Alle kleine momentjes van het leven

galo-tn

Gisteren was een koude maar zonnige dag. Eigenlijk had ik naar buiten moeten gaan, maar dat deed ik niet. En ik heb er voor gekozen om me daar niet schuldig over te vinden. Morgen kunnen we naar buiten.

De zon maakte onze dag zoveel vrolijker, hij kwam door de ramen naar binnen gluren. Hij toonde ook al het vuil op de ramen, maar dat is niet erg. Omdat we verhuizen is het veroorloofd dat ons huis vuil en rommelig is. We gaan nu eventjes vergeten dat dat meestal zo is, ook als we niet verhuizen. Maakt nu helemaal niet uit. Het is vandaag dat telt, zo is dat.

In de voormiddag moest ik naar het stad gaan, en ik kon helemaal alleen gaan. Ik luisterde naar Rend Collective en zette de muziek echt super kei mega hard aan, en het was geweldig. En toen moest ik terug komen en zette ik hem weer super hard aan.

Nadat ik Abel van school had opgehaald, deponeerde ik de twee kleine ventjes in hun bedjes, en had ik een heel uur om te koken zonder jongentjes die aan mijn rok hingen. Het was… geweldig. Ik maakte eindelijk een recept van het boek ‘Bread and Wine’?door Shauna Niequist. Ik kocht het een jaar geleden omdat ik niet graag kook. Trina Holden beveelde het aan omdat het praat over het belang van de tijd die we rond de tafel spenderen. Over de banden die we daar maken, het belang van koken, al duw ik het vaak aan de kant en ben ik al blij als ik eten op tafel krijg. Het klonk dus als iets wat ik zou moeten lezen.

Ik heb nu iets meer dan de helft gelezen, en ik geniet er echt van. Shauna laat koken speciaal klinken. Er is in ieder hoofdstuk een recept, en omdat ze eerst praat over wanneer ze het eerst at enzovoorts, wordt het persoonlijk en wil je het gewoon maken. De recepten zijn niet eens zo moeilijk!

Ik maakte de ‘Really Simple Cassoulet’ (zoals ik al zei… niet ingewikkeld of moeilijk) en het was echt heerlijk. Mike vond het ook heel lekker, dus daar heb je meteen een tweede opinie.

Toen ik bijna klaar was, en het eten stond te sudderen volgens de instructies die ik heel flink volgde, maakte ik de jongens wakker om te voorkomen dat ze zouden slapen tot bedtijd. Ze speelden tot etenstijd, niet als engeltjes, maar goed genoeg. Omdat het eten mijn aandacht niet meer nodig had kon ik die aan hun geven, en dat was bevorderlijk voor de toestand van iedereen zijn humeur.

Na het eten knipte ik het haar van alledrie de jongens, relatief succesvol, al is het niet professioneel. Niemand stierf, en iedereen heeft zijn oren nog. Zonder schrammen. Om mijn humeur nog wat verder te verbeteren rekende?ik even uit hoeveel geld we jaarlijks sparen door niet naar de kapper te gaan, en ook dat was nogal?bevorderlijk voor mijn humeur. (Ik knip niet zo bijzonder graag haren, vooral niet van kleine jongens die het dramatisch vinden wanneer?er haar in hun mond terecht komt… never mind dat ze het er zelf in smeren)

Tractor-Elmendorf

Het was eigenlijk een hele goede dag, en het lukte goed om vreugde in kleine dingen te vinden. Ik kijk er naar uit om het morgen weer te doen. Ik wil van deze tijd in mijn leven genieten, of ik het nu leuk vind of niet. Ik moet vertragen, de tijd trager laten gaan door er helemaal mijn gewicht in te gooien,?ook?al zou ik soms liever hebben dat hij maar voorbij raast, met of zonder mij. Misschien wel liefst zonder mij.

Want echt… stel dat ik nog maar 2 maanden te leven had? En… hoe weet ik dat ik meer heb? En wat als alles wat ik in die twee maanden deed, wensen was, dat het voorbij was, wensen dat ik in een andere fase van mijn leven was?

Het zit zo…. deze twee maanden, deze kleine jaren, maken de grondlegging voor de latere jaren. Ik kan ze niet overslaan, of ze voorbij laten gaan en er maar wat bij staan, overleven in een mist. Deze jaren moeten net zo intentioneel zijn als de volgende.

Als Abel verrukt en verrukkelijk giechelt omdat ik hem zomaar een kusje geef, als hij dan zegt dat ik zijn vriend ben, dan denk ik dat ik het niet erg vind. Ik vind het niet erg om trager te gaan, om helemaal aanwezig te zijn. Morgen, als hij op en neer springt en gek wordt omdat er yoghurt op zijn favoriete papier is, dan denk ik er misschien anders over. Maar ik hoop, en ik bid, dat ik er aan herinnerd wordt om daar te zijn. In dat moment, met hem, het moment vertragen zodat we beiden kunnen denken. Het omdraaien en beter maken, samen. In plaats van de kleine noden aan de kant te schuiven met een vermoeide zucht, omdat ze zo. vermoeiend. zijn. Al die 121 momentjes, ieder uur, iedere dag.

Ik bid dat ik morgen niet 1, niet 3, maar honderden verrukkelijke, zalige momenten vind. Zelfs al moet ik er eerst de vuiligheid van afkuisen, voordat ik ze helemaal kan zien.

Amen en Amen.

To share the Thinkings...Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterPrint this pagePin on Pinterest

2 comments to Alle kleine momentjes van het leven

Leave a Reply