Vreugde vinden

Ik ben op een missie; Een missie om niet te zagen over wat is of wat niet kan, om om vreugde en blijdschap te vinden in al de momenten die mijn dagen vullen, die dan weer mijn leven maken. ?Ik heb de neiging om te zuchten en te klagen over het leven wat ik heb, en uit te kijken naar andere tijden in mijn leven. In plaats van te genieten van dit moment. Daarom ga ik vanaf nu proberen te leven in dit moment, en vreugde te vinden in deze dag, hoe lang hij ook mag duren.

Er zijn veel dingen om blij over te zijn.

Vorige week ging ik winkelen met Abeltje en had ik geen muntje voor het karretje. Dus ging ik de winkel in op zoek naar een persoon, om geld mee te wisselen. De eerste dame die ik aansprak had er geen, maar bleef wel lang zoeken, omdat ze heel vriendelijk was. De volgende dames hadden wat beters. Een plastic muntje van de Delhaize dat je iedere keer opnieuw kunt gebruiken. Ze waren vertederd door Abeltje, die daar zo schattig aan het wezen was. Ook vonden ze waarschijnlijk dat ik heel knap en lief was.

Maandag ging ik alleen winkelen. Omdat ik een fruit en groente dieet van 3 weken doe voor mijn Fibromyalgie symptomen (hopelijk) te verminderen, ging ik een heleboel groenten en fruit kopen. Natuurlijk had ik mijn muntje van de Delhaize niet mee. Dus nam ik een rol-mandje dat almaar voller werd. ?En dat ik niet mee kon nemen naar de auto. Ik nam dus een doos en twee zakken en daar propte ik tomaten, appelsienen, appels, bananen, kiwi’s, peren, sla, andijvie, kervel, wortels, rode kool, rode biet, pastinaak, spinazie, meloen, avocados, mangos, en nog een paar dingen waar ik de naam niet van kende maar die er wel erg gezond uit zagen.

Onderweg naar de parking keken mensen wat raar. Wat wil je ook. Een klein meisje met twee gigantische zakken en een grote doos vol, die af en toe stopt om de zakken te verschuiven zodat haar bloedsomloop niet stopt.
Ik knikte heel vriendelijk, en probeerde te doen alsof het helemaal niet zwaar was.
En toen gebeurde het onvermijdelijke. Een van de zakken scheurde, viel en alles rolde op de straat.
Net toen dat gebeurde stak een man de straat over, en hij droeg mijn zakken helemaal tot aan de auto.

2014-01-30 11.52.23

Verder heb ik hier nog een kleine dreumes die vol vertrouwen zijn lege doosje naar mij uitsteekt, om nog meer banaan te krijgen. En daarna deelt hij zijn bespeekte bananen stukjes zomaar met mama, met de verstandhouding dat mama nadat ze ze heeft ingeslikt ook weer terug geeft. Ze gaf hem dan maar wat druifjes.

Als laatste heb ik dan ook een tweede kleine man die vol vreugde een dansje maakt als ik hem van school haal en een vreugdekreet laat horen: ‘Mama! Mama! Mama Abel vomme”. Zo gelukkig dat ik heb ‘gevonden’ heb.

Life is good.

De keukenvloer is proper (!)

To share the Thinkings...Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterPrint this pagePin on Pinterest

Leave a Reply