Vechten en Leven

peace-life

Een dromerig, vredevol plekje in het Keukenhof, Nederland



Onvermijdelijk blijft het feit dat ik altijd vecht. Een chronische puber, noem ik mezelf weleens.
Ik vecht tegen het leven.
Tegen de tijd.
Tegen vooroordelen en tradities, manieren en conventies.

Vechten kan rebeleren zijn. ?Vechten is ook leven.
We vechten tegen ziek zijn en dood gaan, tegen het menselijke in ons en tegen de natuur. Het is een dunne lijn tussen dat vechten en dat leven.

God geeft en neemt leven. Toch gaan wij tot het uiterste om het leven te houden als het op een einde loopt, of als het moeilijk gaat. We vinden het verkeerd om het zomaar te laten gaan. Dat is het ook. Het is iets bijzonders. Hoe kunnen we dan weten waarvoor we moeten vechten en wat we in vrede moeten aannemen?

We vechten, moeten vechten, tegen menslijke zonden. Tegen jaloezie, haat, boosheid, tegen dat in ons dat altijd ons eigen recht wil halen, en dat de ander daar desnoods wel voor wil pijnigen.
We moeten vechten voor het leven, voor al wat mooi en waar en rein is.

En we moeten dat vechten v??r in een staat van rust doen. Ons neerleggen in de handen van onze Vader, in vertrouwen. Terwijl we toch ook de wedloop lopen, volharden, kijken naar wat voor ons is.

Dan zie ik hoe klein het is om te vechten tegen de tijd en de tradities, tegen de gewoontes van anderen, ?en hoe veel mooier het is om te vechten voor liefde en leven, vergeving en vrede.

To share the Thinkings...Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterPrint this pagePin on Pinterest

Leave a Reply