Als niet meer geloven een vaststelling is, geen keuze (deel 2)

Sara3
Beangstigende vragen stellen in een veilige omgeving

Ik was in die periode erg ge?ngageerd bij de christelijke studentenvereniging Ichtus. Voor mij was dit een enorm verrijkende ervaring! Ik ontmoette intelligente mensen die vragen durfden stellen. Ik mocht er twijfelen, ik mocht er alle registers opentrekken en ik kwam steeds verder af te staan van wie ik geweest was, wat ik geloofd had, ? Dit zou veel beangstigender geweest zijn als ik dat alleen had moeten doen. Ik ben Ichtus heel dankbaar dat ik dat daar mocht doen. Zonder afgescheurd te zijn, nog steeds als deel van.

Zoeken naar Eva

In die periode stierf een hele goede vriendin van mij in een auto-ongeval. Zij was iemand waar ik heel erg naar opkeek: gepassioneerd door het geloof, enthousiast over God, zeer overtuigd! Toen ze stierf was ik er kapot van en door me in het geloof/God te verdiepen probeerde ik dichterbij haar te komen. Ik probeerde nog na te genieten van wie ze geweest was, en dacht dat ze bij God was en dus nog ?bereikbaar? op ??n of andere manier. Later besefte ik dat dit een deel van mijn verwerkingsproces was en ik eindigde veel verder af van God dan ik ooit was geweest. Ik had geen enkel begrip voor het verlies van deze geweldige vriendin. Ik had geen enkel antwoord gekregen, geen enkel gevoel van rust/berusting, geen enkele troost. Het is minder pijnlijk te geloven in toeval als het over Eva gaat, dan te geloven in een God die dit beslist heeft en die ook nog eens besliste mijn pijn en vragen op geen enkele manier te verlichten. Toch is ook dit niet d? reden waarom ik niet meer geloof.

God waar bent U?

Als voorzitter van Ichtus heb ik een jaar lang al mijn twijfels op slot gezet, het moest wel. Ik had me laten overhalen voorzitter te worden door goede argumenten: een voorzitter met twijfels is juist heel verrijkend, menselijk, God slaat met kromme stokken rechte slagen, ? . Maar als ik in dat jaar een blik wierp op mijn twijfels waren ze zo gigantisch, keek ik in zo?n gapend gat dat ik mezelf er wel van moest afschermen. Ik wist niet waar ik zou uitkomen als ik erin verder ging. Ik wist niet waar ik zou eindigen en vond dat niet verantwoord als voorzitter. Ik schreef in die periode dit gebed:

” God,

Ik weet niets meer. Ik weet niet meer wie de goeden en wie de slechten zijn.

Wie zijn die mensen die in U geloven? Wat doen ze met de wereld die U hen gaf? Wat doen ze met de mensen die U niet kennen? Hoe gaan ze met hen om? Hoe gaan ze met elkaar om? Brainwashen ze hun kinderen en elkaar? Leven ze op een eiland? Kennen zij U echt?

Wie bent U? Ik wil U graag kennen, maar dat doe ik niet. Hebben mensen echt een levende relatie met U? Ik wil die relatie graag, maar U lijkt al mijn hele leven afwezig.

Houdt u van mij? Ik wil het graag geloven maar ik kan het niet. Ik wil ontroerd zijn door uw offer maar dat ben ik niet. Ik wil van U houden maar dat doe ik niet. Ik wil uw reddingsplan begrijpen, maar ik snap er niets van.

Het betekent niets voor mij. Ik weet alles wat ze me honderd keer verteld hebben, ik weet wat de bijbel zegt… Ik ken antwoorden op veel van mijn vragen maar ze betekenen niets voor mij. Het zijn holle woorden. Ik begrijp ze niet, ze betekenen niets.

Ik wil U zoeken maar ik ben zo bang niets te vinden.

God, bent U daar? “

Aan rand van de afgrond

Toen ik voorzitter-af was gaf ik mezelf alle ruimte om te twijfelen, om te denken, maar vooral om eindelijk ook eens conclusies te trekken. Ik had ondertussen mijn huidige man ontmoet en ontdekt dat er toch tenminste ??n iemand was die me begreep. Ik had daarvoor al wat vrienden gevonden die me volgden tot aan mijn afgrond van twijfels, die ze deelden maar geen van hen had de moed te springen en te zien waar ze zouden uitkomen. Ik had de moed ook heel lang niet.

Het feit dat ik mijn man ontmoette, dat mijn proces zo herkenbaar voor hem was, dat wij ons zo begrepen voelden door elkaar zou je bijna w?l weer doen geloven ?. Alsof het voorbestemd was. Samen beseften we dat we niet gewoon van twijfels konden spreken. Dat als we eerlijk waren naar onszelf en onze omgeving, we geen enkele reden hadden om te geloven. We geloofden niet meer. Dat was geen keuze, maar een constatatie. Ik kon, als ik terugkeek op mijn leven, geen enkel moment bedenken waarin ik God had gezien. Ik had hele mooie dingen gezien, ontroerende dingen, veel warmte ervaren maar dat waren steeds mensen: christenen of niet-christenen, het maakte geen verschil. Ik geloof in de schoonheid van mensen!

Sara4

Waar ik nu sta

Ondertussen zijn we zo?n 4 jaar verder. Ik heb serieuze paniekaanvallen gehad: hoe kon ik dit leven vaarwel zeggen, dit comfortabele geloof waarbij iemand je gemaakt heeft, al je gedachten kent en van je houdt. Hoe kon ik deze geloofsgemeenschap vaarwel zeggen, waar ik mezelf kon zijn. Deze wereld die mijn wereld was, die ik zo goed kende en die mijn thuis was.

Ondertussen gaat dat beter. Wat ik het meeste mis is de gemeenschap, de mensen. Wat vond ik het heerlijk om naar grote evenementen te gaan, al die mensen te ontmoeten waar je zoveel mee gemeenschappelijk had puur door hetzelfde te geloven, de kerk, alle randactiviteiten, het engagement, het sociale gebeuren. Sinds ik in niets christelijks meer ge?ngageerd ben, merk ik dat mijn sociaal leven veel beperkter is. Ik mis het om maandelijks nieuwe mensen te ontmoeten, om druk bezig te zijn, om te plannen, ? Ik zou me natuurlijk perfect kunnen engageren in iets maatschappelijks in mijn buurt maar dat zal nooit die gemeenschap vervangen waar ik zolang deel van was. Ik mis het en het doet me vaak verdriet.

Het geloven mis ik niet. Het ontmoedigde me vooral en bemoedigde me zelden of nooit. Ik denk nog steeds veel na, ik pieker nog steeds en twijfel nog steeds: maar de positie van waaruit ik dat doe is comfortabeler. Ik ben absoluut geen athe?st, dat zou ik nooit kunnen: ik weet het niet. Natuurlijk wil ik graag een sluitend antwoord, een afgewerkte puzzel omdat mij dat rust zou geven maar ik geloof er niet meer in. Ik heb die hoop eindelijk wat opgegeven waardoor ik ook niet steeds die teleurstellingen moet verwerken. Dat geeft me veel meer rust en stabiliteit dan ik mijn laatste jaren als ?gelovige? gehad heb.

Deze post is deel van mijn 31 dagen serie ‘Meer zoals Mijn Vader’.

De serie bestaat uit verhalen van mensen uit verschillende achtergronden die delen hoe zij God leerden kennen, en hoe Hij ons leven kan veranderen.

Klik?hier?om naar de pagina van de serie te gaan.

MoreLikeMyFather

To share the Thinkings...Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterPrint this pagePin on Pinterest

Leave a Reply