Onder de zandstorm

Aan mij, soms.

Aan jou, nu. Of dan.

Ik wou dat ik je kon omhelzen in een cirkel van veiligheid.

Dat ik je mijn zekerheid kon geven, dat alles goed komt al is alles te moeilijk.

Zou ik dan de aventuren van je ziel stelen?

Ik zou dat ik je kon tonen dat er hoop is die een warm licht geef, zelfs al voel je het niet. Het is er, net als de zon zelfs al is die niet zichtbaar in jou vandaag. Misschien is hij net om de hoek, wachtend op de ochtend.

Ik wou dat ik je kon doen verstaan dat je het niet moet voelen…
Dat je niet OK hoeft te zijn.

Dat er een dag komt dat al deze donkerte weg glijdt, en je zal aarzelend naar voeren stappen. Voorzichtig vind je dan uit dat je zo heel triomfantelijk bent. Dan zal je je schouders recht trekken, lachen en vol moed vooruit stappen.

Ik wou dat ik je kon tonen hoe hoog en diep en wijdt Zijn liefde voor jou is.
Ik wou dat ik altijd de juiste houding had en de juiste woorden kon spreken zodat je overtuigd zou zijn.

Dat ik zou kunnen vooruit spoelen. Ik zou nog verleid kunnen worden om het te doen, maar zou ik je dan voorbij jagen, voorbij datgene dat je toont wie je bent?

Ik wou dat ik je kon tonen hoe vredevol de grond waarop je staat is, onder de woedende zandstorm.

k wou dat ik je de blauwe lucht kon tonen, de schittering in de bloemen rondom ons.
Ik wou dat ik je de muziek kon laten horen die ik voel.

Maar tot dan,
Weet dat ik er voor je ben.

Als een belofte.

Als heel veel liefs.
To share the Thinkings...Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterPrint this pagePin on Pinterest

2 comments to Onder de zandstorm

Leave a Reply