Als je je afvraagt wanneer je jezelf zal vinden

Er bestaat een hardnekkige mythe dat we als kind opgroeien en een karakter vormen, als tiener ontdekken we wie we echt zijn, en als we volwassen worden, zijn we klaar om zelfverzekerd de wereld in te gaan, klaar om te zijn wie we zijn. En dan vinden we uit wie we echt zijn en voelen we ons niet erg volwassen en denken we dat ons leven zonder ons is verder gegaan.

Wat we niet helemaal door hebben, wat net uit ons handbereik rond dwarrelt? Is dat we zijn wie we zijn en dat al de hele tijd waren. We veranderen en blijven veranderen.

Ontdekken dat je iets graag doet als je 30 bent, betekent niet dat je jezelf niet helemaal kende tot nu toe. Of misschien betekent dat het wel, en dat is het net. God heeft ons zo complex en prachtig en vol verandering gemaakt dat we een leven nodig hebben om onszelf te leren kennen.

Als er iets nieuws je verhaal binnen komt, wilt dat niet zeggen dat wie je tot dat moment was een leugen was. Het was gewoon een ander deel van je verhaal, maar het laatste hoofdstuk is net zozeer deel van het boek […]

A picture doesn’t always say more than a 1000 words

’s Avonds zit ik op het trapje dat van de keuken beneden naar de living gaat, en ik wil een foto nemen. Voor Instagram, weet je wel. Omdat dit moment perfect is, en ik wil het onthouden. Want daar staat Mike, met Caleb op zijn voeten te dansen op Billy Joel, Piano Man. Gabriel springt van zetel naar zetel naar koffietafel. Abel die danst rond zijn papa en zijn broers, rennend en huppelend.

Maar Caleb heeft een oud joggingbroekje aan, en het valt af. Zijn t-shirt is vuil.

Gabriel heeft nog redelijk wat eten op zijn gezicht hangen. Met een genereuze hoeveelheid snot daarover en er rond gesmeerd. Abel zijn ene sok valt af en de andere zit over zijn broek en ik heb geen witte muur, die doen het altijd zo goed op Instagram.

Dus zit ik hier en kijk ik er goed naar, ik zit in een 3-D foto en hij gaat viraal in mijn hart.

Dit ongelofelijk perfecte moment dat er zo heel erg onperfect uitziet.

Ik lach naar Gabriel, die mij vertelt over de draak die hij zal doden. Al dansend en vallend, want hij is tenslotte mijn zoon en bijgevolg nogal onhandig.

Hij kijkt nog […]

De onesthethische Kerstboom

Nadat kerstbomen 10 jaar lang verboden waren geweest in ons huis, waren ze nu terug welkom. Met het enthousiasme van een 17-jarige viel ik de boom aan.

Hij zou prachtig zijn. En perfect. En helemaal geweldig.

Mijn zusje van 8 was het er helemaal mee eens, maar had die eventjes een andere mening over wat ‘helemaal geweldig’ betekende!

Om een of andere reden vond iemand het een goed idee om haar een gigantische, fluo-roos en geel hart aan een touwtje te geven. En mijn zusje was er helemaal van overtuigd dat het versiering was voor de kerstboom. Niets wat ik zei kon haar doen inzien dat het niet waar was.

In mijn jachtig streven naar perfectie gebruikte ik mijn grote mond om bazig iedereen te dirigeren. En probeerde ik de verwoesting die 4 kinderen tussen de 3 en 8 jaar een kerstboom kunnen toebrengen, te beperken. Uiteindelijk liet ik ze alles hangen waar ze het hangen wilden, want dat deden ze toch. Met het geniale plan van alles te herdoen eens ze in bed lagen.

Met een gezellige kop thee en een kritische blik stond ik even later voor de boom en verplaatste ik de meeste dingen. Het […]

Die keer dat ik mijn benen wou breken. Ook wel getiteld “In which I feel like sh*t”

Ik zou graag energie hebben en me geweldig voelen. En dan bedoel ik: ik wou dat ik geen Fibromyalgie had.

Daar wil ik mee zeggen, ik wou dat ik niet constant hoofdpijn had, ik wou dat ik niet 6 op de 10 dagen keel- en/of oorpijn had. Ik wou dat ik niet het gevoel had dat ik van net onder mijn huid tot aan mijn botten aan het branden was op de slechtere dagen, dat het niet was alsof er gigantische rekkers waren teruggesprongen over mijn hele lichaam. Want altijd als ik een rekkertje wil schieten, springt het terug.

Ik wou dat ik geen lage rugpijn, nek en schouder pijn had. Dat ik niet op willekeurige plaatsen scherpe pijnen had en dat ik me niet uitgeput en koortsachtig zou voelen. Ik wou dat havermoutpap roeren, aardappelen pureren en kinderen opheffen, autogordels vastklikken en zitten en staan en niet de hele dag in bed liggen met een warme water fles niet zo erg veel pijn en zo heel erg vermoeiend zou zijn.

Ik wou dat ik geen spieren had die me vertelden dat ze ontstoken waren terwijl die ontsteking maar in hun verbeelding zijn. Wie wist er dat spieren verbeelding […]

Het is goed

? Er zijn drukke mensen en rustige mensen, trage en snelle, vrolijke en melancholische. Er zijn allemaal soorten mensen en er zijn allemaal soorten dagen.

Drukke en rustige, vrolijke en melancholische. Dagen vol plannen en dromen en energie, dagen die leeg, moe en zonder visie zijn.

Er zijn mensen die in extremen leven en daar ben ik er misschien een heel klein beetje een van. Als er een vrolijke dag is ben ik er zeker van dat alle dagen nu altijd zo gaan zijn, of wil ik er in ieder geval voor zorgen dat ze zo zullen zijn. Als er dan een trage, visieloze dag langs komt word ik opslag depressief en ben ik er van overtuigd dat alle dagen nu altijd zo gaan zijn.

Als er iets is wat ik nu wel geleerd heb is dat ik niet altijd moet letten op hoe ik mij daarover voel.

Want zoals in een lied dat ik altijd al prachtig heb gevonden…It is well with my soul. Het zal altijd goed zijn met mijn ziel.

Er is een alles overheersende aanwezigheid, die me niet opslokt in een gevoelloze zwartheid. ?Die helemaal met me mee gaat als ik in de wolken ben.

[…]

My fairy garden – voor regenachtige of koude vakantiedagen. En gebroken theekopjes

Zonnige zomer dagen. Ik doe mijn ogen toe en ik lig naast een beekje dat gezellig verder kabbelt naast me. Kleine bloemetjes fleuren het gras op.

Een klein huisje staat een paar meter verder, deuren open en binnen staat er een theepotje dat een sliertje rook maakt in de keuken.

Een konijn snuffelt en eet klavertjes onder de struiken achter mij en ik beweeg me niet, want ik wil hem niet afschrikken.

Vlinders and vogels zingen in de bomen, de zon schijnt en alles schittert en fonkelt?op de zaligste, kalmerende manier.

En dan word wakker van een lawaai dat voortkomt uit de keuken en niet veel goeds voorspelt.

Daar ligt het. Mijn allerlievelingste theekopje.

Ik neem de stukjes en net voor ik ze in het zakje doe om weg te gooien verander ik mijn gedachten, leg ze op het aanrecht.

Mijn slimheid en hersenen en buitengewone intelligentie vertellen me dat dat niet mogelijk is. Dus doe ik wat ieder ander mens zou doen in zulk een situatie.

Ik Google het.

Pinterest heeft wat hele leuke ideetjes, zoals juwelen maken en mozaik dienbladen met gebroken porcelein.

Maar dat wil ik niet. Dan moet er een porselein knipper en speciale lijm […]

Wachten

*UPDATE*

Ik vond het geweldig om iedereen zijn stukje over Wachten te lezen, en hetgene dat mij het meeste bij bleef was Biddend Wachten van Johanneke.

Wachten is zo geen populair iets, dat is het nooit geweest en?het wordt er niet beter op. Om die kleine momenten te gebruiken om naar God’s troon te gaan, om voor de mensen rondom ons te bidden, dat is iets waar ik vaker aan wil denken. Ik vond het een mooi stuk om te lezen 🙂

Iedereen, bedankt voor jullie inzendingen. Ze waren allemaal echt fijn!

Johanneke, proficiat, en veel plezier met het organiseren van de volgende bloghop. Ik ben al kei benieuwd naar het thema 🙂

————-

Ik deed even een sprong in de lucht omdat het wel fijn was de bloghop van September te winnen. Dankjewel Henny 🙂 Het thema dat ik voor deze maand koos is ‘Wachten‘. Voor diegenen die willen meedoen, scroll helemaal naar onder voor de regels. ? ? ? ? ? ? ? ? ? ?

Aan het eind van het zand en het begin van het water dat altijd maar komt en gaat. Voeten in het natte zand, en de golf is er weer, overspoelt […]