Waar de focus ligt

iampicked
?Het leven is hier in het Land van Mama Zijn soms wel wat saai en eenzaam.?Dat is in andere landen natuurlijk ook wel zo, maar daar zit ik nu niet.

Soms is die monotonie wat veel. Kinderen groot brengen is heel belangerijk, want ze zijn de volgende generatie. Maar net als een die ene schooldag zo nutteloos kan voelen, zelfs al weet je theoretisch gezien dat het een deel van het geheel is waarmee je je diploma krijgt, zo kan een dag van kinderen groot brengen ook nutteloos en onbelangerijk aanvoelen.?

Zo rijgen de dagen aaneen, en lijkt er soms geen einde aan te komen. Alsof er nooit meer een goede nacht zal komen, en het woord uitslapen van het woordenboek werd geschrapt. De was blijft komen, eten moet gekookt worden, kinderen zijn druk en hyper en moeten worden bezig gehouden. En toen ik aan Mike voorstelde om vanaf nu enkel zo van die astronauten zakjes waar je water moet bij doen te eten, zei hij dat hij dat geen goed idee vond. Er is dus gewoon geen oplossing voor. Hij wil ook iedere dag propere kleren aan doen. Voor dat was probleem is er dus ook al geen oplossing.

En als die dagen zo blijven komen, dan voel ik me soms onzichtbaar, alsof ik geen deel van de nuttige samenleving ben. Al de andere mamas natuurlijk wel, want bij hun living is proper en hun kinderen zijn zich aan het voorbereiden op hun advocaten studies ofzo.

Ik begin te zoeken naar iets dat me gelukkig maakt. Ik lees dingen op het internet en al is het geen reclame, de reclame sluipt er toch in of naast of door.?Ik heb het niet door, maar ik ben een beetje obsesief aan het kijken naar die nieuwe mixer, die leuke schoenen, dat boek of die draagdoek. Want zij heeft die. En die foto ziet er zo leuk uit. Zij is er vol van. Ik wil, ik moet, ik heb nodig.Ik stop en kijk rond me heen. Verbaasd zie ik dat ik een huis vol spullen heb. Ik heb gedacht dat ik ze nodig had. Onbewust heb ik gedacht dat het mijn leven beter zou maken, dat ik gelukkiger zou zijn, een betere mama of een betere huishoudster.

Ik lach mezelf eens goed uit. Daar ligt die sjaal. Ik doe hem eigenlijk niet eens veel aan. ?

Focussen.


Als ik de afwas doe, of op de grond zit met kinderen op mij gestapeld, bid ik. Ik bid voor mijn jongens, voor wat erin ons leven gebeurd. Ik prijs God voor wie Hij is, ik dank Hem voor wat Hij doet.?

De dingen die ik wil, de dingen die anderen zeggen die ik wil, die vervagen naar de achtergrond. Er zit weer wat meer perspectief in.?

Ik onthoud dat deze dingen niet mee komen naar de eeuwigheid. Ze blijven hier. Ze zijn leuk, nuttig en helemaal niet slecht. Heel zalig zelfs. Zoals ringslings van Sakura Bloom. Van zijde. Maar om geobsedeerd te zijn door de dingen die ik wil en waarvan ik vind dat ik ze nodig heb??

Dat is voor niets nodig. Het zal me niet gelukkiger maken, het vangt de leegte die ik ervaar niet?

Als ik mezelf in God’s omgeving zet, dan weet ik weer hoe geweldig Hij is, hoe klein ik ben, hoe opluchtend dat eigenlijk ook is, hoe verschrikkelijk speciaal het is dat Hij, die de wereld en de zon en nog zoveel meer met Zijn eigen handen maakte, dat Hij me kent, me gemaakt heeft, me uit kiest. Want dat willen we allemaal. We willen uitgekozen worden. Gekend zijn.

En dat zijn we.



 

To share the Thinkings...Share on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Print this page
Print
Pin on Pinterest
Pinterest

Leave a Reply

  

  

  

  

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.