Die keer dat ik mijn benen wou breken. Ook wel getiteld “In which I feel like sh*t”


cloudsonthelake
Ik zou graag energie hebben en me geweldig voelen. En dan bedoel ik: ik wou dat ik geen Fibromyalgie had.

Daar wil ik mee zeggen, ik wou dat ik niet constant hoofdpijn had, ik wou dat ik niet 6 op de 10 dagen keel- en/of oorpijn had. Ik wou dat ik niet het gevoel had dat ik van net onder mijn huid tot aan mijn botten aan het branden was op de slechtere dagen, dat het niet was alsof er gigantische rekkers waren teruggesprongen over mijn hele lichaam. Want altijd als ik een rekkertje wil schieten, springt het terug.

Ik wou dat ik geen lage rugpijn, nek en schouder pijn had. Dat ik niet op willekeurige plaatsen scherpe pijnen had en dat ik me niet uitgeput en koortsachtig zou voelen. Ik wou dat havermoutpap roeren, aardappelen pureren en kinderen opheffen, autogordels vastklikken en zitten en staan en niet de hele dag in bed liggen met een warme water fles niet zo erg veel pijn en zo heel erg vermoeiend zou zijn.

Ik wou dat ik geen spieren had die me vertelden dat ze ontstoken waren terwijl die ontsteking maar in hun verbeelding zijn. Wie wist er dat spieren verbeelding hadden?

Ik wou dat, al heb ik die dingen, ik niet het deprimerende gevoel had van niets gedaan te krijgen, de toekomst groots en grijs voor me, de angst van door de dagen heen te moeten gaan en dan nog meer dagen en daarna nog wat.

Ik wou dat ik in bed kon liggen zonder mijn vinger pijn te doen omdat die het laken aanraakt. Het is nu eenmaal zo, dat je niet in bed kan liggen zonder de lakens aan te raken. Ik geloof niet dat ik in slaap kan vallen terwijl ik boven het bed zweef.

Het zou toch tenminste leuk zijn om écht koorts te hebben en daarna beter te worden, en niet altijd en iedere dag koorts te voelen zonder koorts te hebben en nooit beter te worden.

En toch is het zo.

Misschien zal ik me ooit beter voelen, maar nu dan toch nog niet. Ik heb God al gevraagd om me te genezen en ik heb Hem ook al gevraagd om me niet te genezen als die de beste manier is om mij te verfijnen en als dit de manier is om me vriendelijk, zachtmoedig, liefdevol, geduldig, vergevingsgezind en mild te maken, want nog meer dan dat ik me gezond wil voelen en energie wil hebben, wil ik die dingen zijn.

En als God in Zijn alwetendheid weet dat ziek zijn en pijn hebben me meer als Hem zal maken dan gezond zijn en allerlei dingen voor Hem doen zou doen, alsjeblieft, laat me dan niet grommelen en uitroepen en Hem smeken om het te laten stoppen.

Dus vertrouw ik op Hem omdat Hij het het beste weet. En als die het beste is voor mij, laat het dan zo zijn.

Ongeacht welke dingen Hij mij geeft, wil ik Zijn naam eren. Ik wil Hem eren in ziekte en in gezondheid, als ik me vrolijk voel en als ik me helemaal nikske vrolijk voel.

Ongeacht of de dingen die Hij geeft leuk en spannend zijn, of zwaar en vermoeiend. Ik wil Zijn naam groot maken en Hem volgen.

Want ik houd van Hem, wat er dan ook gebeurt, en ik zal altijd van Hem houden.

Met andere woorden, ik zal niet meer wanhopig hopen dat ik mijn benen breek zodat ik wat weken geforceerde bedrust krijg. Ik zal het dan toch proberen niet te wensen. (En echt, zelfs een appendicitis is voldoende)

Want meer, altijd meer, wil ik Hem, verlang ik naar Hem. Verlang ik ernaar dat Zijn liefde een vast en onwrikbaar deel is van mijn woorden, daden, gedachten en motivaties.

Om standvastig te zijn, in en door en met Zijn liefde.

rosesintwilight

To share the Thinkings...Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterPrint this pagePin on Pinterest

3 comments to Die keer dat ik mijn benen wou breken. Ook wel getiteld “In which I feel like sh*t”

  • El

    Hoi Naomi,

    Heel veel sterkte met deze ‘doorn in je vlees’ zoals dit in de eerste Korinthe-brief genoemd wordt. Het kan inderdaad moeilijk zijn om heel je leven volkomen over te geven aan God maar tegelijk geeft het heel veel rust en vrede als we ons aan Hem toevertrouwen. Hij weet hoe ons leven Hem het beste en meeste kan verheerlijken. Hij wil en zal je altijd helpen om je last te dragen en zal je vullen met vreugde en vrede.

    Bedankt dat je dit aan ons toevertrouwd in deze blog.

    Ik zal voor je bidden!

    Hartelijke groetjes van El

  • Sterkte Naomi en dat je gebeden voor wat verbetering ook maar gehoord mogen worden.

    FMS is een rotziekte. Ik heb het naast HMS ( hypemobiliteitsydroom) en vind het na 35 jaar ook wel eens welletjes!

  • Nathan Yoder

    I’ll be praying for you. Your posts almost always inspire me.

Leave a Reply