Het allerbelangerijkste

Naast het hele verleden-verwerken gedoe was het belangrijkste ding, trouwens?veel belangrijker dan het verleden te verwerken, tijd met God doorbrengen.

Ik moet Hem heel goed kennen. Ik wil Zijn stem horen. Ik wil zo dicht bij Hem zijn dat Zijn houding mij be?nvloedt. Want mijn houding is niet zo fijn. Vraag het maar aan mijn man. Of neen. Neen, vraag het maar niet aan mijn man.

Ik ben niet echt ‘zoals Jezus’. Ik probeer het wel, om er van de buitenkant als Hem uit te zien, maar het is niet echt waar. En ik ben er redelijk slecht in, in dat doen alsof. En tja,.. hoe kan ik zoals Jezus zijn? Ik wil Jezus leren kennen en meer zoals Hem worden, maar ik lees mijn Bijbel maar 1 keer per dag, als het een goede dag is. Ik bid zo eens hier en daar, maar meestal is de dag al voorbij tegen dat ik door heb dat ik eigenlijk helemaal niet dicht bij Hem heb geleefd. Ik heb mijn leven geleefd, de hele dag, en dan bid ik aan het einde van die dag. Zelfs mijn goede dagen leef ik niet alsof God mijn alles is, mijn Vader, mijn beste vriend, de reden dat ik leef, diegene waar ik naar toe ga als mijn leven voorbij is. Ik leef mijn dagen vaak alsof Hij een extra ietsje is, aan de zijkant. Een van de dingen op mijn lijstje.

Als ik iemand wil leren kennen, breng ik tijd door met die persoon. Ik schrijf dan misschien brieven, of ik spreek ermee.?Ik ga er naar toe, nodig ze uit naar mij thuis. Als ik beste vrienden wil worden met iemand doe ik nog meer.

Als ik piano wil leren spelen, zou ik uren moeten oefenen. Als ik er echt uitstekend in zou willen worden? Dan zou ik nog veel meer uren moeten oefenen.

Mijn man,?diegene waar ik het dichtst tegen sta? Hij is helemaal in en door mijn leven gewoven, verwikkeld. Ik praat doorheen de hele dag met hem, bewust en onbewust. Ik leef mijn dagen automatisch een stuk in functie van hem.

Dus ben ik redelijk na?ef om te denken dat zo nu en dan in mijn Bijbel lezen en bidden me erg dicht naar God zou brengen. Na?ef en misschien een beetje lui. Of zelfs heel erg lui. Waarom heb ik er geen probleem mee om er aan te denken om naar Pride and Prejudice te kijken, of Gilmore Girls, en waarom is het zo moeilijk om eraan te denken om mijn Bijbel te lezen, dat toch God’s woord is? Om te bidden, wat toch een gesprek met God hebben is!

Of wil ik geen uitstekende, vakkundige God-liefhebber, Jezus-volger zijn?

Deze post is deel van een serie:

compassion-bloggers-motherhood

To share the Thinkings...Share on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Print this page
Print
Pin on Pinterest
Pinterest

2 comments to Het allerbelangerijkste

  • Nou, dit had ik niet zien aankomen, dat mensen.bloggen over God. Leuk dat je mijn blog dan wel s frequenteert en mijn IG volgt.

    Zelf geloof ik niet, maar toch graag gelezen.

    • Dag Nele, leuk dat je het wel graag gelezen hebt, ik weet dat het wel vreemd kan zijn voor mensen die niet geloven 🙂
      Ik volg je blog heel graag, ik ben eigenlijk nog niet zo lang in de ‘Belgische Blogsfeer’, aangezien ik begonnen ben vanuit de engelstalige. Vanwege een Australische vriendin die het ook deed 😉
      Leuk om verbazingwekkend veel leuke mensen te vinden in Belg?? die ook bloggen, ik had er geen idee van 🙂

Leave a Reply

  

  

  

  

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.