Als de zonneschijn surrealistisch is

When the sunshine is surrealGisteren ochtend bracht ik de twee jongens naar school en het was een hele normale dag. Caleb bleeft thuis met papa. Ik kwam terug thuis en vond hem op papa’s schoot en voor waarschijnlijk de eerste keer in zijn kleine leven verkoos hij bij papa te blijven in plaats van naar mama te komen zoals hij gewoonlijk wil. Met een zelfbewuste glimlach deed hij wat alsof-verlegen. En dan ging zijn blik weer naar de Baby Einstein film die hij keek op papas’s telefoon. Gelukzaligheid straalde van zijn gezichtje af.

Als we daar zo zaten, onze jongste aan het bewonderen, werden we onderbroken. Een vriend belde op om te vragen of we het al hadden gehoord van Zaventem.
Dat hadden we niet.
Een paar seconden later scrolden we langs de nieuwswebsites, het nieuws van de laatste seconden proberen te vinden.

Ja, nu wisten we het.

1 dode. 4 doden. 6 doden. Het bleef klimmen, samen met nog een explosie. En zo ver als we nu weten zijn het er 34.
Dan nog de vele gewonden.

Nadat ik het nieuws gehoord en gelezen had ging ik met mijn schoonzus mee om haar auto te kuisen en om verse melk te kopen. Het was een mooie dag. Zonnig. Zomerig. Bomen met bloesems en vogels die zingen en het leven gaat door.

Al snel kwamen de vragen op Facebook, of we veilig waren en ja, dat zijn we. We gaan gewoon door met ons leven, verse melk ophalen en dan kinderen van school ophalen, lachend omdat mama daar is.

We zijn niet zo ver van Zaventem, maar ver genoeg om veilig te zijn.
Het is dichter bij huis dan Parijs, dat is zeker. Al leek Parijs ook al zo dichtbij.
Vergeleken met Sinjar, Nigeri?, Bagdad?
Parijs, op 6 uur rijden, dat is wel dichtbij.
Zaventem, op 20 minuten, dat is heel erg dichtbij.

Ik ben blij dat ik kan zeggen dat ik veilig ben. Ik ben blij dat ik kan zeggen dat al mijn vrienden en familie veilig zijn. Aan de andere kant betekent dat ook dat die 34 mensen iemand anders zijn, iemand anders’ man, vrouw, kind, vriend. En al ben ik heel blij dat ik hier vandaag voor gespaard bleef, is er iemand anders die er doorheen moet. Het had net zo goed ik kunnen zijn. Het is wat surrealistisch, vind ik, hoe mijn leven zo door gaat.

Iemand anders vraagt zich af waarom de zon schijnt. Deze dag nog wel, van alle dagen! Iemand anders maakt zich zorgen en krijgt uiteindelijk het gevreesde bevestigende telefoontje. Ja, het was jouw geliefde die stierf.
Iemand anders vraagt zich op dit moment af hoe ze verder gaan. Ze zullen een leeg bed hebben. Een lege plaats aan tafel. Er zullen 34 bedden zijn die leeg blijven met geen hoop op verbetering.
En dan zijn er de gewonden, en het niet weten, het angstig afwachten ‘zullen ze het halen?’

Ik denk aan onze vrienden K* en E*, van Irak. Toen de kantoren in Brussel in September de massas vluchtelingen niet aankonden, verbleven zij hier enkele nachten. Enkele weken geleden kwamen ze nog een nachtje terug, omdat ze de volgende ochtend vroeg en interview in Brussel hadden. Ik denk aan hen en hoe zijn?broer en haar?papa, hoe die niet OK?waren.?Hoe ze wel het gevreesde telefoontje kregen en hoe ze wel een leeg bed hadden. Ik denk aan hoe zij daarvan vluchten en hoe het nu naar hun komt, hoe het hun achterna komt. Hier, op de plaats waar ze hoopten veilig te zijn.

En ik hoop dat niemand boos naar hen kijkt, hen vertelt dat ze hadden moeten blijven waar ze vandaan komen.
Ik hoop dat niemand hen vertelt dat ze het niet waard zijn. Dat als er een paar terroristen mee kwamen met de massas, dat we dan liever hadden gehad dat zij thuisbleven, met de terroristen. We willen je niet helpen als de kost zo groot is.

Want dat willen we wel en dat ben je wel waard.

En ja, ik ben veilig vandaag. Veilig in de armen van Jezus. Veilug of ik nu leef of niet en veilig of ik sterf of niet want zelfs als? Zelfs als? Dan is Hij nog goed. Hij is dat altijd.

Vanmiddag haalde ik mijn kindjes weer op van school. Het was 12 uur toen ik naar de poort toe wandelde, en mijn hakken maakten veel lawaai. Pas nadat ik doorheen de hoop andere ouders was gewandeld en aan de poort zelf stond had ik door dat het 12 uur was en dat het een minuut stilte was voor de slachtoffers van Zaventem.
Een minuut stilte voor mensen die iemand verloren, voor mensen die stierven, voor mensen die gewond zijn. Een minuut stilte voor vroegere vrienden die nog steeds geen nieuws hebben van hun zoon, die vermoedelijk dicht bij de explosie stond op het moment dat die plaats vond. Een minuut stilte voor iemand waar ik vroeger mee speelde, die awkward momenten dat je als kind met de kinderen van vrienden van je ouders moet spelen die je niet zo goed kent.
Een minuut stilte voor mensen die ik niet ken, wiens pijn ik niet kan voelen of voorstellen maar waar ik toch bijna voor moet wenen. Bijna, want ik knipper snel met mijn oogleden. Ik voel me alsof ik geen recht heb als huilen, hun pijn is zo groot en waarom ik niet en waarom kan ik het niet even fixen? Een minuut stilte, is dat alles wat ik kan doen?

Psalm 16:8 ” Ik stel mij de Here voortduren voor ogen, omdat Hij aan mijn rechterhand is, wankel ik niet. ”

Psalm 119:50 ?”dit is mijn troost in mijn ellende,dat uw belofte mij levend maakt.”

To share the Thinkings...Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterPrint this pagePin on Pinterest

5 comments to Als de zonneschijn surrealistisch is

  • “En ik hoop dat niemand boos naar hen kijkt, hen vertelt dat ze hadden moeten blijven waar ze vandaan komen.
    Ik hoop dat niemand hen vertelt dat ze het niet waard zijn. Dat als er een paar terroristen mee kwamen met de massas, dat we dan liever hadden gehad dat zij thuisbleven, met de terroristen. We willen je niet helpen als de kost zo groot is.

    Want dat willen we wel en dat ben je wel waard.”

    Super mooie woorden. Let’s go our of our way to make a difference, to help and to care. It is not normal or standard to go ‘out of your way’ for anyone, to really go the extra mile, but shouldn’t it be standard for those living under Jesus’ Lordship? Hasn’t He gone the extra mile for us? And asked us to follow in His footsteps? Helping these people means taking risks, it can’t be black and white; safe or unsafe. Either way, we should take those risks.

  • Perhaps… it begins with only a minute of silence, and grows into thoughts like these, that help us who are more than 20 minutes away to remember, and to think, and to also wonder how to help carry another’s pain. I’m so glad you posted.

  • Dat denk ik ook “Ik ben blij dat ik kan zeggen dat ik veilig ben. Ik ben blij dat ik kan zeggen dat al mijn vrienden en familie veilig zijn. Aan de andere kant betekent dat ook dat die 34 mensen iemand anders zijn, iemand anders? man, vrouw, kind, vriend. En al ben ik heel blij dat ik hier vandaag voor gespaard bleef, is er iemand anders die er doorheen moet. Het had net zo goed ik kunnen zijn. Het is wat surrealistisch, vind ik, hoe mijn leven zo door gaat.” We zijn zo blij dat het niet wijzelf zijn, of iemand die ons nabij is … maar dat betekend inderdaad wel dat er andere mensen zijn die erdoor moeten gaan …

  • Rebecca Beck

    That was beautiful and every word true. We are helpless but we can be kind. May G-d protect us all!

  • Omily, I remember feelings similar to this when “our” 911 attack occurred in New York City and Washington, DC (which I live between). It was a “beautiful day” here that day as well – except for the terror of the attacks. Thank you for this post. I will share it.

Leave a Reply