De hele moedige tulpen

Tulips2
Mijn tulpen staan dapper in de wind. Ze worden bijna omver geblazen, ze raken?bijna de grond als de wind op z’n hardst blaast. Ze zien er maar fragiel uit, alsof een klein zuchtje wind hun blaadjes zou afblazen. Hoe houden ze zo goed vast?

Tulips3
Ik wil ook dapper zijn in de wind.

Ik wil mijn blaadjes en kleuren goed vast houden. Ziet dat er dan uit als moedig zijn, met een lach, liefde en vreugde?

Ik wil die dingen vast houden terwijl ik voorover buig, terwijl de wind recht op mij af komt en me bijna doet omver vallen. En dan terug recht staan.

Ik denk soms wel eens dat mijn leven moet zijn als dat van een tulp in een mooi groen bloemperkje op een zonnige dag in juni, heel de dag en iedere dag.

Als het dan niet zo is, begin ik al snel te denken dat het allemaal verschrikkelijk is en dat ik verschrikkelijk ben, en dat alles altijd verschrikkelijk zal zijn, alsof er iets heel erg mis is met mijn leven en met mezelf.

Ach, domme ik. Ben ik dan zo snel gefopt? In ontevredenheid geluisd?

Blijkbaar toch wel.

Er is regen en er is zonneschijn en er zijn donkere wolken, er is modder en zand en er zijn rupsjes, cocons en vlinders. Er zijn olifanten die hun baby 21 maanden dragen! Er zijn woestijnen en jungles, bergen en dalen, meren met water dat rustig stil staat en stroompjes die zo snel als ze kunnen voorbij razen. Er zijn stormen en regenbogen en er was de schepping en het kruis en al deze dingen zijn het leven en de wereld.

En ik zeg dat ik nooit moe wil zijn en me nooit wil vervelen en ik wil dat alles me meteen lukt zoals ik het me had ingebeeld vanaf de eerste keer dat ik het probeer. En ik wil dat alles leuk en blij is voor mij.

Want mijn eerste stapjes in koken en naaien en geduld en liefde zijn niet eens half zo schattig als Caleb’s eerste stapjes.

Hij heeft sinds 20 januari eerste stapjes en doet het nog altijd niet helemaal zelf. Maar hij doet dat net-niet-stappen zo ongelofelijk goed.

Hij kijkt naar me en glimlacht en waggelt naar me toe, 5 stapjes per keer, zo trots als iets. Dan kruipt hij verder of valt hij in mijn armen.

Bijna 3 maanden van eerste stapjes. Eerst kreeg mijn moederlijke trots in de verwezenlijkingen?van mijn kinderen een deukje maar nu geniet ik van het schattige. Ren nog maar eventjes niet, kleine schat. Blijf nog eventjes naar me toe waggelen met die aarzelende eerste stapjes.

Herinner me er nog eens aan dat ik niet vanaf deze seconde en voor altijd daarna perfect kan zijn. Herinner me eraan dat ik nooit moet stoppen met proberen.

Herinner me eraan om in de armen van mijn Vader te vallen, net zoals jij in de mijne valt, dat Hij naar me kijkt met een glimlach vol liefde, net zoals ik lach met mijn buik vol liefde, grote gevoelens die mijn hart laten voelen alsof het gaat barsten.

Is dat waarom Hij jou aan me gaf? Of deed Hij dat gewoon omdat Hij echt heel erg graag nog een kleine Caleb had op deze planeet die hij maakte?

Herinner me daaraan, kleine schat.

Om te buigen en omhoog te komen, om niet te breken en in het vuil te vallen gewoon omdat ik me zo druk maak vanwege het buigen.

tulips1
To share the Thinkings...Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterPrint this pagePin on Pinterest

5 comments to De hele moedige tulpen

Leave a Reply