Als niet meer geloven een vaststelling is, geen keuze (deel 1)

Sara is mijn schoonzusje. Ze is Christelijk opgevoed, maar enkele jaren geleden zag ze het feit onder ogen dat ze niet meer geloofde. Ik heb haar gevraagd om haar verhaal neer te schrijven omdat ik de andere kant wil zien. Wanneer het verhaal niet gaat zoals je verwacht dat het zal gaan.

Ik wou graag horen hoe ze tot dit punt is gekomen. Hoe ze haar twijfels onder ogen zag en wat ze ermee deed.

Sara5Ex-christen. Een vreselijk woord, maar ik ben het. Naomi heeft me gevraagd neer te schrijven hoe ik op dit punt ben gekomen. Het is een lang verhaal geworden. Ik heb getracht het in te korten, maar het blijft zolang omdat ik heel graag wil dat wie het leest het hele proces min of meer kan volgen. Ik wil geen al te grote sprongen maken.

Normale twijfels en vragen

Ik heb natuurlijk getwijfeld als tiener. Wil ik dit leven, als christen, waarbij ik nooit zal zijn zoals mijn klasgenoten. Wil ik het buitenbeetje zijn dat in God gelooft? Ik twijfelde omwille van mijn gigantische behoefte om graag gezien te worden. Om te zijn zoals iedereen. Daarnaast had ik ook inhoudelijke vragen, de typische vragen: hoe kan God goed zijn en mensen naar de hel sturen? Hoe kan het dat God in het Oude Testament soms zo?n wraakzuchtige God is? Hoe kan de bijbel, een boek geschreven door zoveel verschillende personen, doorheen zo?n lange geschiedenis ?de waarheid? zijn? Waarom heb ik God nog nooit gevoeld, gezien, ? ?

Die twijfels waren niets. Ze waren normaal. Ze haalden nooit de grond vanonder mijn voeten. Ze waren deel van het puber zijn, deel van mijn karakter, deel van christen-zijn. Ze waren herkenbaar voor velen (hoewel ik meestal wat vroeger was met die vragen dan mijn gelovige vrienden), ze deden me nadenken, discussi?ren met vrienden, leiders op kamp, mensen uit de kerk.

Mijn twijfels situeerden zich steeds binnen de zekerheid waarin ik was grootgebracht: er steeds van uitgaand dat God bestond. Er steeds van uitgaand dat dit een persoonlijke God was, die me kende. Hoe kon ik daarbuiten, als ik dit vanaf de kleuterklas met de paplepel meekreeg. God bestaat, hij houdt van jou, hij kent jou. Mijn beste vrienden waren christenen, want alleen bij christenen kon ik echt mezelf zijn. Mijn vrije tijd bracht ik uitsluitend door met die vrienden, op christelijke kampen, weekends ? ?Het was waar ik me goed voelde, ik vond daar de diepgang die ik bij niet-gelovigen miste, er was een verbondenheid, ?

Alleen in de stad

En toen ging ik studeren. Ik ging op kot. In mijn eentje in de grote stad waar ik niemand kende. En ik leerde zoveel interessante mensen kennen! Mensen met diepgang! Overtuigd ongelovig, overtuigd agnost, politiek begeesterd, oprecht solidair.

Nieuwe vragen kwamen: wie is goed of slecht? Ik zag plots mensen van wie ik geloofde dat zij v??l beter waren dan de christenen die ik kende. Dat ze eerlijker in het leven stonden, de wereld waarin ze leefden wilden kennen en beter maken. Die niet alleen zweverig liedjes zongen en dachten aan ?later in de hemel? maar mensen die in het hier en nu leefden. Dit leven en hun omgeving analyseerden en wilden veranderen door zich politiek en maatschappelijk te engageren. Mensen die in plaats van elkaar ten allen tijde te verzekeren niet van deze wereld te zijn, hielden van de wereld waarin ze leefden en van hun medemensen! Mensen die geloofden in deze wereld en het een betere plaats wilden maken. Ik had dit nog nooit op die manier gezien bij christenen.

Sara1

Interessante vragen maar geen reden om mijn geloof te verliezen. Want, zo werd me gezegd: het is niet omdat je twijfelt aan christenen dat je moet twijfelen aan God. Zeker een goed punt, maar aan de andere kant: alles wat ik over God wist had ik wel van d?e christenen gehoord? De God die ik dacht te kennen, kende ik via hen.

Het bestaan van de zonde

Maar een andere vraag drong zich op, een veel fundamentelere vraag. Niet alleen w?e is goed of slecht, maar ook w?t is goed of slecht? Ik begon na te denken over een belangrijk fundament van het christelijk geloof: zonde. Geloofde ik in zonde? Ik zou toch zo zondig moeten zijn? Alles wat ik doe kan ik verantwoorden. Als ik foute keuzes maak vind ik die niet per se fout, ik heb er een reden voor en daar soms spijt van achteraf, maar zonde? Falen en fouten maken ons menselijk. Maken ons nederig en mooi, niet slecht.

Mijn conclusie was: ik geloof niet meer in zonde. Dus: ik heb geen vergeving nodig. Ik ben een mens, een mens maakt fouten, leert daaruit, valt en staat weer op. Moet ik daarvoor mijn hele leven vergeving vragen en vergeven worden? Moet ik mijn hele leven worstelen en zwoegen en mezelf inpeperen hoe slecht ik ben en hoe hard ik afhankelijk ben van Gods genade en goedheid? Goed en kwaad zijn volgens mij niet twee kampen die tegen elkaar strijden, goed en kwaad zitten in de mens en houden ons in evenwicht, maken ons mooi. Perfectie is niet mooi! Die perfecte God sprak mij niet aan. Zijn eisen om heilig te zijn waren zo frustrerend en ontmoedigend. De mens met zijn eerlijk geworstel, die spreekt mij aan.

Wordt vervolgd…kom morgen terug voor deel 2

Deze post is deel van mijn 31 dagen serie ‘Meer zoals Mijn Vader’.

De serie bestaat uit verhalen van mensen uit verschillende achtergronden die delen hoe zij God leerden kennen, en hoe Hij ons leven kan veranderen.

Klik?hier?om naar de pagina van de serie te gaan.

MoreLikeMyFather

To share the Thinkings...Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterPrint this pagePin on Pinterest

1 comment to Als niet meer geloven een vaststelling is, geen keuze (deel 1)

  • A caring person

    Who do you believe created us? HOw can there NOT be a God? I pray for Sara’s soul; that she may believe again and rest in the arms of our Lord and Saviour one day.
    I can’t imagine not believing in God or not loving Him or fearing Him.
    As believers, we should fear the Lord and His mighty awesomeness. This Catholic gal explains it well:
    http://www.barnhardt.biz/2014/01/18/the-one-about-fear-of-the-lord/
    There WILL be a judgment day. That alone makes me want to live my life for the Glory of the Lord and to please Him with the life He has given me.
    Sin does exist.
    Have you ever lied Sara? That is a wrong. A sin.
    Sin can’t be whitewashed. It is what it is.
    I love and pray for you.

Leave a Reply