Wat ik leerde toen ik verpleegkunde ging studeren

lijsjelorresnorNadat we terug naar Belgi? verhuisd waren en geen mennonieten meer waren en deden alsof we normaal waren (wat dat dan ook mag zijn. Zover als ik weet zijn er eigenlijk geen normale mensen)…begon ik naar school te gaan.

En ik bedoel dus echt wel degelijk een school. Een echte. Waar er ook andere mensen rondlopen. Overal. Maar ik had al zolang gedroomd van verpleegkunde te studeren dan ik er snel naartoe rende toen ik hoorde dat ik er kon beginnen zonder een Belgisch diploma.

Toen ik dan voor de deur van de school stond had ik heel erg veel zin om heel hard te schreeuwen en naar mijn mama te rennen.?Maar ik was super dapper, en dus ging ik naar binnen. In een klas vol mensen die de dag ervoor het schooljaar al waren begonnen, en naar mij staarden. Ik was binnen gekomen met een ander meisje dat ook een dag te laat begon, dus voelde ik een connectie met haar. Nogal logisch aangezien we allebei een dag te laat begonnen. Kan je de eenheid en connectie niet voelen in de lucht?
Toen stuurde de leerkracht haar naar buiten omdat de klas blijkbaar werd opgesplitst voor deze les en haar achternaam begon met een ‘e’ en die van mij met een ‘v’ en dus zaten we niet samen.

Daar ging de eenheid en connectie en ik was helemaal alleen. Zij voelde het ook, want ze keek nog eens om naar mij toen ze de deur uitliep. Alsof zij ook zo nerveus was. Toen ik dat zag voelde ik mij een beetje beter.
Toch wou ik nog steeds naar mijn mama rennen.

nederlandv

3 jaar later studeerde ik af zonder die deftige jas en hoed. (ik wou altijd afstuderen met zo’n jas en hoed..zo echt en romantisch) Maar ik droeg gewoon mijn zwarte zomerjurkje met witte bolletjes.
Op mijn evaluatie gesprek kort voordat ik afstudeerde moest ik aan 2 van mijn leerkrachten vertellen hoe ik was gegroeid en veranderd als persoon, en zo nog meer van die zelf-reflectionerende dingen.

En dus reflecteerde ik en dacht ik na over hoe ik was gegroeid en veranderd.

Ik dacht over…

…Hoe ik ervan had gehouden om met een afkeurend, vies gezicht te kijken naar de leerkracht die 10 zweerwoorden in een zin kon zeggen.
Om mij afkeuring te tonen van hem en zijn methode van les geven.
Hoe ik ervan hield om iedereen mijn mening over euthanasie en abortie te geven in de les ethiek. Gelukkig had ik een wijze leerkacht die de eerste en tweedejaars niet al te vaak en al te lang hun mening liet geven. Ik keek zo uit naar het derde jaar, wanneer ik presentaties kon geven en iedereen kon tonen hoe goed en juist ik wel was.
Die kans heb ik gelukkig nooit gekregen.

…Hoe ik tegen de tijd dat ik het Fransiscusinstituut voor verpleegkunde in Leuven buitenwandelde een pak minder zeker was van mijn heilige opinies over alle dingen.

…Hoe ik had geleerd dat er soms grijze zones zijn. Ik leerde dat er uitzonderingen zijn en dat er genade is. Ik leerde zelfs dat zelfs mensen die geen zin kunnen zeggen zonder te vloeken je toch waardevolle dingen kunnen bijbrengen, en dat zelfs die mensen de sympathiekste mensen kunnen zijn.

…Hoe ik aan het einde van mijn 3 jaren daar ontdekte dat ik veel minder wist dan toen ik begon. Dat God alles en iedereen gebruikt om je dichter naar Hem toe te trekken. Dat 3 jaar verpleegkunde studeren je meer over het leven leert dan over ziekte, bloed of hersenen. God heeft een bijzondere manier van je over Hemzelf te vertellen en te leren door alles en niets, als je Hem maar laat doen.

Een van mijn beste herinneringen is de receptie na de diploma uitreiking. ?De onderdirectrice, die in het tweede jaar mijn leerkracht was geweest, zei me dat ze het erg geapprecieerd hadden om me in school te hebben en een andere manier van denken/leven hadden gezien.
Wel ja, ik heb niet opgeschreven wat ze zei maar zo iets was het in ieder geval.

Ik heb niemand bekeerd, ik was geen ster-leerling en ik kreeg geen aureool.
Er waren dagen dat ik meeroddelde in de cafetaria en er waren dagen dat er vlammen en veroordeling uit mijn ogen shoten die erger waren dan vloeken.
Wel leerde ik zoveel lessen die ik nooit zal vergeten, en daar ben ik dankbaar voor.

Deze post is deel van mijn 31 dagen serie ‘Meer zoals Mijn Vader’.

De serie bestaat uit verhalen van mensen uit verschillende achtergronden die delen hoe zij God leerden kennen, en hoe Hij ons leven kan veranderen.

Klik?hier?om naar de pagina van de serie te gaan.

MoreLikeMyFather

To share the Thinkings...Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterPrint this pagePin on Pinterest

2 comments to Wat ik leerde toen ik verpleegkunde ging studeren

  • Why did you stop being Mennonites?

    • At the time, we were quite isolated and without a church. So we slowly stopped wearing the pattern-dress they wear, started wearing skirts, and drifted out. Then we moved back to Belgium and that underlined the fact, I guess.

      When you lose the community around you, it’s hard to stay that way, and we didn’t see the use of it.

      Sorry to take so long in replying, I took an unplanned break 😉

Leave a Reply