Als de zonneschijn surrealistisch is

Gisteren ochtend bracht ik de twee jongens naar school en het was een hele normale dag. Caleb bleeft thuis met papa. Ik kwam terug thuis en vond hem op papa’s schoot en voor waarschijnlijk de eerste keer in zijn kleine leven verkoos hij bij papa te blijven in plaats van naar mama te komen zoals hij gewoonlijk wil. Met een zelfbewuste glimlach deed hij wat alsof-verlegen. En dan ging zijn blik weer naar de Baby Einstein film die hij keek op papas’s telefoon. Gelukzaligheid straalde van zijn gezichtje af.

Als we daar zo zaten, onze jongste aan het bewonderen, werden we onderbroken. Een vriend belde op om te vragen of we het al hadden gehoord van Zaventem. Dat hadden we niet. Een paar seconden later scrolden we langs de nieuwswebsites, het nieuws van de laatste seconden proberen te vinden.

Ja, nu wisten we het.

1 dode. 4 doden. 6 doden. Het bleef klimmen, samen met nog een explosie. En zo ver als we nu weten zijn het er 34. Dan nog de vele gewonden.

Nadat ik het nieuws gehoord en gelezen had ging ik met mijn schoonzus mee om haar auto te kuisen en om verse melk te kopen. Het […]