Klein

snorklingIk ga het water in, en ik voel me groot.
Opgewonden en me sterk voordoend ga ik het ijskoude water in, al lachend met mijn man en schoonzus die nog altijd in het ondiepe staan en niet verder de bevriezende natheid in willen.
Mijn hoofd net diep genoeg in het water zodat mijn duikbril onder water blijft, en hoog genoeg zodat mijn luchtbuis voor zuurstof boven water blijft, drijf ik op de zachte golven.
De vorige keer dat ik ging snorkelen was het toverachtig. De zon schitterde en ik voelde me net een zeemeermin, zwemmend tussen een school vissen. Ik kon ze bijna aanraken.
Deze keer schijnt de zon niet. Ik zie vissen, coralen en het zeewier drijft er ontwijkend tussen, maar deze keer is het water donker en bedrijgend.
Plots stop ik. Er is een diepe scheur in de grond, een grote kloof. Het is angstaanjagend. Alsof er ineens iets mijn voet kan vastgrijpen en me naar beneden trekken.
Niet meer stoer of groot bibber ik en wacht op Mike. Hij wil dat ik de gele dobber aanraak.
We zwemmen er naartoe, maar ik moet mezelf forceren; Iets aan die diepe, donkere geulen maakt be doodsbang. Ik raak het drijvende gele ding ?aan en zwem terug alsof mijn leven er van afhangt.
Ik zag het anker dat het aan de bodem vande zee vasthield. Diep, donker en mossig rijkte het verder en verder de diepte in.
Als we terug aan het rotsstrandje zijn kan ik niet warm worden en bijf ik bibberen, en wat mijn schoonbroer zegt beschrijft hoe ik mij voel.
‘Ik voelde me zo nogelofelijk klein in die enorme ocean’
Ik moest er gewoon uit.
God? Hij houd die ocean in Zijn hand.
Ik? Ik zwem er in het vervolg liefst alleen maar in als het toverachtige, zonnige dagen zijn.
Geschreven voor Five Minute Friday bij lisajobaker.com
To share the Thinkings...Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterPrint this pagePin on Pinterest

4 comments to Klein

  • Oh yes… I know that exact feeling and I feel the same way. How hard it is to trust our safety, when we can’t quite make out what lies ahead {or below}.

  • You summed up exactly how I feel about swimming in open water. There is always that irrational fear after the initial surge of independence. Feeling small is eye opening and you capture that perfectly. Great writing!

  • Omily! So glad you came by my blog so I could meet you! The last paragraph of this post literally brought tears to me eyes because I could somehow sense how one might feel in that moment. When I went to Glacier National Park, I had a similar experience as we drove and wound our way up through the vast mountain range. I stared out the window and cried and said to God, “And you consider ME your greatest creation?” I was overwhelmed at that moment. I had been to the Rockies before, but the Rockies were like ant hills compared to what I experienced at Glacier Park. It was amazing. I can imagine the image of the ocean is a similar feeling with perhaps some fear thrown in because of the dark unending expanse. I’m glad God can cup it all in the palm of his hand. We are surely safe there!

  • I loved this! Keep up the great writing. 🙂

    Blessings!

Leave a Reply