Boom

littleguysEen boom is een sterk ding. Iets zekers.
Toen ik 6 was woonden we in de stad en we hadden in onze tuin een gigantische boom. Een paar jaar geleden bezochten we de gemeente die daar samenkomt op de eerste verdieping van het gebouw waar we woonden. En ik was heel verontwaardigd dat ze onze boom hadden omgekapt. Alsof ze een stuk van mijn kindertijd hadden omgekapt. Er is nu een creche in onze living en het gras is lang met vooral onkruid en ik probeer 3 kleine kinderen rond te zien rennen. En papa die grote tekeningen maakte op het bord en hey! Waar is dat bord naar toe, mensen?

In ons volgende huis hadden we een boom met een touw waar je aan kon zwieren. De boom stond boven op een heuveltje, dus je kon het touw pakken en echt van het bergje vliegen. Heel romantisch?en echt, weet je wel.

Het huis daarna had populieren waar we in konden klimmen. Omdat de top ieder jaar afgezaagd werd konden we op het vlakke stuk staan en waren we verborgen door de takken die er rond omhoog groeiden.
En dan was er de treurwilg met een schommel waar ik soms weende en lachte. In het kleine bosje ernaast zijn nog resten van het kamp dat we als kinderen bouwden. Er zijn nog wat dromen blijven hangen in de spinnenwebben rond ons kamp.

In het laatste huis van mijn ouders zijn kleine appel boompjes die ik nog hielp planten voordat ik trouwde. En nu zijn het tiener bomen!

Ik ben doorheen mijn leven al met veel bomen vrienden geworden. Bomen zijn zo knuffelbaar. Beschermend. Vriendelijk. Ze zijn er gewoon…

Zoals bomen horen te zijn.
Een beetje zoals Jezus. Alleen heb ik Hem nog nooit letterlijk geknuffeld of omhelsd. Ik vraag me af of we dat in de hemel gaan doen.

Gelinkt met Lisajobaker.com voor?Five Minute Friday. Vijf minuten spontaan en ongewijzigd schrijven over het woord ‘boom’.

To share the Thinkings...Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterPrint this pagePin on Pinterest

1 comment to Boom

Leave a Reply