Wandelen op deze waterloze vloer

fightingthetigers
Abel gaat later met leeuwen vechten en Gabriel gaat de wereld redden zoals Superman.

Even later zijn ze bang van het donker en ze hebben zelf niet eens door dat dat toch niet echt steek houdt.

Ik ging vroeger weeskindjes redden en grootse dingen doen en alles beter maken.

En nu kuis ik de vloer en weet ik niet wat ik nu alweer moet koken. Ik word ongeduldig omdat mijn jongens mij storen bij het piekeren over eten en in mijn onderbewustzijn denk ik dat ik plots geduldig zou kunnen zijn in een weeshuis vol kinderen. Ik zal dan zeker een karakterverandering ondergaan op het vliegtuig naar het weeshuis toe? Daar zal ik vroeger vanuit zijn gegaan want hoewel ik nooit veel tekenen van geduld toonde tegenover mijn kleine broers en zussen was ik bijna een heilige in dat weeshuis van mijn dromen.

Wandelen op het water. ?Alsof ik dat pas kan doen als ik ergens anders naar toe ga en iets groots en goeds en nobels doe. Het heeft geen nut van het hier en nu te doen.

walking-on-water_224
Het is natuurlijk wel heel zielig dat er kindjes zijn die geen mama en papa hebben. Het zou geweldig zijn als die allemaal geduldige verzorgsters zouden hebben.

Maar ik zou dus niet weten waarom mijn eigen kindjes dat ook niet zouden mogen hebben. Een geduldige mama of zo.

Toch al maar eens beginnen, met dat wandelen op het water.

Het is niet zo spectaculair als Petrus die vanuit een boot letterlijk in het water mag gaan en er over lopen. Het is eerder een vloer die zo nu en dan eens even proper is. En een auto die gestofzuigd moet worden. En ik mag naar mijn kindjes toe lopen die soms vol snottebellen hangen en kaka pampers hebben. En voor een of andere reden vinden mijn hersenen dat water romantischer. In de donker. Met wat donder en bliksem. Lekker dramatisch. Ja, dan zou ik dat wel kunnen hoor.

Maar nu? Kijk, God, moest U mij nu eens gezond maken en veel energie geven he, dan zou dat allemaal wel lukken. Ik wacht dus nog even af.

En God fronst zijn wenkbrauwen, en vraagt waarom ik het nu niet kan. Als ik dan lekker dramatisch en moeilijk wil, is dit dan niet het perfecte moment?

Hier se, zegt hij. Je mag ook nog eens in het huis van je schoonouders wonen met je schoonbroer en je schoonzus, nog een moeilijkheidsgraad erbij. Alsof het een spel is met opdrachten en moeilijkheidniveau’s.

Hij is dan wel zo vriendelijk mij in een pracht van een huis met een pracht van een tuin te zetten.Zo.

Wil jij Mijn naam eer toebrengen en tonen hoe machtig ik ben?

Wat denk je nu zelf? Is het geweldiger en meer verwonderlijk als ik jou energie en gezondheid geef, dat jij dan van alles kan doen voor Mij, of is het geweldiger als ik het toe laat dat jij je nu helemaal niet zo denderend voelt en TOCH geduldig en lief en vergevingsgezind kan zijn. Of worden, eerder.

Wat, vraagt Hij me, als ik dat nu eens belangrijker vind, voor jou, op dit moment. En wat als jij nu eens niet gaat vergelijken? Zoals Aslan zegt, in Narnia: “Ik vertel je alleen jou verhaal. Niet dat van anderen.”

Begin maar. Als je er klaar voor bent. Of je je er klaar voor voelt heeft er niet veel mee te maken.

Ik begin en even later zak ik al wat en hey, God, dat lukt hier dus totaal niet! Het water is niet ondersteunend of zo. Het laat mij wegzaken. En dat ziek zijn, dat is dus al even erg. Ik zak weg en mijn lichaam wil niet mee, ik voel mij niet gelukkig en alles is stom.

Hij strekt Zijn hand uit en Hij glimlacht, helemaal niet boos of ge?rriteerd. Ik doe nog een stap en ik blijf naar Hem kijken, want als ik naar de golven of anderen rondom me kijk, dan zak ik weeral weg.

Maar Hij, Hij strekt Zijn hand naar mij uit en Hij lacht.

 

 

 

 

Gelinkt met Daily Blessings voor de Bloghop van September

To share the Thinkings...Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterPrint this pagePin on Pinterest

3 comments to Wandelen op deze waterloze vloer

Leave a Reply