Verder gaan

God doet alles goed. Hij doet ook goed in mijn leven.?Hij heeft dan misschien niet letterlijk de rode zee gedeeld voor mij, figuurlijk toch weer wel. Hij toonde mij hoe het dorpje Strijd eigenlijk een fijne plaats was, hoe ik het gewoon een verkeerde naam had gegeven. Hij vertelde me dat het een goede plaats was om te blijven. Dus ging ik het zo proberen te zien.

God liet alles in dat jaar goed?uitwerken. Elk detail gebruikte Hij om me te laten groeien, en me sterke wortels te geven.

Hij heeft verleden en toekomst samen gewoven, Zijn hart getoond, Zijn houding, altijd met een voorbeeld leidend zodat ik kon volgen.

Het ging traag, het gaat traag, maar ik neem dan toch al wel genoegen met het feit dat ik niet meer huilend aan de deur sta als Mike naar zijn werk vertrekt.

Iedereen heeft zijn verhaal, zijn verleden. Met ieder verhaal komen ook worstelingen, moeilijke dingen. Dat is deel van mens zijn. Iedereen heeft dingen waar ze moeten aan werken en onzekerheden. Iedereen moet zien wat ze denken van het leven, waar ze in geloven, waar ze voor leven. Hoe je groot werd gebracht be?nvloedt die reis, en de mensen rondom je ook.

Mijn geloof was bepaald door mijn opvoeding, maar toch had ik er ook bewust voor gekozen, net als anderen ervoor kiezen om na exact dezelfde opvoeding toch niet meer te geloven in God.

Net als geloof in mijn opvoeding een invloed had op mij, had Amish-mennoniet opgevoed worden en 14 keer verhuizen in 26 jaar zijn logische effecten.

En doorheen die tijd van het allemaal te verwerken, was er een tijd dat ik boos was op mijn ouders omdat ik vond dat het hun fout was. Er was een tijd dat ik terug mennoniet wou worden omdat dat veilig was.?En er was een tijd dat ik wou doen alsof ik nooit mennoniet geweest was, om die delen te vergeten. Ik probeerde te doen alsof ik al de verhuizen enkel tof had gevonden en ik probeerde te denken dat ik het allemaal ellendig had gevonden. (Heb je al door dat ik soms extreem ben?)

Al die tijden waren wel even plaatsen waar ik doorheen moest reizen, maar niet langdurig. Het was de bedoeling dat ik er doorheen ging, om er weer uit te komen en te realizeren dat…

Mijn verleden is deel van wie ik nu ben. En wie ik nu ben is niet hetzelfde als wie ik toen was. Ik kan niet zomaar een stukje van mezelf en een stukje van mijn verleden kiezen. Ik kan niet zeggen dat ik het meisje ben dat ik was toen ik 16 was en in New Mexico woonde. Ik kan ook niet zeggen dat ik dat meisje nooit geweest ben en dat ze niets heeft achtergelaten in mij en in mijn leven.

Ik moest veilig laten gaan en dapper genoeg zijn om in het nu te leven samen met mijn verleden. Met behulp van pastorale counseling accepteerde ik dat alles in mij leven me maakte tot wie ik nu ben, dat sommige dingen geaccepteerd moeten worden, aan andere dingen moet gewerkt worden, dat meningen mogen veranderen en meningen mogen achtergelaten worden. Dat niet iedereen hetzelfde denkt over de dingen, maar dat dat hen niet perse beter of slechter maakt.

Dat God in iedere plaats is, en in iedere situatie werkt.

Ik leerde om terug te gaan appreci?ren hoe ik was opgevoed en om terug van ons verhaal te gaan houden, met al de ups en de downs.

En toen kon ik verder gaan.
To share the Thinkings...Share on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Print this page
Print
Pin on Pinterest
Pinterest

2 comments to Verder gaan

Leave a Reply

  

  

  

  

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.