Altijd genoeg

queentree
Twee kleine ventjes-in-spe, rennend in de zonneschijn. Eentje is snel en kwiek, de andere kan zijn eigen beentjes niet volgen.

Een derde ventje zit op de stenen wat modder te eten terwijl hij verukkelijke babygeluidjes giechelt naar zijn broers.

Ik zit op de drempel, genietend van de eerste echte, blote-voeten warme zonneschijn dit jaar.?

Ik kijk omhoog, naar de boom die er bijna in slaagt om het grote huis waarin we mogen wonen klein te doen lijken. Plots kijk ik scherp naar de boom en ren er naar toe. Mijn vrees wordt bevestigd nadat ik een van de lage takken naar beneden trek.?

Nadat ik maanden heb gewacht om de boom helemaal roze en donzig te zien als een koningin in de tuin, vind ik uit dat ik het heb gemist. ?Is het gebeurt toen we twee weken geleden een weekend weg waren? Vorige week? We waren maar twee keer een weekend weg. Zo snel gaat het toch zeker niet voorbij?
Dit is de tweede keer dat ik vergeefs wacht.?

Vorig jaar keek ik ook vol verlangen uit naar de dag dat de koningin haar roze elfenjurk zou aan doen en hoog, traagjes elegant over de tuin zou dansen. Ik dacht dat ik de roze bloesempjes onder de knopjes zag gluren en toen, een dag of twee voordat ze er helemaal zouden uit kruipen kwam er een storm langs. De boze, wilde wind blies het allemaal weg.

De jongens vinden het niet erg. Ze dragen enkel hun pyjama broeken en houden een zwaardgevecht met takken die ze onder de boom vonden. In hun blote bovenlijfjes zijn ze vandaag allebei Zorro. Ze informeren de buurvrouw, nogal luidruchtig, over dit feit. Tot mijn grote beschaming.

Mijn twee kleine Zorros hebben geen roze bloesems nodig. Als de boom hen wat takjes geeft is dat al meer dan genoeg.

Het leven is niet altijd zoals ik wil dat het is. Soms komen de bloesems niet, of gaan ze te snel weer weg. Soms krijg ik een tak als ik roze dons die over de tuin sneeuwt, wil. Deze keer waren het mijn man en zijn zus die me droogweg informeerden dat deze boom nog nooit vol roze bloesems stond. En zij kunnen het weten, want ze wonen hier al een eeuwigheid. Mooie blaadjes zal ze krijgen. Dat weten ze me wel te vertellen.?

Ik weet niet goed wat te doen met die groene bladeren. Met die tak. En dan brengen mijn jongens me er een en zeggen me dat ik nu ook Zorro kan zijn.
Takken. Bloesems. Groene bladeren. Bruine bladeren.
Al voelt het zo niet en al weet ik niet waar het pad me heen leidt, uiteindelijk is het altijd genoeg. Meer dan genoeg.
To share the Thinkings...Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterPrint this pagePin on Pinterest

4 comments to Altijd genoeg

Leave a Reply