Thuis in Dorp Gabri?l

Het aankomen in het dorpje van Gabriel’s geboorte was een fijne ervaring. Uitgezonderd de pijn dan. Gek he? Ik houd zo niet echt van pijn!
Hij werd thuis geboren met de hulp van de beste vroedvrouw in de wereld. Ze had mijn mama ook nog geholpen bij de geboorte van een van mijn zusjes. ?Ik vond het geweldig. Uitgezonderd,?herhaal ik, de pijn.

Mijn tweede baby was net zo lief als mijn eerste, maar de honeymoon fase was er niet echt. Met een drukke man en actieve peuter was er niet zoveel tijd.

En zo gebeurde het dat Mike al snel iedere ochtend een huilende vrouw achter liet als hij naar zijn werk ging. Geen grapje. Iedere dag.

Het was net een plaatje. Zo’n melancholisch dan. Een glazen deur met vettige vinger afdrukjes. Meestal een grijze, druilerige lucht, want het was winter. Een man in een dikke zwarte jas, die in de koude veranda iedereen nog een ‘hug en kiss’ geeft. Een mama met, als het een goede dag was, gekamd haar en een triest gezicht. De deur die sluit, de tranen die er al waren of nu komen, een kleine papa-fan die voor het raam staat te krijsen en mama die daar staat met een baby en waarschijnlijk al wat spuug op haar kleren. Romantisch, echt waar. En dan zo’n 11 uren om door te komen.

Gewoonlijk was mijn humeur er tijdens de dag niet veel beter op geworden, als hij s’avonds thuis kwam. Want ik had niet kunnen gedaan krijgen wat ik gedaan wou krijgen en ik had nog heel wat slaap nodig voordat ik zelfs maar een beetje uitgeslapen zou zijn.

Ik wou mijn leven van vroeger terug hebben, pre-baby. Alles wat ik had willen zijn was mama zijn. En nu was alles wat ik ooit zou zijn, mama zijn. Zo leek het toch.?
En ik vond het niet zo’n leuk vooruitzicht. Nu was alles wat ik niet wou zijn, mama zijn.

Plots begonnen er allemaal dingen naar boven te komen waar ik nooit veel over had nagedacht dat ze voorbij waren: zendingsreizen, vriendenreizen, verder studeren…

Ik wou thuis blijven met mijn kindjes, en dat was ik altijd van plan geweest. Maar het drong nu pas tot me door dat dat ook betekende dat ik deze dingen niet ging kunnen doen. En daarom werden ze plots belangerijker, omdat het gras aan de andere kant van het hek nu eenmaal altijd groener, kleuriger, sappiger, zachter en mooier is.