Als het leven niet idyllisch is

 
Vorig jaar gingen we naar het Hallerbos. Het is, zoals ik tegen Abel zei, een plaats waar elfjes wonen. Elke morgen, voordat er nog iemand anders wakker is pakken ze hun kleine emmertjes vol glitter water en poetsen ze alle bloemen op totdat ze schijnen.

Ik was de website van het Hallerbos al wel 6 weken aan het stalken, wachtend tot de hyacinthen in bloei stonden. Op een vrijdag halverwege April gingen we dan, en ik keek er zo naar uit!

Het jaar voordien was zonnig en warm geweest, we hadden een picnick gehad en het was prachtig. Al liepen we wel verloren en duurde de wandeling een pak langer dan verwacht.

Dus parkeerden we dit jaar bij een andere parking, hopend dat die dichter bij de bloemen was.

Dat was die dan toch niet.

Na 2 minuten te hebben gelopen vonden de kinderen dat het wel welletjes was geweest en wilden ze terug naar de auto.

Maar ik was vastberaden om van deze wandeling te genieten en dus werd ik de over-vrolijke en over-enthousiaste mama die de vele positieve attributen van het bos begon te loven.

Mike was niet aan het zeuren, maar de ongeïnteresseerdheid droop van zijn gezicht af. Hij vond het niet erg om zijn vrouw een plezier te doen, maar het was wel jammer dat daar “buiten zijn” en “wandelen” bij kwamen kijken. Met kinderen die niet willen wandelen. En zonder warme zon. Dus wandelden we kort, kochten we onze kinderen om met fruitsapjes enkoekjes en aardbeien. En dan gingen we in de auto zitten, met een filmpje aan zodat de kinderen tenminste rustig zouden zijn onderweg naar huis.

Soms is het leven gewoon niet idylisch. Zelfs geen klein beetje.

Toch was er pracht in het bos, in de jongens die plezier vonden door verveling, en in al de elfenhuisjes. En schattige fotos. En in het samen zijn, leven en een beetje slecht gezind.

Moeders en vaders hebben de SuperHelden-kracht om slechte situaties goed – of draagbaar te maken door hun kinderen niet te vertellen dat “we nu een hele fijne tijd zouden hebben als jij je nu gewoon zou gedragen”, maar door gewoon de kleine mooie en leuke momenten te zien waar ze zijn en het gewone, het mens-zijn en zelfs de slechtgezindheid te aanvaarden en te laten zijn.

Je kinderen schuldgevoelens geven over hun gedrag gaat hen niet transformeren in kleine engeltjes. Werkt gewoon echt niet.

Je kinderen aardbeien geven om schattige foto’s te kunnen nemen, dat werkt wel. Dat werkt zelfs heel goed.

To share the Thinkings...Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterPrint this pagePin on Pinterest

2 comments to Als het leven niet idyllisch is

  • Saartje

    Vorig jaar op vakantie in Duitsland iets gelijkaardigs meegemaakt op bergwandeling: zeurende kinderen (“Zijn we er bijna? Waarom doen we dit? Dit is saai!”) Tot ik er genoeg van had en hen een preek gaf over dankbaarheid en doorzettingsvermogen en wat al niet. Gek genoeg waren we even later samen stap-liedjes aan het zingen, grapjes aan het maken over die super-lange Duitse kilometers (echt, volgens mij klopte er toch iets niet met de bewegwijzering) en supertrots aan het uitkijken over de heuvels van het Zwarte Woud vanaf de top. Vraag je hen nu naar de leukste dingen van die vakantie, dan komt die bergwandeling gegarandeerd in de top 3. Ze waren toen 9, 7, 5 en 3 jaar oud. De jongste werd nog veel gedragen, maar vooral nr 3, van 5 jaar oud heeft hard gewerkt om boven te komen. Het was snel stil in de tent die avond!

  • You did get some lovely pictures! The lack of sun gets you much prettier colors and less shadows on the faces! Great attitude to have.

Leave a Reply