vinden en zoeken en zijn

vinden en zoeken en zijn
Ik zoek altijd maar naar iets.

Ik weet niet goed wat.

Iets.

Iets wat ik wil doen.

Iemand die ik wil zijn. Ze vlucht voor mij weg, alsof ze vindt dat ik er nog niet klaar voor ben. Of, mij kennende, gewoon om mij te pesten.

Ik blijf zoeken, en ondertussen ben ik gewoon even.

Hij zoekt mij.
Een versleten dekentje en een beertje dat zijn huid stillaan verliest reizen met hem mee.
Hij weet heel goed wat hij zoekt.

Mij.

Het kan hem volstrekt niets schelen dat ik eigenlijk moet staan huilen over een ajuin.

Ik ga zitten met hem op mijn schoot en hij wil mij best wel delen met mijn boek.

Hij heeft mij gevonden.
Ik houd hem stevig vast en zijn haar ruikt naar de zomer en de zon.
Ik snuif de geur op als een verslaafde, want dat ben ik.

Dit ben ik. Ik ben gewoon even een mama die een zanderig kopje een kusje geeft.
Het kopje duikt weg onder mijn kin.

Ik draai heel traag mijn hoofd weg, naar mijn boek.

We zitten hier samen. Te zijn.

Zijn is misschien wel het belangerijkste wat je kan doen.

Zo zitten wij hier, belangerijk te wezen met zand tussen onze tenen en in ons haar.

To share the Thinkings...Share on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Print this page
Print
Pin on Pinterest
Pinterest

2 comments to vinden en zoeken en zijn

Leave a Reply

  

  

  

  

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.