De perfecte zomer dag

Appels plukken in een verlaten boomgaard (klinkt ‘verlaten boomgaard’ niet supper romantisch? In het engels klinkt het nog beter. ‘Deserted orchard’. Aaaah :))

De aardbeien zijn er nog!

Besjes voor kleine jongens

Appeltjes eten.

Ik denk dat God deze boomgaard hier voor ons heeft laten groeien.

Jaja. Misschien een beetje zelf-ingenomen.

Naar huis wandelen om naar bedje te gaan.

De Australie kleren aan, om ook nog wat sentimenteel aan Aunty Cel te kunnen denken. En de onbekende Uncle Al.

Net zoals de kippen in de tuin me als een ‘homesteader’ laten voelen, laat deze boomgaard me als een pionier op het frontier voelen. Eten uit het wild, weet je wel.

Ik denk dat ik deze winter aan deze dag ga terugdenken. Als ik twee dikke truien aan heb en drie paar sokken en me afvraag hoe het voelde toen het zomer was.

Dit is voor mij de perfecte zomerdag.

Wat is jou idee van ee perfecte zomerdag? Heb je hem gehad deze zomer?

?

?

[…]

Mijn mama

Mijn mama heeft 7 kinderen groot gebracht.

Goed…groot zullen we nooit worden. ?Maar toch wel volwassen. Of we doen toch alsof.

En 4 van de 7 zijn nog niet helemaal groot.

Maar het punt dat ik wilde maken…mijn mama is een heldin.

Abel was fruitpap in zijn haren aan het smeren.

Gabri?l was aan het gillen. Zo rood als een tomaatje zag hij.

En ik had veel zin om…

Wel ja, om vanalles te doen dat ik niet moet doen. En misschien had ik ook wel zin om lekker mee te gillen.

Maar toen kwam mama. And the sisters. (en the brothers)

Mijn twee zusjes ruimden zomaar de de living op. En veegden de vloer ook nog eens!

Mama nam Abeltje voor haar rekening.

5 minuten later was de fruitpap in z’n buikje, uit z’n haartjes, en liep hij weer vrolijk rond.

Mama had haar kleine naamgenoot vast en die vond het wel fijn om nog een zielig na-weentje te doen terwijl z’n oma hem vertroetelde.

En ik had weer een hoofd gekregen!

En een proper huis!

Vijf Minuten Vrijdag – Alledaags

Als ik het woord hoor, klinkt het negatief. Saai. Alledaags. Gewoon…

Maar ik denk niet dat het zo moet zijn.

Maakte God dit ook niet? Dit alledaags, gewoone?

En houdt Hij hier ook niet van? En zal het binnen 20 jaar niet veel beter lijken? Nu zit ik er midden in. Het put me uit. Ik wil geen enkele luier meer vervangen. Ik wil slapen. Ik wil naar de badkamer gaan. Alleen. Is vandaag bijzonder? Neen. Niet echt. Tenzij je het feit dat ik vandaag nog meer spuug over me heen kreeg een speciale gelegenheid vindt.

Maar over 20 jaar zal ik dit allemaal missen. Ik zal dat warme lichaampje dat s’nachts voor me huilt, dicht tegen me aan kruipt, stopt met huilen als ik het op pak…ik zal het missen. Ik zal het missen om een peuter naast me te hebben staan die me helpt met brood bakken en over bloem smost tot onze kleine wereld wit is.

Ik zal het allemaal missen. Nu niet echt. Omdat ik het heb. Omdat ik ook de vervelende dingen die erbij horen heb.

Nu voelt het zo alledaags aan. Maar over 20 jaar zal het een bijzondere, lieve herinnering zijn.

En […]