De onesthethische Kerstboom

kerst
Nadat kerstbomen 10 jaar lang verboden waren geweest in ons huis, waren ze nu terug welkom. Met het enthousiasme van een 17-jarige viel ik de boom aan.

Hij zou prachtig zijn. En perfect. En helemaal geweldig.

Mijn zusje van 8 was het er helemaal mee eens, maar had die eventjes een andere mening over wat ‘helemaal geweldig’ betekende!

Om een of andere reden vond iemand het een goed  idee om haar een gigantische, fluo-roos en geel hart aan een touwtje te geven. En mijn zusje was er helemaal van overtuigd dat het versiering was voor de kerstboom. Niets wat ik zei kon haar doen inzien dat het niet waar was.

In mijn jachtig streven naar perfectie gebruikte ik mijn grote mond om bazig iedereen te dirigeren. En probeerde ik de verwoesting die 4 kinderen tussen de 3 en 8 jaar een kerstboom kunnen toebrengen, te beperken. Uiteindelijk liet ik ze alles hangen waar ze het hangen wilden, want dat deden ze toch. Met het geniale plan van alles te herdoen eens ze in bed lagen.

Met een gezellige kop thee en een kritische blik stond ik even later voor de boom en verplaatste ik de meeste dingen. Het Roze Lelijke Hart verhuisde ik als eerste, achteraan in de boom, waarna de meeste andere dingen hun juiste plaats vonden. En daarna ging ik met een voldaan gevoel naar bed.

De volgende ochtend stond ik op, wat later dan mijn broertjes en zusjes, want mensen van 17 appreciëren dat ding dat Uitslapen heet, en mensen van 8 en daaronder snappen dat zo niet. Ik wandelde de living binnen en daar hing het dan. Trots, vooraan in de boom hing het in al zijn roze glorie te pronken.
De rest van dat kerstseizoen was het een dagelijks gebeuren: ik hing het hart vanachter in de boom, en mijn zusje hing het terug in zijn rechtmatige plaats vooraan.

En iedere kerst tot ik trouwde en het huis uit ging, deden we diezelfde dans. Ik kon niet begrijpen waarom mijn moeder dat onnozele ding niet gewoon naar achter verhuisde met de niet mis te verstane boodschap dat het daar moest blijven.

Tot op de dag van vandaag hangt dat roze hart in de kerstboom van mijn ouders, al vind ik persoonlijk dat mijn zusje van 18 nu toch beter moet weten. Dat dat hart bijvoorbeeld geen kerstversiering is.

Maar ik wijk af.

Ik snapte nooit waarom mijn moeder zo verfoeilijk onbehulpzaam was in mijn streven naar de perfecte boom.

Tot dit jaar.

Ik heb toevallig 3 kleine, drukke jongens. En als je niets over jongens weet dan zal ik je eens 1 ding vertellen. Jongens van 1, 4 en 5 zijn geen begaafde Kerstboom-Versierders, maar ze lijden onder de illusie dat ze dat wel zijn. En dus hangen ze grote ballen vanboven en strooien ze alle dingen overal in het rond met geen oog voor kleur of grootte. Nu heb ik wel graag een chaotische boom en ben ik niet zo’n fan van bomen met een kleurenthema, maar dit was… alsof de kerstversiering had overgegeven in de boom.  Er is wel zo iets als te ver gaan.

Toen ik wat later op de bank zat nadat ik ze had ingestopt, dronk ik mijn geliefde thee en bekeek ik de boom.

En daar was het.

Een Kleine persoon had zijn Superman-auto in de boom gestoken, net onder de ster.

En? Dat was het moment waarin ik ontdekte dat al dat harde pionierswerk dat mijn kleine zusje al die jaren geleden heeft gedaan, eindelijk zijn werk deed. De Superman auto bleef in de boom, net als het papieren ruimteschip dat de volgende dag verscheen.

Het vreemdste? Ik vind het niet erg. Ik vind het geweldig dat mijn jongens een Superman auto en een ruimteschip in de boom hangen. En ik vind onze boom prachtig, ondanks de rommel.

Want hij doet me denken aan het feit dat God niet enkel de monochrome, bij elkaar passende kerstversiering wil, die de wereld goedkeurt. De mooie en getalenteerde, met succes verhalen. Die dit jaar toevallig hip en in zijn.

Hij wil de gebroken slee en het papieren ruimteschip en de scheve ster.

Hij wil ons, niet alleen diegene van ons waar wij allemaal naar op kijken.

Hij wil de vervelend luide, de sociaal minder begaafde. Het lange meisje en het korte meisje. Hij kiest diegene die wil bijkomen en diegene die gewicht wil verliezen.

Die met het perfecte haar, de man die vals zingt. De mama die koekjes bakt met haar kindjes en de mama die onderweg naar de kerstdienst nog riep tegen haar zoon. Die met trots worstelt en die probeert te stoppen met vloeken en roken.

En het is niet dat Hij niet alles weet van ons, en ons daarom aanvaardt en tolereert. Hij kent alles, ons falen en onze successen. En Hij kiest ieder van ons voor Zijn boom in Zijn woonkamer, en Hij lacht groot en diep en verwelkomend.

 

2 comments to De onesthethische Kerstboom

Leave a Reply