Als je je afvraagt wanneer je jezelf zal vinden

Er bestaat een hardnekkige mythe dat we als kind opgroeien en een karakter vormen, als tiener ontdekken we wie we echt zijn, en als we volwassen worden, zijn we klaar om zelfverzekerd de wereld in te gaan, klaar om te zijn wie we zijn. En dan vinden we uit wie we echt zijn en voelen we ons niet erg volwassen en denken we dat ons leven zonder ons is verder gegaan.

Wat we niet helemaal door hebben, wat net uit ons handbereik rond dwarrelt? Is dat we zijn wie we zijn en dat al de hele tijd waren. We veranderen en blijven veranderen.

Ontdekken dat je iets graag doet als je 30 bent, betekent niet dat je jezelf niet helemaal kende tot nu toe. Of misschien betekent dat het wel, en dat is het net. God heeft ons zo complex en prachtig en vol verandering gemaakt dat we een leven nodig hebben om onszelf te leren kennen.

Als er iets nieuws je verhaal binnen komt, wilt dat niet zeggen dat wie je tot dat moment was een leugen was. Het was gewoon een ander deel van je verhaal, maar het laatste hoofdstuk is net zozeer deel van het boek als het eerste.

Daarom is het ook zo belangrijk dat je identiteit niet verwikkeld geraakt in eeen hobby, een manier van spreken of de kringen waar we ons in bewegen. Het is essentieel dat we geen front opzetten, een toneel opvoeren voor mensen om vol bewondering naar op te kijken.

Onze identeit is verwikkeld in de Schepper van onze zielen, van de dingen waar we van houden, onze opinies. Hij maakte ons met de mogelijkheid van groeien, aanpassen, nieuwe dingen te leren kennen en oude dingen los te laten. Nieuwe hoofdstukken schrijven, van dingen weg groeien en verder gaan terwijl we ze toch in ons hart meedragen.

We kunnen zijn wie we zijn in Hem en ons niet beperkt, ongekend of onzeker voelen.

Want we zijn heel erg gekend, en heel erg geliefd.

En God is altijd zeker.

Leave a Reply