Als ik het meisje op de foto ben

Als ik het meisje op de foto ben
Als ik het meisje op de foto ben
Januari 1922. Een jong Nederlands meisje zit op school in Zaventem, Belgie. Ze schrijft de datum voorzichtig in haar schrift, iedere letter een kunstwerk op zich. 96 jaar later houd ik het vast.

Ik streel de letters die ze toen schreef, mijn overgrootmoeder.

Ze begon ze te schrijven net na een wereldoorlog, niet wetende dat het maar de eerste zou zijn. Voordat ze kinderen had, en voordat die kinderen groter werden.Maakte ze ooit de recepten die ze toen neerschreef, voor bezoek of schoonfamilie?

Soms denk ik aan het leven van toen als zwart-wit, of toch tenminste in de vervaagde kleuren zoals op de foto’s die ik vind.

Maar de zon scheen net zo fel en het gras was net zo groen.

Het leven leek zich net even eindeloos voor haar uit te strekken. Toen ze terug naar huis ging en haar simpele bruine boekje met z’n uitgebreide krullen op haar boekenrek neerzette, kon ze niet geweten hebben dat haar boekje zich bijna een eeuw later terug in belgie zou bevinden, zo dicht bij de plaats waar het z’n eerste mooie letters kreeg.

Op een dag zal ik het meisje zijn in de ouderwetse foto. Al zal hij niet zwart-wit zijn, zal hij net even ver lijken.

Wat nu een leven lang lijkt, en een leven lang is, blijkt dan maar heel kort te zijn.

Mijn leven op de aarde zal voorbij zijn en alleen de verhalen zullen overblijven.
Ik zit nog in het verhaal. Ik weet niet of ik het midden benader, of eerder het einde.

Knipper met je ogen, en het is voorbij.
Voel, en het voelt als een eeuwigheid, en als het enige dat er toe doet.

Ik kijk naar mijn kinderen en zie ze lachen. Ik kijk naar de zwart witte foto’s van kleine meisjes die vielen en schrammen op hun blote beentjes hadden, meisjes die groter werden en hun eigen kindjes kregen.

Levens, verbonden door bloed en gescheiden door de tijd.

Een glimlach ziet er altijd hetzelfde uit.

Ik lach. Ooit zal er iemand zich af vragen wie ik was.

Als ik het kon, zou ik ze zeggen dat ik lachte en huilde en leefde en mijn kindjes knuffelde. Dat ik me soms afvroeg wie ik was en wie ik zou moeten zijn, en dat mijn Hemelse Vader me er iedere keer weer aan herinnerde dat alles wat er echt toe deed was, dat ik de Zijne was.

To share the Thinkings...Share on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Print this page
Print
Pin on Pinterest
Pinterest

2 comments to Als ik het meisje op de foto ben

Leave a Reply

  

  

  

  

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.