te bedenken hoe een ziekte een mens kan veranderen.

Mijn ouders en zus wisten zich geen raad. Hoe ga je om met je kind/ zus die geen sprankeltje hoop ziet en je aanwezigheid en hulp niet lijkt de appreci?ren? Hoewel ik omgeven was door mensen die van me hielden en die het enorm moeilijk zouden vinden, moest ik er niet meer zijn, werd het steeds moeilijker om de volgende dag door te komen.
Mensen zeggen wel eens: ?Zelfmoord plegen is zo ego?stisch!? En ik geef toe dat ik dat vroeger ook dacht.
Maar, is het niet schrijnend dat mensen het leven soms niet meer zien zitten, ondanks de aanwezigheid van familie en liefdevolle naasten en dat hun hulp en steun de pijn niet verzacht?
Het feit dat mensen soms geen uitweg meer zien, soms als gevolg van een depressie, en besluiten om hun eigen leven te nemen…

Ikzelf heb ook op dat punt gestaan. Hoewel ik in die tijd ook al overtuigd christen was, leek het onmogelijk om uit de put te klimmen. Het liefste zou ik weg gaan van de pijn en moeite op deze aarde en al naar God toe gaan. Ik wist dat ik dan mijn familie veel pijn zou doen, maar het leven was een zware opgave en te moeilijk om te dragen.
Uiteindelijk heb ik nooit een poging ondernomen en wel om de simpele reden dat ik niet wist of ik wel naar de hemel zou gaan. Ja, ik was christen en ik geloofde diep in God, maar je eigen leven nemen, dat is toch tegen Zijn wil? -Tja, het is toch niet de moeite om voor altijd in de hel terecht te komen. Dan is het hier waarschijnlijk nog beter.-

Nu vind ik het grappig dat zo een onnozele vraag me in leven heeft gehouden. Maar het is Gods genade geweest.
Na lang zoeken vonden we een antidepressivum dat goed werkte en waar ik niet te veel bijwerkingen van had. Langzaam maar zeker leek de donkere hemel op te klaren en stapje voor stapje kroop ik de put uit. In 2010 voelde ik me terug goed en leek alles opgelost te zijn.

Totdat ik in juli hoorde dat mijn ouders uit elkaar gingen. Pets. Een slag in het gezicht. De wereld zoals ik die kende, stortte in. De relatie met mijn moeder viel in grote brokstukken uit elkaar. Ik kon het niet begrijpen, noch aanvaarden. Voor een lange tijd was ik zeer kwaad. De combinatie van het eerste jaar universiteit en deze gebeurtenis maakte dat de dokter mij afraadde om met de antidepressivum te stoppen.

In de zomer van 2011 nam ik deel aan Sport Quest. Het besef dat het allemaal en jaar geleden was, maakte me zeer zwaarmoedig. Ik was verdrietig en snel ge?rriteerd. Vaak was ik onvriendelijker dan ik zou willen.

Vorige zomer, in 2012, waren de deelnemers van Sport Quest in hetzelfde gebouw in Zaventem, waar mijn bandje repetitie had. Tijdens de pauze van de repetitie ging ik naar de zaal om de mensen die ik kende te begroeten. Op een bepaald moment kwam een meisje naar me toe, dat het jaar ervoor in mijn groep had gezeten. Haar mond viel letterlijk open van verbazing. ?Sara, je bent zo hard veranderd!!? ?Euh, ik heb enkel een nieuwe bril, hoor.? ?Neen, je straalt helemaal!?. Zonder dat ik het zelf door had, was God mijn hart beginnen genezen. Die genezing was blijkbaar zeer zichtbaar in vergelijking met hoe ik me toen in 2011 had gedragen en gevoeld.

Ik kan eigenlijk enkel concluderen dat God me steeds uit de put haalt en soms langzaam, maar wel zeker me laat herstellen. Hij is een goede Vader en trouw. Hij zal niet toelaten dat ik val en niet meer kan opstaan. Ook al lig ik misschien languit op mijn buik, God strekt dan zijn hand uit om me recht te trekken.

Deze post is deel van mijn 31 dagen serie ‘Meer zoals Mijn Vader’.

De serie bestaat uit verhalen van mensen uit verschillende achtergronden die delen hoe zij God leerden kennen, en hoe Hij ons leven kan veranderen.

Klik?hier?om naar de pagina van de serie te gaan.

MoreLikeMyFather

To share the Thinkings...Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterPrint this pagePin on Pinterest

Leave a Reply