Geen goede voornemens

lijsjemeisjeHier is het dan. Na een hele lange stilte, mijn eerste gedachten van 2016. Niet dat ik nu pas denk. Gewoon dat ik het nu pas deel 😉

Nieuwjaar!?Vol verwachtingen. Een nieuw blad. Het komt net op tijd, na Kerst.

Kerst, waar we met verwachting naar uitkijken en dat zelden voldoet aan de verwachtingen. Of waar we al niet meer naar uit kijken, omdat we tenslotte toch cynische belgen zijn en we onze reputatie wat moeten onderhouden.

Kerst dus, dat niet aan mijn verwachtingen voldeed, al wist ik dat op voorhand. Want ik wou de Kerst van vroeger. Ik wou de tradities met mensen die er niet meer zijn of die niet meer in hetzelfde huis wonen. Ik wou die tijd van magie, van leuke dingen.

Ik wist op voorhand dat ik geen kind meer was, dat ik nu zelf kinderen heb en dat familiefeestjes met kleine kinderen niet al dat zijn.

Ik wist op voorhand dat de kerstfeestjes van vroeger er niet meer zijn, of dat ze veranderd zijn.

Toch zal het diep vanbinnen nog gezeten hebben. Want er was een leegte en een gemis, en logica en begrip verhielp dat niet.

Ik kon het de mensen van nu niet vergeven dat ze de mensen van toen niet waren.

Ik kon het de huizen niet vergeven dat ze de huizen van vroeger niet waren. Met die hoekjes en kamers en de herinneringen en momenten die verloren gingen in de tijd.

Ik kon het mezelf niet vergeven, dat ik me druk maak omdat ik morgen moe ga zijn. Maar me niet druk maken, dat lukte toch ook niet. Omdat ik wel degelijk moe ga zijn.

Nieuwjaar.

Dat kwam dan ook. Mijn verwachtingen waren er al niet meer. Vorig jaar nog, vorige december nog, genoot ik van de gedachte. Nieuw, nog geen fouten. Een proper blad. Een nieuwe agenda. Nieuwe lijstjes.

Een paar dagen voor nieuwjaar was dat gevoel ook al weer verdwenen. Nieuwjaar. Bah. Een dag gelijk een ander. En als ik om 11:30 moe ben, waarom zou ik dan in hemelsnaam nog een half uur opblijven omdat een of andere onnozelaar besloot dat die 12, dat dat een bijzonder moment is? Terwijl de 12 zelfs niet eens tegelijk gevierd wordt over de wereld. Voor ieder land is het een andere seconde, die seconde waarin je dan moet kussen en lachen en toasten. En ik heb een grondige hekel aan kussen en toasten. Niet aan lachen, hoewel ik het niet genoeg doe.

Da’s dan ook de schuld van mijn zus. Daar kan ik het beste mee lachen. En ze moest dan toch per s? trouwen, en uit huis gaan.

Dan heb ik het ook maar gedaan he. En mijn man, die giechelt zo niet mee om mijn onnozele mopjes. Zusje zusje, mis jij die kerst van toen ook zo??En dat zalige giechelen tot dat we niet meer konden ademen?

Maar ja, nieuwjaar dus. Het kwam en het ging en ik kreeg geen visie of zin of grootse plannen. In plaats daarvan waren alle plannen weggezogen in het vacu?m dat 2015 heet.

Daar werd ik dan weer depressief van, want in januari moet je toch goede voornemens en nieuwe lijstjes maken?

Ik wou enkel het voornemen maken dat ik er geen ging maken.?Voornemens zijn stom en alles is stom.

Ik ben moe. Ik ben soms zo ongelofelijk ongeduldig met mijn kinderen. Ik ben veel te vaak het omgekeerde van de vrouw en de zus en de vriendin die ik zou moeten zijn. Ik ben nog veel te bevooroordeeld en ik zaag en ik roddel en ik klaag, ik laat angst voor morgen mijn dag verpesten.

Wat ga ik nu nog goede voornemens maken?

Dan ga ik uiteindelijk naar God toe, want daar kom ik altijd weer terecht, al wacht ik er soms veel te lang mee – dat heeft dan altijd als resultaat dat ik in een grote put vol wanhoop terecht kom.

Ik lees Zijn woord en ik praat met Hem over wat me bezig houdt en soms herhaal ik maar telkens dat zinnetje van Jeremia ‘hoop voor een toekomst’ als ik geen hoop voel.

Vandaag zeg ik nogal weeral eens sorry omdat ik geroepen heb op een 4-jarige-wildebras en vandaag lach ik naar mezelf in de spiegel om de spieren nog wat te oefenen.

God heeft zo geen nieuwjaar, zoals wij mensen dat doen.

God geeft ons iedere dag. Iedere dag mogen we terug naar Hem, iedere dag mogen we het beter doen. Iedere dag waarop we niet goed bezig zijn houdt Hij van ons en ook als we opzettelijk?nog wat gemener zijn omdat we ons schuldig voelen dat we zo gemeen zijn.?Ook dan houd Hij van ons.?Van mij. En ook dan staat de deur telkens open om binnen te gaan, Zijn genade te aanvaarden.?Opnieuw en opnieuw en opnieuw en opnieuw.

 

To share the Thinkings...Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterPrint this pagePin on Pinterest

6 comments to Geen goede voornemens

  • Blij je weer te lezen! Ik ben al heel mijn leven nostalgisch, dus zeer herkenbaar. Ik denk zo graag terug aan wat voorbij is en kan zo opkijken tegen wat komt. Maar achteraf altijd weer verrast hoe goed het meeviel :).

    • Da’s dan misschien nog het voordeel aan tegen dingen op kijken. Dan valt het meestal nog mee. Als ik heel hard naar iets uit kijk en er veel van verwacht is de kans dan weer groot dat het teleursteld 😉

      En als het oude weg is, is het nog wel romantisch om te denken dat we nu de nieuwe tradities bouwen die onze kindjes later zo goed gaan kennen 🙂

  • Perhaps it took till March to post this…but it’s wonderful! I get the whole melancholy of adult holidays as well…just not the same in the wrong house with the right people gone. Even those from then are not who they(we) were then…sigh. And – yes – I had a wild child once…now he is 21 and getting ready to get married in May. Which; of course, means that next Christmas and every Christmas after will never be like they used to be…when he was home with us. (Even if/when he brings me his own wild child.) Thanks for posting this. It’s good to know we are not alone in our interpretations of life!

    • Thanks 🙂 Aw, I can’t imagine my boys moving out 🙂 I tell myself it’s still a forever away :)My mom tells me grandkids are the best though. You get to hold them and then you get to give them back to their parents and go to bed to get an uninterrupted night’s rest :p

  • I so get this, Omily. Especially the sense of loss and longing at Christmas, that joy and sorrow mingled together. And yes, my four year old wild child has been fussing at me all morning long and I have been fussing right back. New every morning, not new every year, thank goodness!

    • Makes the morning so much more bearable, doesn’t it? Even a new minute is a chance for doing it over, but I find that a night makes it easier to push the reset button. Maybe the rest has something to do with it, sleep, sitting down after the kids are in bed and reading and thinking 🙂

Leave a Reply