Hier niet voor gemaakt?

In mijn hoofd gaf ik Dorp Gabri?l een nieuwe naam. Dorp Gevecht.

Het leven was een gevecht. Ik wou alles. Ik wou een mama zijn, ik wou terug gaan en niet de bron van iemand’s eten zijn? Waarom ik?

Waarom kan Mike de deur uit wandelen en ben ik hier thuis, vast, met twee levende kleine dingen wie het niets kan schelen of ik slaap of niet, of ik plannen heb of niet?

Mike die uit de deur liep om naar zijn werk te gaan was in mijn hoofd zo’n beetje hetzelfde als die foto’s die je ziet van filmsterren die op de red carpet lopen. Leuk, schitterend, blij. (want de hele dag achter een computer zitten, met mogelijks vervelende collega’s, deadlines en te veel werk opgescheept zitten is iedereeen zijn droom job. Dat is nu wel redelijk duidelijk)

Ik? Ik zat in een woestijn. Zonder bomen of iets. Met regen. Ik weet het, een woestijn met regen zou waarschijnlijk geen woestijn zijn. Maar ik ben nu niet bepaald bekend om rationeel te zijn als ik me depressief voel.

Die twee kleine mensjes?

Meedogenloos zuigen ze mijn energie, tijd en aandacht op.

Ik wou zoveel doen en ik had zo veel ide?en! Of slaag de idee?n zelfs maar over. Gewoon het huiswerk gedaan krijgen! Als ik dan een thuisblijfmama ben, zou ik dan niet tenminste, ten aller aller minste, al mijn werk in huis gedaan moeten krijgen? Kuisen, met de was bijblijven, lekker en gezond koken?

Ik kon dat dus absoluut niet en AL DE ANDERE MAMA’S WEL en daarom was ik heel slecht in het mama zijn. Ik paste hier niet in. Iedereen anders hier in dit land kende de taal, was gelukkig, wisten al hoe ze alles wouden gaan doen. Ze waren bekwaam en vakkundig. Grote woorden, ik weet het. Alle andere mama’s waren en kenden en gebruikten grote woorden.

Ik had hier nooit naartoe moeten?Thuis was iedereen nog vol ambitie dingen aan het doen, verder aan het gaan in het leven. En anderen waren naar het Land van de Vrijheid verhuisd. En in die land van Mama Zijn was iedereen gelukkig, ze wisten waar ze naar toe wouden met hun leven. Ze waren ofwel goede huishoudsters, of goede business mensen met kinderopvang of iets ertussen in, maar ze waren allemaal goed in wat ze deden. Hun verhalen waren mooier dan het mijne. Vol glitter en schitter.

Ik had gedacht dat ik de waarheid in de cliche van ‘kinderen grootbrengen is het belangerijkste’ ging voelen.

Ik voelde dat dus totaal niet.

Mijn favoriete vers was ‘Mijn bronnen zijn in U’, al vind ik de engelse vertaling beter ‘All my springs of joy are in You’, en ik wou dat het zo was.

En dat was dus totaal niet zo.